Angepinnt Poezi dhe krijime që i kushtohen Gjuhës Shqipe

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Katër stinët e dashurisë

      Se mbajë n'mend si shkoi Pranvera
      Si më ike edhe ti
      Zogjtë sërish i solli era
      Streha zu e pikon shi.
      Ditët ikin ndërrohet stina
      Ndërrojmë dhe ne por jo kujtimi
      Në një kopsht me trëndelina
      Midis vere resh trishtimi.

      Rrushi nxin tutje në vreshta
      Kokërrzohet loti gurrë
      Shtrat me gjethe bëri vjeshta
      Pritjen time si dikur.
      Zuri dimri borë e trashë
      Vello e bardhë e nusërisë
      Se si ikën nuk i pashë
      Katër stinët e dashurisë

      Në fund të botës a në skaj
      Ku ke humb, o shpirt pa faj ?
      Nuk të gjej as nuk më gjen
      Malli ytë të qet s'më len.
      As një letër e asnjë fjalë
      Dashuri që djeg si zjarr,

      Se si ikën nuk i pashë
      Katër stinët e dashurisë
    • Lugina e dashurisë

      Del një hënë në cep t'Gërmisë
      E mbyt rrezen në mes t'luginës
      E nriqon një rrugë të dashurisë
      që nis befas në muzg të Prishtinës

      Rëndim natën përqafuar
      Rrezja e hënës edhe unë
      Brenda meje ngroh e shkrinë
      Brenda teje gaz pa fund .

      Nëpër lisa gjen dy shkronja
      Gjen dy emra zemërshkruar
      Ditët ikin e stinët ndërrohen
      Por kujtimi për ta këtu rri zgjuar
      Rëndim natën përqafuar
      Rrezja e hënës edhe unë
      Brenda meje ngroh e shkrin
      Brenda teje gaz pa fund.

      Vesa e mëngjesit ta lag cepallën
      Flokun e zi ta qëndis
      Ëndrrat digjen e zemrat kallen
      Në luginën e dashurisë
    • Drenicakja

      Rrugët nisin rrugët cojnë
      Rrugë pa fund e pa mbarim
      Një më kthen deri tek ti
      Drenicakja e shpirtit tim.

      Bota ka këngët e veta
      Ku vlon etshtëm dashuria,
      Por unë vdes për syrin tënd
      Moj lirikë e këngëve t'mia

      Ti që rrezën ja fal diellit
      Kur më merr në përqafim
      Ti qe dritë mi fale syrit
      Drenicakja e shpirtit tim

      Moj Drenushë, moj Drenicake
      Që ma ndeze zemrën flakë
      Dielli tha kur të pa
      Hijeshi bota pa ty nuk ka
      Moj Drenushë moj Drenicake
      Që ma ndeze zemrën flakë
      Buzëqershi moj syqiellore
      Në ty shkrihen yjet prore
      Bukuri moj engjellore.
    • Thuaj yjet s’janë zjarr


      Moj bjondinë
      rreze, yll e dritë
      n’buzët tua
      paskan rënë qershitë.



      S’ka mesnatë
      që s’më prishet gjumi,
      nëpër ëndrra
      veç ty po t’përkundi.



      N’sytë e tu
      paska zbritur qielli,
      n’flokun tënd të artë
      po prarohet dielli.



      Mos mi prish
      ëndrrat e mia
      mos ndëgjo botën
      le t’flasë dashuria.



      N’pafund’si
      retë e shkumës treten (???)
      shtat ylber
      Pi ujë e s’ma shuajn etjen.


      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      S’ka mesnatë
      që s’më prishet gjumi,
      nëpër ëndrra
      veç ty po t’përkundi.


      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      Mos mi prish
      ëndrrat e mia
      mos ndëgjo botën
      le t’flasë dashuria.



      S’ka mesnatë
      që s’më prishet gjumi,
      nëpër ëndrra
      veç ty po t’përkundi.



