Angepinnt Poezi dhe krijime që i kushtohen Gjuhës Shqipe

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Poezi dhe krijime që i kushtohen Gjuhës Shqipe

      .--------------

      [IMG:http://i35.tinypic.com/2dv02o2.jpg]


      Gjuha Shqipe


      Kur në sulm hodhën turqit
      Hordhitë e pambaruara,
      Kështjellat e sintaksës
      S’i muar, që s’i muar.


      Kur panë se gjuhës
      S’i hodhën dot prangat
      Lëshuan drejt saj
      Gjithfarë merimangash.


      Parashtesa e pjesëza
      E lidhëza së prapthi,
      Të bukurën gjuhë
      Ta bënin leshharpi.


      Të të bënin ty, donin,
      Shqipëri, memece.
      Po ja, erdhi Naimi,
      Si yll mbi ty ecte.


      Dorën e zbehtë
      Mbi ballë ta vuri
      Të të hiqte zjarrllëkun
      Prej të sëmuri.


      Dhe vdisnin pjesëzat,
      Thaheshin merimangat,
      Ndriste si perlat
      Poezia e madhe.

      Ismail Kadare
    • Porsi kanga e zogut t'verës,
      qi vallzon n'blerim të prillit;
      porsi i ambli flladi i erës,
      qi lmon gjit e drandofillit;
      porsi vala e bregut t'detit,
      porsi gjâma e rrfès zhgjetare,
      porsi ushtima e nji tërmetit,
      ngjashtu â' gjuha e jonë shqyptare.
      Ah! po; â' e ambël fjala e sajë,
      porsi gjumi m'nji kërthi,
      porsi drita plot uzdajë,
      porsi gazi i pamashtri;
      edhè ndihet tue kumbue;
      porsi fleta e Kerubimit,
      ka'i bien qiellvet tue flutrue
      n't'zjarrtat valle t'ameshimit.
      Pra, mallkue njai bir Shqyptari,
      qi këtë gjuhë të Perëndis',
      trashigim, që na la i Pari,
      trashigim s'ia len ai fmis;
      edhe atij iu thaftë, po, goja,
      që përbuzë këtë gjuhë hyjnore;
      qi n'gjuhë t'huej, kur s'asht nevoja,
      flet e t'veten e lèn mbas dore.
      Në gjuhë shqype nanat tona
      shi prej djepit na kanë thânun,
      se asht një Zot, qi do ta dona;
      njatë, qi jetën na ka dhânun;
      edhe shqyp na thanë se Zoti
      për shqyptarë Shqypninë e fali,
      se sa t'enden stina e moti,
      do ta gzojn kta djalë mbas djali.
      Shqyp na vete, po pik' mâ para,
      n'agim t'jetës kur kemi shkue,
      tue ndjekë flutra nëpër ara,
      shqyp mâ s'pari kemi kndue:
      kemi kndue, po armët besnike,
      qi flakue kanë n'dorë t'shqyptarëvet,
      kah kanë dekë kta për dhè t't'Parvet.
      Në këtë gjuhë edhe njai Leka,
      qi'i rruzllim mbretnin s'i a, xûni,
      në këtë gjuhë edhe Kastriota
      u pat folë njatyne ushtrive,
      qi sa t'drisë e diellit rrota,
      kanë me kênë ndera e trimnive.
      Pra, shqyptarë çdo fès qi t'jini,
      gegë e toskë, malci e qyteta,
      gjuhën t'uej kurr mos ta lini,
      mos ta lini sa t'jetë jeta,
      por për tê gjithmonë punoni;
      pse, sa t'mbani gjuhën t'uej,
      fisi juej, vendi e zakoni
      kanë me u mbajtë larg kambës s'huej,
      Nper gjuhë shqype bota mbarë
      ka me ju njohtë se ç'fis ju kini,
      ka me ju njohtë për shqyptarë;
      trimi n'za, sikurse jini.
      Prandaj, pra, n'e doni fisin,
      mali, bregu edhe Malcija
      prej njaj goje sod t'brohrisim:
      Me gjuhë t'veten rrnoftë Shqypnia!



