Angepinnt Poezi dhe krijime që i kushtohen Gjuhës Shqipe

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Fatos Arapi

      Atdheu

      Atdheu është dhembje, është dhembje,
      Një prill i pikëlluar në shpirt.
      Atdheu është kryqi, është kryqi.
      E mban – edhe të mban ty – në shpirt.

      Atdheu është toka e premtuar.
      Ti shkel si një zot dhe s’e ke ndën këmbë.
      Atdheu s’ka fjalë, ka sy të trishtuar.
      Vdes dashuria në dashuri që të çmend.

      Atdheu është buka e uritur:
      Të ikën nga duart e dot nuk e ngop.
      Ëndërr dhe ankth dhe shpresë e sfilitur.
      Me sytë n’errësirë vetveten kërkon.

      Atdheu është varr i hapur, është varr.
      Një jetë drejt tij shkon me besë që bind.
      Në një pikë loti mbyt lotin fatvrarë.
      Në një pikë loti lirinë e lind.

      Atdheu yt i vogli, i vogli,
      ai hyjnori, i pavdekshmi – loti.
    • Fatos Arapi

      Deti

      I vogël, me pantallona të shkurtra,
      Me këmbë të zbathura e një këmishë humaie,
      që e qepte vetë gjyshja...
      Ashtu darkë për darkë dilja në breg.
      Ndër gishtërinj të këmbës së ftohtë me rridhte rëra,
      Unë prisja me orë të tëra,
      Gjersa përnjëherësh, tutje nëpër fushat e gjëra të natës,
      Ngriheshin kope të çuditshme, të panumërta kuajsh të bardhë.
      Nëpër hapësirat e pafundme suleshin aradhë – aradhë.
      Turfullonin.
      Binin me këmbë të thyera,
      Rrokulliseshin duke gulçuar nëpër të zezat humnera.
      Mbi ta fluturonin të tjerë.
      Jelet e hakërruara dallgë-dallgë fushën e qiellit fshihnin.
      Hingëllimat e frikshme para tyre bridhnin.
      Ata vinin afroheshin drejt meje.
      Gjokset e mëdha e të bardha
      Lëshonin përpjetë; këmbët e para rrihnin në erë...
      Sytë u flakëronin.
      Një çast, dhe nën thundrat e tyre do të më coptonin.
      Kur ja, me poterë,
      si një gjëmim i madhërishëm përplaseshin
      te këmbët e mia. Nga flegrat gjigante
      miliarda grimcëza të kristalta shfrynin
      për të fundit herë.
      Të tjerë
      hingëllinin nëpër fushën e gjërë të natës.
      Me gëzim e frikë, orë të tëra
      unë shihja kuajt e bardhë
      të suleshin nëpër furtunë.
      Thyenin këmbët, rrokulliseshin,
      që të vinin sa më parë tek unë
      shkelnin
      fluturonin njeri mbi tjetrin.

      Dhe tani, kudo që jam,
      Ashtu fantastik e i madhërishëm,
      më ndjek pas deti...
    • LASGUSH PORADECI


      Zog’ i qiejve


      Këng’ e lasht’ e vjershërisë më pëlqeu aq fare pak...
      Do t’ja marr që sot e tutje si bilbili parëverak.
      Që nga fund’ i vetëvetes do këndoj një mall të ri:

      Brenda tufës së junapit që mbleroj me kaq stoli;
      Kur po shoh ndaj ryn bilbili e sakaq ze qan nër fletë,
      Këng’ e ti më ngjan kulluar posi këng’ e Zotit-Vetë.
      E prandaj, dyke filluar, ay Lart i shpíje kryet
      Dh’i ngreh sipër-e-më-sipër gjer sa qafa ment i thyet.
      Asohere-e ndjej si dridhet me një zë pa shëmbëllim
      Asohere-e ndjej si foli: Të jam falë, - o Zoti im!
      E pastaj i ulet gusha më-përposh-e-më-përposh,
      I venitet me-nga-dale syri-i-qarë-e bukurosh.
      Ay sheh që nëpër fletë me vështrimin e çuditur
      Ndaj çkëlqen nër mijë gjyra Vënd’i ti ku pati sbritur.
      E pra ja q’i mbylli sytë, e që gojëzën e hapi:
      Tungjatjeta! Tungjatjeta! Vënd o vënd ku çel junapi!

