Angepinnt Poezi dhe krijime që i kushtohen Gjuhës Shqipe

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Shpirti im qe sot y mbyll
      Dhe gezimin m'a perzuri.
      Neper mal e neper pyll
      Zu debora prej qekuri.

      Bjene floket nje-nga-nje
      Mi katundin e shkretuar.
      Dyke mardhur nene te
      Dheri fjet e ri mbuluar

      Flet nga-dal e shpirti im,
      Dhe ne zi pikoj si fleta,
      Pa me qit as pipelim
      Tere fili, tere jeta.

      Ne kaq heshtje-e qetesi
      Ndjej vajtimthin e nje shpesi:
      Psheretin me ze te ti
      Jet' e trembur se mos vdesi...
    • Poema e Mjerimit


      Kafshatë që s'kapërdihet asht, or vlla, mjerimi,
      kafshatë që të mbetë në fyt edhe të zë trishtimi
      kur shef ftyra të zbeta edhe sy t’jeshilta
      që t'shikojnë si hije dhe shtrijnë duert e mpita
      edhe ashtu të shtrime mbrapa teje mbesin
      të tan jetën e vet derisa të vdesin.


      E mbi ta n'ajri, si në qesendi,
      therin qiellën kryqat e minaret e ngurta,
      profetënt dhe shejtënt në fushqeta të shumngjyrta
      shkëlqejnë. E mjerimi mirfilli ndien tradhti.
      Mjerimi ka vulën e vet t'shëmtueme,
      asht e neveritshme, e keqe, e turpshme,
      balli që e ka, syt që e shprehin,
      buzët që më kot mundohen ta mshefin -
      janë fëmitë e padijes e flitë e përbuzjes,
      t'mbetunat e flliqta rreth e përqark tryezës
      mbi t'cilën hangri darkën një qen e pamshirshëm
      me bark shekulluer, gjithmon i pangishëm.


      Mjerimi s'ka fat. Por ka vetëm zhele,
      zhele fund e majë, flamujt e një shprese
      t'shkyem dhe të coptuem me t'dalun bese.


      Mjerimi tërbohet n'dashuni epshore.
      Nëpër skaje t'errta, bashkë me qej, mij, mica,
      mbi pecat e mykta, t'qelbta, t'ndyta, t'lagta
      lakuriqen mishnat, si zhangë; t'verdhë e pisa,
      kapërthehen ndjenjat me fuqi shtazore,
      kafshojnë, përpijnë, thithen, puthen buzët e ndragta
      edhe shuhet uja, dhe fashitet etja
      n'epshin kapërthyes, kur mbytet vetvetja.
      Dhe aty zajnë fillin t'marrët, shërbtorët dhe lypsat
      që nesër do linden me na i mbushë rrugat.


      Mjerimi në dritzën e synit t'kërthinit
      dridhet posi flaka e mekun e qirit
      nën tavan t'tymuem dhe plot merimanga,
      ku hije njerzish dridhen ndër mure plot danga,
      ku foshnja e smume qan si shpirt' i keq
      tu' ndukë gjitë e shterruna t'zezës amë,
      e kjo prap shtazanë, mallkon zot e dreq,
      mallkon frytn e vet, mallkon barrn e randë.
      Foshnj' e saj nuk qesh, por vetëm lëngon,
      e ama s'e don, por vetëm mallkon.
      Vall sa i trishtueshëm asht djepi i skamit
      ku foshnjën përkundin lot edhe të fshamit!


      Mjerimi rrit fëmin në hijen e shtëpive
      të nalta, ku nuk mrrin zani i lypsis,
      ku nuk mund t'u prishet qetsia zotnive
      kur bashkë me zoja flejnë në shtretënt e lumnis.


      Mjerimi pjek fëmin para se të burrnohet,
      don ta msojë t'i iki grushtit q'i kërcnohet,
      atij grusht që n'gjumë e shtërngon për fytit
      kur fillojnë kllapitë e etheve prej unit
      dhe fetyrën e fëmis e mblon hij' e vdekjes,
      një stoli e kobshme në vend të buzqeshjes.
      Nji fryt kur s'piqet dihet se ku shkon
      qashtu edhe fëmia n'bark t'dheut mbaron.


      Mjerimi punon, punon dit e natë
      tu' i vlue djersa në gjoks edhe në ballë,
      tue u zhigatun deri n'gjujë, n'baltë
      e prap zorrët nga uja i bahen palë-palë.
      Shpërblim qesharak! Për qindenjë afsh
      në ditë - vetëm: lekë tre-katër dhe "marsh!".


      Mjerimi kaiher' i ka faqet e lustrueme,
      buzët e pezmatueme, mollzat e ngjyrueme,
      trupin përmendore e një tregtis s'ndytë,
      që asht i gjikuem të bijë në shtrat vet i dytë,
      dhe për at shërbim ka për të marrë do franga
      ndër çarçafë, ndër fëtyra dhe në ndërgjegje danga.


      Mjerimi gjithashtu len dhe n'trashigim
      -jo veç nëpër banka dhe në gja të patundshme,
      por eshtnat e shtrembta e n'gjoks ndoj dhimbë,
      mund që t'len kujtim ditën e dikurshme
      kur pullaz' i shpis u shemb edhe ra
      nga kalbsin' e kohës, nga pesha e qiellit,
      kur mbi gjithçka u ndi një i tmerrshmi za
      plot mallkim dhe lutje si nga fund i ferrit,
      ish zan' i njeriut që vdiste nën tra.
      Kështu nën kambët'randë t'zotit t'egërsuem -
      thotë prifti - vdes ai që çon jetë të dhunuem.


      Dhe me këto kujtime, ksi lloj fatkeqësinash
      mbushet got' e helmit në trashigim brezninash.
      Mjerimi ka motër ngushulluese gotën.
      Në pijetore të qelbta, pranë tryezës plot zdrale
      të neveritshme, shpirti me etje derdh gotën
      n'fyt për me harrue nandhetenand' halle.
      E gota e turbull, gota satanike
      tu' e ledhatue e pickon si gjarpni-
      dhe kur bie njeriu, si gruni nga drapni,
      nën tryezë qan-qeshet në formë tragjikomike.
      Tê gjitha hallet skami n'gotë i mbyt
      kur njiqind i derdh një nga një në fyt.
      Mjerimi ndez dëshirat si hyjet errsina
      dhe bajnë tym si hejt q'i ban shkrum shkreptima.


      Mjerimi s'ka gëzim, por ka vetëm dhimba,
      dhimba paduruese qe t'bajnë t'çmendesh,
      që t'ap in litarin të shkojsh fill' e t'varesh
      ose bahe fli e mjerë e paragrafesh.


      Mjerimi s'don mshirë. Por don vetëm të drejt!
      Mshirë? Bijë bastardhe e etënve dinakë,
      t'cilt n'mnyrë pompoze posi farisejt
      i bijnë lodërtinës me ndjejt dhelparak
      tu' ia lëshue lypsiti një grosh të holl' n'shplakë.


      Mjerimi asht një njollë e pashlyeme
      n'ballë të njerzimit që kalon nëpër shekuj.
      Dhe kët njollë kurr nuk asht e mundshme
      ta shlyejnë paçavrat që zunë myk ndër tempuj.