      At Gjergj Fishta
    • Gjuhës shqype


      [IMG:http://i28.tinypic.com/2dwgin6.jpg]

      Gjuh' e ambël, gjuh' amtare,
      Je ambla gjuh' shqyptare!
      Gjuh' e nalt' për Perëndi,*
      T'cilt ndër koh't që kahmot shkuene
      Mbi Tomorr të përdoruene;
      Gjuh' e ambël, plot dashtni!

      Gjuh' e shejt' e kaq e moçme.
      Gjuh' sakole**der n'dit t'soçme,
      Shoqen tande kund s'e gjenë!
      Zoti ty këtu t'ka çuemun:
      T'rrebt' e t'bukur e t'kulluemun;***
      Kshtu gjithmon' ti ke me qenë.

      Gjuh' që t'foli Skendërbegu,
      Dhe ndër t'par' qe Naim Begu,
      Që me shkrim t'pat lartësue.
      Ty t'kan' fol' shum' kapidana,
      Burra t'rrebt si t'ishin zana;
      Gjuh' e rrebt, ti qofsh nderue!

      Gjuh' e bukur si pranvera,
      Ti s'do t'quhesh ma: e mjera;
      Se na dona ty me t'rritë.
      Bashk' me t'tjerat shoqe tueja,
      Se ma s'dona zhele t'hueja
      Veç duem ty me t'pa në dritë.
    • Gjuhës shqipe

      [align=center[/align]]
      [IMG:http://i28.tinypic.com/2dwgin6.jpg]

      Lshon ame ilire n`goje agimesh s`vjetra
      Ndo `i fjale e jote than` vetimeveti,
      O gjuhe e folun n`bote ende ferishte
      S`ciles Mayeri ne te censhmet letra
      Rraj`t e mshefuna n`mot nuk mund ia gjeti
      As n`t`folun t`Cezarve as n`helenishte,
      Perse Athina s`kishte
      Emen as Roma, kur e rrept ushtove
      Nder vepra katallajsh qi nper jehona
      Vigma t`fuqishme qitshin hove-hove,
      Tue ndertue ledhe permbi troje t`ona.

      Kuturesat e hyjit nper gjeth lisi
      N`Dodonen shejte prifti, qi n`pergjime
      Naten e diten rrinte atje perdore,
      Porse ndo `i fllad pullnaje kundalisi,
      Ndoshta me fjal`t e tueja i dha heshtime
      T`perfrigueshme qi mbluen t`parat therore:
      Ndoshta ndo` i buz` hyjnore
      N`at mot qi zota shpesh perbujte toka
      Shqiptoi kto fjal` qi ne mbi goj` na shkrefen;
      Me ty hyjneshat ndoshta nper kto boka
      Ndonjij biri njeriu dashnin ia shprefen.

      Mbi anija t`shpejta velat nde kah preja,
      Qi urdhni i Teutes niste nen hyj ari
      Me msy t`Helenit barkat tregetuese
      Ngarkue me ar e kem e skllave t`reja,
      Ty t`kelthitte n`timue anijetari
      Tue i ra me kic ilir pupes bishtnuese;
      E permbi val` shkembuese
      Ti jehojshe nder hymnet e ngadhnjimit
      Kur, me plackat e rrmbyeme mbrend` stivue,
      U afrojshin n`breg anijat prej agimit,
      Mbretneshes s`detit pret me i a dhurue.

      Mysteri i vjeter qi mberthen fjal`t t`ueja,
      Zanin na e dridh` me nji kreni t`pashoqe,
      O ghuhe e folun per trimij pranvera,
      E tok na mbajte nder pushtime t`hueja
      Sepse prej gojve arbnore nuk u hoqe
      As kur u ndam n`besime e doke tjera;
      E shekujve potera
      Qi me vrull u perplas mbi tok` shqiptare
      Ndonjij ndrrimi edhe n`ty i cili shtegun,
      Por prap kumbimet n`buze i ke krenare
      Si n`mot qi Ilirt Shqipnis i a ruejshin bregun.