      Haj! Bilbil, se Vëndi jonë ka liqere-e anë detesh,
      Nëpër bimëzat e tyre po vërej si qan e tretesh;
      Po dëgjoj prej largësire, si nër male.e si nër fusha,
      Si nër kopshte jargavanësh dhemshurisht të fryhet gusha;
      E çdo lis të gjelbër, e çdo pemë-e çdo rakitê,
      E çdo bar i lulëzuar ças-për-ças t’i ndjen çuditë...
      Ti këndon, o zog i pastër, ti këndon, këndon përherë,
      Pa pushim të del nga zemra vaj’ e tingëllit të mjerë;
      Ti vajton me zë të fshehur, se një zjarr kupton në gji:
      Dheut! Ah dheut të përtëritur sot i falesh përsëri!
      E si rron në gji të dherit dit-për-ditë-e nat-për-natë,
      Gjir i dherit ku rreh jeta të fal brengë e përgjëratë:
      Se prej mallit që të thyen permes pamjeve të tija,
      Mun në fund të zembërës s’ate ritet fshehur dashurija.
      E si ritet prej së fellash, më një ças fillon të nisë
      Kënga jote-e papandehur q’është fjal’e dashurisë.
      Ajo ngrihet…ngrihet…ngrihet…dhemshurisht e dyke qarë,
      Pastaj sbret e parpalitet si një fluturëz e vrarë.
      E kështu ti qan pareshtur bukuritë-e dashuritë,
      Prej qepallës së përlotur të pikon një pik’e ngritë.

      Asohere kënga jote shuhet dyke psherëtitur;
      Ti fillon ta rrahish mendjen, e buçet me shpirt të mitur:
      Se ç’gëzim përjetësije! E se ç’mall! E ç’dëshirime
      Të pat falur dashurija në të qarët e një grime!
      Prej dëshirës së zhuritur q’i dhe këngëvet, o zog,
      Rrodhi vesa mëngjezore përmi lule borsilog...
      Përmi lule ku rreh djelli ndrin me zjarr si pikë loti,
      Zjarri fërfëllon e ngrihet me vetijen më-përpjetë-e-më-përpjetë,
      Si mendim me hov të letë valon qiejve ti vetë:
      Ha! Ç’të zotëroi Drita! Ç’të përshkoj një Gas i ri!
      Seç të ndjell një Frymë-e largë tej nëpër paanësi!...
      Nër paanësi të ndrijnë yjt’ e ndezur larg-e-më-larg...
      …………………………………………………….............................. ...
      -Që nga bota njerëzore, ku këndoj me shpirtin plot,
      Prit-e, prit! Se po t’afrohet Zog’i Qíejvet, o Zot!
      Fal-i Këngëtar-finoshit Gas të Thjeshtë mun në gji:
      Posi lot në reze djelli ndrit-e në Përjetësi!


      1921
    • Poradeci


      Perëndim i vagëlluar mbi Liqerin pa kufir.
      Po përhapet dal-nga-dalë një pluhurë si një hije.
      Nëpër Mal e në Lëndina shkrumb i natës që po bije,
      Dyke zbritur që nga qjelli përmi Fshat po bëhet fir…

      E kudo krahin’e e gjërë më s’po qit as pipiëlim:
      Në Katund kërcet një portë...në liqer hesht një lopatë…
      Një shqiponjë-e arratisur fluturon në Mal të Thatë…
      Futet zemr’e vetëmuar mun në fund të shpirtit t’im.

      Tërë fisi, tërë jeta, ra...u dergj...e zuri gjumi...
      Zotëroj më atër anët errësira...
      Po tashi:
      Dyke nisur udhëtimin mes-për-mes nër Shqipëri;
      Drini plak e i përmallshëm po buron prej Shëndaumi.
    • Gjuha ime e vjeter sa lashtesia

      1...
      Nga me te miret shqiptarë
      eshte raca ime
      se raca shqiptare
      eshte raca me e ndritshme

      Paraardhesit e mi
      ne kreshtat e larta
      qene princa te Dukagjinit
      mbijetuar nga ... shpata

      2...
      Ky liber fisnik
      diamant urtesie
      eshte krijimi im
      fantazia ime!