      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      Mos mi prish
      ëndrrat e mia
      mos ndëgjo botën
      le t’flasë dashuria.



      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      Moj bjondinë
      rreze, yll e dritë,
      n’buzët tua
      paskan rënë qershitë.



      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      N’sytë e tu
      paska zbritur qielli,
      n’flokun tënd të artë
      po prarohet dielli.



      Thuaj yjet s’janë zjarr
      thuaj bota u shua,
      thuaj jeta është varr
      por mos thuaj se s’të dua.



      N’pafund’si
      retë e shkumës treten (???)
      shtat ylber
      Pi ujë e s’ma shuajn etjen.
    • S'mi merr gjumi amanetet

      Shqiptaria quhet trolli
      qe nuk vdes nen zinxhir tanku.
      Shqiptaria quhet deti
      jo me uje, por me vale gjaku.
      Shqiptaria quhet zemra
      qe nuk tutet para krajlit.
      Shqiptaria e ka cerdhen
      ne cdo zemer te shqiptarit.

      Nuk flen shpata e Skenderit,
      nuk flen syri i shqiptarit,
      s'mi merr gjumi amanetet
      ne asnje zemer t'kosovarit.
      Se atehere na e qartin kullen
      hasmi trojeve i ban dam,
      ba me flejte, atehere nanlokja
      s'do te na e beje qumeshtim hallall.

      Shqiptaria quhet fjala
      qe ngre zemrat ne kushtrim.
      Shqiptaria quhet feja
      qe beson ne Shqiperine.
      Shqiptaria quhet flaka
      qe do te djege roberine e gjate.
      Shqiptaria quhet pushka
      qe Kosova ne dore ka mbajte.

      Nuk flen shpata.......
    • Engjujt Arbëror

      U nisa fushës dhe malit ta vras vdekjen
      barot dhe hekur më ranë në kraharor
      dhe këmbë e dorë e patën së fundi herë pikëpjekjen
      atje mbi majat me dëborë

      Dhe s"prita të ec lirshëm atdheut flori
      në këmbë të hapëroj udhës së gjatë
      andej kah u nisën stërgjyshërit e mi
      dhe rëntë çdo ditë e natë
      e rëntë për ditë e për natë

      Ktheje kokën vëlla në strehën time qiell
      në trupin tim lexova këtu nis liria
      Mos qoftë atdheu i ngrohtë si diell
      s'kanë pse i duhen gjymtyrët e mia

      Njëra dorë më ngeli pendën ta shtrëngoj
      e t'iu thurr lavdi dëshmorëve
      trimave që ranë
      në tela të kitarës kënga të jehoj
      për engjujt arbëror
      shpirtin vigan

      Falma një buzëqeshje se ta vrava vdekjen
      ma përkund lirinë shekujve në përjetësi
      kur prisnin rrufetë përmbi supet tona
      mos të isha unë do të ishe ti

      Ktheje kokën vëlla në strehën time qiell
      në trupin tim lexova këtu nis liria
      Mos qoftë atdheu i ngrohtë si diell
      s"kanë pse i duhen gjymtyrët e mia
    • Erdhi dita e pavarsisë

      Anë e mbanë ushton jehona
      Dielli rri mbi trojet tona
      Rreze t’ arta mbi fusha kan’ ra
      Mblodha sot në mbretërin’ time
      Nëpër shekuj ligjërime
      Gur mbi gur sot u bën’ kala

      O sot ka fest Kosova
      G’zimi i madh në zemrat tona
      O sot ka fest Kosova
      Brohorasin malet tona
      Shkrepi dielli i lirisë
      Mbi fushat e Arbërisë
      Erdhi dita e pavarsisë
      N’trojet t’lashta të Dardanisë

      Jemi lulkuqet e Kosovës
      Jemi blerimi i vet’ tokës
      Rrim’ mbi gjokset që ran’ për liri
      Jemi lulkuqet e Kosovës
      Jemi blerimi i vet’ tokës
      Dy mij’ vjet stolisur me lavdi