      Thue buza e kangatarve te paemen
      Qi gzim e idhnim me ty knduen maje mali
      Dhe kanga u humbi n`erresin e motit,
      Ket permallim qi mungullon mbi t`emen
      E vjen nga heshtja e shekujve m`a fali,
      Mue trashigues i tune n`dhe t`Kastriotit?
      N` kthjelltin e dites s`sotit
      Kang` ndoshta t`kndueme qi vorroi kalesa
      Kendoi, o gjuh` lulzue n`shkreti, dh`asht goja
      E eme ahmarrse e gojve qi harresa
      N`terr mbylli, kur ti s`kishe as sheje as shkroja.

      Motrat e tueja qi kumbuene n`shekull
      Bukurin tue sjell` n`prak t`ksaj jete
      E tjetra ligj`t e Arsyes qi mbarshtrojn` fise,
      Heshten e rrojn` vec n`karta:ti, per mrekulli,
      Me nji mosh` trimij vjetsh e blerun mbete
      Edhe kumbon e gjall` po n`ato vise
      Ku me lshue tingujt nise
      N`foshnjin e botes. Pse t`ka ruejtun fati
      T`njom edhe virgjin? Egersija jote
      Mos mban n`at gji, q`i hueji nuk pecati,
      Stinen e fundme t`poezis s`ksaj bote?

      O shqipe plot me munguj, o gjuh` burrash
      Qi me `i fjal` t`vetme lidheshin per laku
      Dhe soje as vdekja s`mujte kurr me i trande,
      Shprehje t,kulluet na ep si akull gurrash
      Per kang`t e burrnis s`lasht q`ushqejm` te gjaku
      E t`lavdis s`re qi me t`fitue na kande;
      Thjeshtin e ambel t`ande
      Me ndjell` dashnin e vashavet qi t`flasin
      Falja poetve t`u, por n`qe se kamben
      Buzes amtare kush ia ven, ti casin
      Mos prit: banu rrufe me lshue n`te namen.

      O Kange, Arbnor`t e plogte i kapi gjumi;
      Ti kris si za burije
      Mbi ata qi flejn` pa andrra fisnikije:
      E n`qe se belkacuk`t e gjuh`s ilire,
      Tue t`ndie fishkllojn` prej smire,
      Me rrahje flatrash ik n`nalsi t`kalthera

    • Vëllezër shqipëtarë!
      Të prekim urtësinë,
      Të zëm' udhën e mbarë,
      Të ngjallim Shqipërinë.

      Shqipëria ka qënë
      Edhe po do të jetë,
      Po sot në ditët tënë
      Të metë të mos ketë.

      E ka nderuar zoti
      Gjithënjë Shqipërinë,
      Ish fort mirë qëmoti,
      Do bëhet dhe taninë.

      Sa ishte trimëria
      N'atë kohë të vjetrë,
      Kish emrë Shqipëria,
      Sa s'kish nonjë vënt tjetrë.

      Sa burra kordhëtarë
      Ka nxjerrë Shqipëria
      Më pastaj e më parë,
      Q'i shkruan istoria!

      Ajo ish koh' e zjarrtë
      Dhe kish mundime tepër,
      Po sot pëndë dhe kartë
      Na duhet, nukë tjetër.

      O burra, shqipëtarë,
      Të marrim dituritë,
      Se s'është koh'e parë,
      Tani lipsetë dritë.

      Të shkruajm' gjuhën tënë,
      Kombinë ta ndritojmë,
      Gjithë ç'është e ç'ka qënë
      Ngadalëzë ta msojmë.

      pa shihni ç'gjuh' e mirë!
      Sa shije ka e hije,
      ç'e bukur'edh'e lirë,
      Si gjuhë perëndie.

      Shum'e bardhë kjo ditë
      Për gjithë shqipëtarët,
      Do na sjellë një dritë,
      Që s'e kishin të parët.

      Kjo dritë do na bjerë
      Të gjitha mirësitë
      Dhe gjithë do t'i ngrerë
      Dëmet e marrëzitë.