      Perkthimi s'eshte shprehje
      e pershtatshme e fjaleve
      une kurre s've
      ne gojen e ndershme
      fjalet e njeriut
      te vdekur te shekujve

      Une s'kam perkthyer
      fjalet e kerkujt
      s'perzjeva ne vjersha
      fjalet e huaja

      Gjuha ime nuk eshte
      perkthim nga persishtja
      s'ha ushqim nga persianet
      e vjeter....lashtesia!

      Libri im nuk ka
      pupla te huaja
      s'ka fjale perkthimi
      te te tjereve
      gjurma!

      Kurre nuk kam marre
      gje nga kerkush
      Zoti e di
      ndoshta ka
      ndonje perkim!

      Qofte nga fantazia
      nga gjerat e mira
      apo te keqija
      ky liber eshte imi
      eshte trishtimi im!

      Jahja Dukagjini (1498 - 1582)
    • Gjuha shqipe

      Ne flake
      Ne uje
      Ne zingjire
      Ne gjake
      Ti
      U shkrove
      Ne cdo bajrak.

      Me mundime
      Sakrific
      Trimeri
      Ti u ngjalle
      Dhe u bere
      Thesar me flori.


      Nga dora
      Ne dore u percolle
      Nga zemra
      Ne zemer
      U kendove
      Nga fleta
      Ne flet u shkrove
      Rruget e mundimshme
      I kalove.


      Me nder u mbajte
      Triumfove
      Edhe ne vend
      Edhe ne mergim
      Ti u rrite
      U bere nder
      Per vatanin tim
      E paster si debora
      E embel
      Ne shqiptim.
    • E SHPËTUARA E TË MADHES QË HUMBI

      Nuk është veç një Ndre që e njihte Dheu
      Nuk është veç një Lukë që me zana fliste
      Nuk është veç Buzuku e as veç Skënderbeu
      As veç një Pal Engjëll që Zotit shqip i thërriste.

      Zotit shqip s’ja thoshte vetëm Janjeva
      As vetëm Bardhi,…as vetëm Budi
      Dhe Luka e Pali,…Matrënga,Ndrea
      Janë vetëm e shpëtuara e të madhes që humbi.

      Kallej Arbëria dhe librat kalleshin
      Po shpirti i shqipes ngritej mbi zjarr
      Zanat arbërore gjithandej këndonin
      Në këtë gjuhë shekujsh që kurrë s’u dvar.

    • ”GJUHEN SHQIPE MOS E HARRONI”

      Ju shqiptarë në Diasporë,
      rrini me lapsa e libra n’dorë,
      shkruani, shkruani e lexoni
      gjuhën shqipe mos e harroni!

      Ju që jeni pak më të vjetër
      Merrni vet e shruani në letër
      dhe tregoni brezit tjetër:
      ”Gjuhën shqipe shprehne në vepër!”

      Mbanju t’rinjve ligjerata
      T’a mësojnë shqipen këto gjenerata!
      Dhe tregonju të gjithë shqiptarëve
      ”Të mos harrojnë gjuhën e t’parëve!”

      T’i mbajnë n’mend fjalët e plakut
      I tregonte ulur n’ballë t’oxhakut:
      ” Koha është e brezit të ri
      që i kanë çelë nga dy palë sy!”

      ”Dy palë sy ua dhuroi shkolla
      zemër butë e mendët e holla!”
      Mësoni ju, sa jeni t’ri
      Së kur t’plakeni s’ju bën dobi!”

      Kjo është këshillë për mësim
      Sidomos për ata n’mërgim:
      këtu shumë shpejt vitët kalojnë
      gjuhën e nënës mos t’a harrojnë!”

      Prandaj merrne si a m a n e t
      Ju shqiptarë që jeni n’Gyrbet:
      ” Mos e harroni gjuhën amtare,
      se ju nemim nënat shqiptare!”

      ”Mos lakmoni gjuhën huaj
      ajo kurrë s’bëhet e juaj
      mësone shqipen si gjuhë të parë
      mos t’harrojmë se jemi shqiptarë!”