      O sot ka fest Kosova
      G’zimi i madh në zemrat tona
      O sot ka fest Kosova
      Brohorasin malet tona
      Shkrepi dielli i lirisë
      Mbi fushat e Arbërisë
      Erdhi dita e pavarsisë
      N’trojet t’lashta të Dardanisë

      O tok’ e mbjellur me plumba
      Dhe i ndezur për shtat’ trimëri
      Tokë e mbjellur me burra
      Shekujve të rënë për liri
      Zgjohuni o dëshmor’
      Zgjohuni e gëzoni bashk’ me ne
      Sot atdheu i lasht’ i shqipeve
      Feston, ditën e re…
    • Moj Evrop evrop e vjeter
      si s'ma gjete nje rrug tjeter
      Ni rrug tjeter pak kthes 100 vjet mi qite nharres
      Moj evrop e bija tallkanit
      Ta vum zjarrin mes te ballaknit
      ta vum zjarrin qe mpervlon
      e nuk pres ma nuk pres si kujton
      Nuk jav pres hilet si t'thash
      se mka ra ma thika nasht
      e dredhit po dalin nfush
      arat vorre mi kan mush
      100 vjet poj pres ngushllim
      po i laj durt me gjakun tim
      kthema mua krenarin dhe doren see
      mos tndaj kufi, mos tndaj kufi
      Kthema token , te jap qjellin
      kthema borxhin kthema borxhin
      lshoma djellin
      dua tjem zot
      ntime tokë
      dje dhesot , sot e neser jam evrop ,jam evrop ,jam evrop
      her ne lindje her ne azi her me be her me dredhi
      trup e kok mi banin cop
      qe tmos isha ma evrop
      Moj evrop e bija tallkanit
      Ta vum zjarrin mes te ballaknit
      ta vum zjarrin qe mpervlon
      e nuk pres ma nuk pres si kujton
      Nuk jav pres hilet si t'thash
      se mka ra ma thika nasht
      e dredhit po dalin nfush
      arat vorre mi kan mush
      100 vjet poj pres ngushllim
      po i laj durt me gjakun tim
      kthema mua krenarin dhe doren see
      mos tndaj kufi, mos tndaj kufi
      Kthema token , te jap qjellin
      kthema borxhin kthema borxhin
      lshoma djellin
      dua tjem zot
      ntime tokë
      dje dhesot , sot e neser jam evrop ,jam evrop ,jam evrop
      Kthema token , te jap qjellin
      kthema borxhin kthema borxhin
      lshoma djellin
      dua tjem zot
      ntime tokë
      dje dhesot , sot e neser jam evrop ,jam evrop ,jam evrop
    • Zure vend ne cdo zemer,
      Bilbil i vertete.
      Deshmorve emer per emer,
      Zeri yt u jep jete.

      Si bilbili ti kendove,
      O, plis qilibari.
      Kengetar zemer Kosove,
      n'cdo oxhak shqiptari.

      Pushke e gjate e Shqiperise,
      me ty plot u mbush.
      Luftetarve te lirise,
      zemrat u mbaje prush.


      Kosoves ti i kendove ,
      Kengen e pavarsise,
      me ze tend i sherove,
      Plaget e lirise.


      Me kenge tende morri liria,
      takat dhe urate.
      Ty te do gjithe Shqiperia ,
      Skenderbe pa shpate.

      Rrnofsh e kendofsh o Ilir,
      o shqipja me flete.
      Se te pret nje kenge e mire,
      Per bashkim t'vertete.
    • Gjuha Shqipe


      Kur në sulm hodhën turqit
      Hordhitë e pambaruara,
      Kështjellat e sintaksës
      S’i muar, që s’i muar.


      Kur panë se gjuhës
      S’i hodhën dot prangat
      Lëshuan drejt saj
      Gjithfarë merimangash.