      Jeta n’mërgim shumë imponon,
      Nganjëherë për keq na mëson,
      Mos u largoni prej rrugës së mësimit,
      Të edukatës edhe arsimimit!”

      Mësoheni të flisni mirë shqip,
      Bukës – bukë, e krypës - krypë!
      Mos vraponi shumë pas pasurisë,
      Por pas mësimit dhe diturisë!”

      Merrnu me të drejtën e të vërtetën
      Dhe kurrë mos e mundoni veten,
      Sepse koha e bën t’veten
      Lehtësonjani vetes jetën!”

      Mos e leni pas dore mësimin
      Mos lakmoni aq shumë fitimin.
      Fitimi i tepert e shkatërron jetën
      Me dituri e mësim di me ruajt veten!”

      Për dituri e arsim bëhuni lakmues
      Mos punoni gjithmonë si pastrues,
      Arsimoni vetën dhe këtë gjeneratë
      Me punua nëpër zyre e n’administratë!”

      Mësimi ua pasuron gjendjen psiqike,
      Dhe ju largon prej punëve t’rënda fizike.
      Më mësim i bëni kushtet më të mira
      Dhe largoheni prej kushteve të vështira!”

      Dhe ju lus ore vllëzër shqiptarë!
      Mos u bëni ju ziliçarë,
      Njërin tjetrin – mos e urreni
      Mësonu të mira gjithënjë të bëni!”

      Dëgjoni këshillat e prindërve t’uaj,
      Mos futni n’jetë adetin e huaj,
      Aplikoni adetet kobëtare,
      Mos u plasni zemren nënave shqiptare!”

      Nuk është mirë nënat t’ju mallkojnë,
      Se ato gjithherë mirë ju mësojnë:
      ”GJUHEN SHQIPE MOS E HARRONI,
      KOMBIN E JUAJ E RESPEKTONI!”
    • Shqipja

      Na mëkoi qumshti i gjirit
      Na ushqeu gjuhë e shpirtit
      Na gjumoi ndër përralla
      Më e ëmbla shqipe-fjala.

      Dhe kur flisnim çapra çupra
      Ishin folje, fjalë të bukura
      Ishin vetë kuptimi i jetës
      Shqiptarisht dhe asgjë tjetër.

      Dhe në ka pak atavizma
      Mbetet gjuhë më fisnikja
      Dhe në mes të pabesisë
      Mbetet firma e Shqipërisë!
    • T'bukur t'dha Malësore Zoti

      Vet mi qita lpët në Qeta
      mei kullot meu dhân uj
      çobaneshat aty i gjeta
      tye me têj mê jâj gur

      Ty kûvêt,tye bâ lojna
      çpejt na ka ardh mjezdita
      tye kullot baktit tona
      me dyzen naka shkua dita

      O,t'bukur t'dha Malësore zoti
      për dashtni e për lezet
      i bukur shkon me ty moti
      kurr prej zêmret s'muç me tret

      Kush Malësoren s'pe njofton
      nuk po din çka âsht dashtnija
      e rinija bosh poi shkon
      e nuk din çka â mrrekullija

      Ni po don qef me bâ
      blej bakti e shko çoban
      se Deçiqi kameu tha
      e dashtnija po shkon dâm

      Rroke Malësoren sa tijesh i ri,
      mos me lân dam me shkua
      se kur t'plakesh s'keme dij
      dashtunija kame t'kalua.
      dodgjeka
    • Ushtar Kavaja

      Heej bubullime tek shkembi i Kavajes
      Jo, jo, ai vinte qe andej qe te pres
      Bubullimat e Kosoves...