      Parashtesa e pjesëza
      E lidhëza së prapthi,
      Të bukurën gjuhë
      Ta bënin leshharpi.


      Të të bënin ty, donin,
      Shqipëri, memece.
      Po ja, erdhi Naimi,
      Si yll mbi ty ecte.


      Dorën e zbehtë
      Mbi ballë ta vuri
      Të të hiqte zjarrllëkun
      Prej të sëmuri.


      Dhe vdisnin pjesëzat,
      Thaheshin merimangat,
      Ndriste si perlat
      Poezia e madhe.
    • O gjuhë - e shenjtëruar, o mall me shpirtin plot
      O vetëtim' e qjellit që fërfëllon me flakë
      O djellë - i llaftaruar që ndrin si pikë lot...
      Si pikë lot e ndritur po ndrij në rreze tuaj
      Po ndrij e papandehur, po qaj pak e nga pakë
      Sepse prej botës suaj kam mbetur kaq i huaj...

      Kam mbetur kaq i huaj, dh'i ndrydhur edh'i shkret!
      Prej ligjëratës sate që më çudit, o zjarr!
      Me gjuhëra prej flake ti djeg... ti flet... ti pret...
      Do vi! Do vi pranë mjerush e dyke vuar
      E flakën vraparake nër krahë do ta marr
      Posi kuvend të shkruar do të ta çik me duar

      O këng' e shenjtëruar, o verb i larë n'ar
      O zjarr që më përflakesh si yll vetëtimtar
      O fshehtësir' e ndezur në fill prej shkrepëtime

      Kur të këndoj me gojë, kur të kuptoj në kartë
      Posi një kraharuar ti dhemb, o Gjuh' - e zjarrtë
      Posi kullim' i gjakut që rreh në zemër time

      Ti ndrin në thelb të jetës si drit' e përvëluar
      O gjuh' - e zemrës sime, o mos-e-kuvenduar
    • Malli i Shqiperise

      Me ka marre malli per Shqiperine tone.
      Sonte,kur po kthehesha me trolejbuz,
      Tymi i cigarit "Partizani"qe pinte dikush
      Dridhej kalteronte,bente spirale,
      Sikur te fshehta me thosh ne gjuhen e shqipetareve
      Mua bashkatdhetarit.

      Te shkoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
      Ku kam bere dikur ndonje marrezi,
      Dhe ne rruget ku skam bere asnje marrezi.
      Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
      Inatin akoma do ma mbajne,
      Koken do ma tundin,
      Por une s'do ta marr per keq,
      Se malli me ka marre.
      Dhe t'eci rrugicave plot gjethe te thara,
      Gjethe te thara,gjethe vjeshte,
      Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.

      Me ka marre malli per Shqiperine tone;
      Per ate qiell te madh,te gjere e te thelle,
      Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike,
      Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
      Per alpet flokebardha e mjekergjelbra,
      Per netet e neilonta,qe nga flladet fergellojne,
      Per mjegullat qe si indiane te kuq muzgjeve
      shtegtojne

      Per lokomotivat dhe kuajt,
      Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
      Per qiparisat,kopete dhe varret
      Malli me ka marre.
      Malli me ka marre,
      Per shqipetaret.

      Me ka marre malli dhe se shpejti vi atje,
      Duke fluturuar mbi mjegullat,si mbi deshira.
      Sa i larget,aq edhe i dashur je,atdhe.
      Aerodromi do te dridhet nga uturima,
      Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
      Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
      Larg atdheut sigurisht do kene qene ndonjehere.
    • NUK E KAM NJE FOLE



      Nuk e kam nje fole sonte
      Te strukem e gjume te fle
      Ti, te me zgjosh, bukuroshe
      Enderren, zgjenderr, te ma besh



      A te gjej ne zemren tende, shpresen
      folene qe e humba
      Ie flas me endrren tende
      E ta fal besen