      Asnjehere s’u ngop, s’u ngop toka me diell
      Kurre nuk u kenaq zogu me qiell
      Vjen nga Londra mjegull, vjen e boren shkrin
      Thone eshte Is’, thone eshte Buletin

      Ma kane mbjellur shekujt, tre mije vjet lirine
      Qe t’luftoj per Shqiperine
      Pritem toke e Arbrit, pritem se po vij
      Pa Kosove, jo nuk ka Shqiperi
      Ju ngjatjeta vellezer, djemte e Dardanise
      Jam ushtar Kavaja, balli i trimerise
      Vellai i Adem Jasharit, nipi i Skenderbeut
      Neve do t’ia qepim, vete harten atdheut

      Pyeta fushen, detin dhe shkembin e ‘Vajes
      Ku eshte lapidari i Indrit Carres
      Fusha m’tha te ngjitem majes se Pashtrikut
      Tjetri m’tha, buze Adriatikut
      Gjithmone njesoj dhemb, dhemb cdo gisht i dores
      Njesoj edhe flatrat e shqiponjes
      Nje lule Kosove ne balle trimerie
      Nje flamur i kuq ne ball’ Shqiperie
    • Drit qiriri i Naimit

      Ngrihu n’kamb oh Mic Sokoli
      Shih si ngjitet djaleria
      Udhe e gjate andej ngah dielli
      Eshte e jona Shqiperia

      Ndal Sokol, po te therrasin malet
      Ktheju Sharit fluturim
      Nje Prishtine e nje Tetove
      Shqiperia don bashkim
      Nje Prishtine e nje Tirane
      Shqiperia don bashkim

      Besa jone e tremb dhe naten
      Vdekjen ndjell n’palc te armikut
      Prin sokoli, oj Mic Sokoli
      Drit qiriri i Naimit
      Prin sokoli, oj Mic Sokoli
      Naim bega oj lulja e trimit

      Do te haproj udhes sime
      Sikur Gjergji hyp n’kale
      Fushe Kosoves m’ia kan me hile
      Dora ime nuk e fal
    • Princesha e Dukagjinit

      Më bëjnë sytë a jam në ëndërr?
      N'mes Prishtinës val' e Drinit
      Si një fllad që zbret prej bjeshke
      Është një gocë prej Dukagjinit.
      Kur më vjen përmes qytetit
      Sjell blerimin lule n'maj
      Baltë e pluhur do të bëhem
      Po s'u bëra mik i saj.

      Rreze dielli e Dukagjinit
      që më ngroh ,më nxen panda,
      herë pranverë në mes të dimrit
      herë je lumë n'Sahara.

      Ref:
      Moj princesh' e Dukagjinit
      Kur të pres ty netëve të vona
      Ma sjell Drinin n'mes t'Prishtinës
      Aty mbyten puthjet tona,
      Moj princesh' e Dukagjinit
      Kur ta mbledh flokun në dorë
      Shtatë ujvara bulbërohen
      I shkrijnë majat me dëborë.
    • Zinxhiri i dashurisë.

      Mike moj mike me flori në grykë
      Vetëm je a vet' e dytë
      Flokargjendta sylaroshe
      Si s'të mora moj për nuse.

      Erdhe moj erdhe me flori në grykë
      Na bashkoi kujtimi ynë
      Ty të sjell në krahët e mi
      Ky zinxhir që mban shkronjën që do ti.

      Ref:
      Ky zinxhir' i hollë larë me flori
      A s'ma thua një fjalë si në vajzëri
      Ky zinxhir' i hollë larë me sërma
      A s'ma thua një fjalë, falma një shaka.
    • Dashuria qiellin ka çati

      Një natë vonë më fole më pyete si fëmijë
      Vallë dashuri' a dielli ka më shumë ngrohtësi?
      Kot prisje përgjegje më shikoje në sy
      Se qielli i kësaj nate sonte ishe ti.
      Sa herë këtu të kam pritur
      Te kjo streh' e vjetër lageshim të dy
      Agun e mëngjesit sa herë prisnim ngjitur
      Vetëm dashuria qiellin ka cati .

      Një natë vonë të fola të pyeta si fëmijë
      Vallë, syri yt a qielli ka më kaltërsi?
      Dhe sprisja përgjigje të shikoja në sy
      Se yjet e kësaj nate ishim unë e ti.
      Sa herë e sa herë këtu të kam pritur
      Te kjo strehë e vjetër lageshim të dy
      Agun e mëngjesit sa herë prisnim ngjitur
      Vetëm dashuria qiellin ka cati .

      Ref:
      Prapë po të pres tek vendi që ne e dimë
      E ndoshta shi sonte këtu nuk do na bjerë
      Nëse s'do të vish, do të gjej në ëndërr
      Do t'lagem e t'lagem ,t'lahem n'lot i tërë.