      Do ta shohesh, do te jem me i mire neser
      Kam si te dal para dites
      Me folene qe kam gjetur
      Zog qe, gjith nates ka fjetur


      Porse sante, ku ta gjej nje foIe
      te ngrohte e te mire
      Ii jashte, ne kete ngrice, me Ie
      Paske qene, sa e pameshire


      Kam, dy sy, si te qiellit
      Yje, qe humbur m'kane, n'pagjetje
    • Armiku im,
      shpeshhere me fyeve ne menyren me te dobet,
      shpeshhere te fyeva ne menyren me te ceket,
      armiku im.
      E c'do te ish jeta ime pa ty
      dhe e jotja pa mua?
      Askush s'mund ta dije.
      (kur kushtezime mbaron
      qenia zhduket)
      Armik.Armiku im.
      Prej teje rash ne gjurme dhe perfitim
      te asaj qe kerkoja,
      prej teje gjalleroji jeta ime, u zgjua,
      u perbetua,
      dhe ngashereu,
      kur vrasja shpirtat ngertheu.
      oh, ne te vertete ti je dashuria
      dhe urrejtja ime,
      armiku im.
      Pikerisht ato,
      qe ne zhvleftesuam
      ndersa rruges ecem,
      qe asnjeher s'i ditem,
      s'i llogaritem,
      TURMAT,
      qe inerte derdhen
      dhe fryme marrin
      me injorim,
      lane pasoje
      mbi shpirtin tend
      mbi shpirtin tim.
    • MELODI E KËPUTUN

      Melodi e këputun - lot i kjartë nga syni
      i një grues së dashun...
      andje e përplasun,
      xhevahir i tretun,
      një andërr e shkelun,
      buzë e paputhun
      në melodin e këputun.
      Nga vaji i heshtun shkunden supat e zhveshun,
      verbojnë nga zbardhimi...
      e ther, ther hidhnimi
      për çasteet e rrëshqitun,
      për fatin e ikun,
      për gëzimin e humbun
      në melodin e këputun.
      Brrylat ndër gjujë të mpshtetun, ftyrë në shplakë e fundosun:
      Qan grueja e pikllueme
      me zemër të piskueme
      (një kitarë e gjymtun,
      za kange i mbytun
      në buzë nga dhimb' e puthun
      në melodin e këputun).
      Hesht njeriu pran grues që qan e turpnueme...
      syni i venitet
      në të loti vërvitet,
      diçka nxjerr nga xhepi
      grues ia lë - dhe së shpejti
      e len gruen e humbun
      në melodin e këputun.
      Por kur vjen ndoj tjetër, epshi kapërthehet,
      gjaqet turbullohen,
      përzihen, përvlohen,
      çohen peshë, tërbohen
      ... e vetëm ndëgjohen
      ahtët e molisun
      në melodin e grisun.
    • Anës Lumenjve

      Arratisur, syrgjynosur,
      Rraskapitur dhe katosur
      Po vajtonj pa funt, pa shpresë,
      Anës Elbë-s, anës Spree-së.
      Ku e lam' e ku na mbeti,
      Vaj-vatani e mjer mileti,
      Anës detit i palarë,
      Anës dritës i paparë,
      Pranë sofrës i pangrënë,
      Pranë dijes i panxënë,
      Lakuriq dhe i dregosur,
      Trup e shpirt i sakatosur.
    • Çirem, digjem i vrerosur,
      Sakatosur, çarmatosur,
      As i gjall', as i varrosur,
      Pres një shenj' e pres një dritë,
      Pres me vjet' e pres me ditë,
      Se ç'u tera, se ç'u mpaka,
      Se ç'u çora, se ç'u mplaka,
      Lark prej vatrës dhe prej punës,
      Anës Rinit, anës Tunës.
      Çakërdisur, batërdisur,
      Përpëlitur dhe zalisur,
      ËndËronj pa funt, pa shpresë,
      Anës Elbë-s, anës Spree-së.