      Si lum kush zë të mbjellë,
      Lum kush vë këtë pemë!
      Se kjo ka për të pjellë,
      S'mbulohetë me remë.

      Naim Frasheri



    • O vëllezër shqipëtarë,
      Gëzohi që erth kjo ditë
      Kaq' e mir'e kaq'e mbarë,
      Që sjell gjithë mirësitë!

      Kjo është një dit'e rezë,
      Që bie vëllazërinë
      E dëbon jetën e zezë
      Dhe ndarjen e marrëzinë.

      Ta lusimë këtë ditë,
      Q'e bekoi zot'i vërtetë
      Dh'e dërgoi me shumë dritë,
      T'i mbes'emëri përjetë.

      Sot e vumë gurr'e parë,
      Sa'sht'e bekuar kjo ditë!
      Zot'i math e pruftë mbarë
      E na dhëntë urtësinë!

      Hapu, hapu, errësirë!
      Pa jakë tëhu, o dritë!
      Se arriti koh'e mirë,
      U gdhi nata, u bë ditë.

      Sot niset një tjatrë jetë,
      Të rremenë posht'e shtije,
      Mbretëron fjal'e vërtetë,
      Dhe të mirat gjith'i bije.

      Zot'i math qoft'i lëvduar,
      Q'e nxjer në shesht të vërtetën,
      Se ajo sij ka buruar,
      Pa e ndritur jetën.

      Lumja ti, moj korç'o lule,
      Q'i le pas shoqet' e tua!
      Si trimi në ball'u sule,
      Ta paçim përjetë hua!

      Kushdo që është sot burrë
      Dhe shqipëtar i vërtetë,
      Emëri s'i shuhet kurrë
      Dhe nderi i rron përjetë.

      Gjuha jonë sa e mirë!
      Sa e ëmblë, sa e gjerë!
      Sa e lehtë, sa e lirë!
      Sa e bukur, sa e vlerë!

      Kjo 'shtë mëm' e mirësisë,
      Që bije qytetërinë,
      Gasthin e vëllazërisë,
      Njerëzin' e miqësinë.

      S'jemi grekër as bullgarë,
      Asgjë tjetër nukë jemi,
      Jemi vetëm shqipëtarë,
      Në kët'emër nderr'e kemi.

      Ky emr' është shum' i mirë,
      Se më s'jemi të gënjyer,
      Nukë jemi n'errësirë,
      E njohëmë gjën' e vjyer.

      Perëndia na e lëntë
      Përjetë ta trashëgojmë,
      Edhe kurrë mos e dhëntë
      Ta humbim e ta harrojmë!

      Të lemë mëmënë tënë
      E të marimë një shtrigë!
      Zoti mos e pastë thënë!
      Pun'e keq'e shum'e ligë.

      O, sa qenë të gënjyer
      Ata që vuan për botë!
      Turp të math kanë rrëfyer,
      Punuanë fare kotë.

      Pa mejtoni, o të gjorë,
      Efialtin, Pafsaninë,
      Që u bënë trathëtorë
      Dh'e gjenë më perëndinë.

      Nga gjithë ç'kemi kënduar
      Për të njohur vetëhenë,
      Kaqë gjë kemi mësuar,
      Të nderojmë mëmëdhenë.

      Se njerëstë gjithë vdesin,
      Po jeta s'mbetet e shkretë,
      Gjuha, mëmëdheu mbesin
      Të patundurë përjetë.

      Me zëmërë të gëzuar
      Dhe me gjithë shpirt uroni!
      Zotërinjt' e zotëruar,
      Gjithë përnjëherë thoni:

      Rroft' e qoftë Shqipëria
      Dhe kombi e gjuha jonë!
      Lulëzoftë dituria,
      Edhe ndihmës paçim zonë.

      Naim Frasheri

    • Përmbi za që lshon bylbyli,
      gjuha shqipe m'shungullon*
      përmbi er' që jep zymbyli,
      pa da zemren ma ngushllon.


      Ndër komb' tjera, ndër dhena tjera,
      ku e shkoj jetën tash sa mot,
      veç për ty m'rreh zemra e mjera
      e prej mallit derdhi lot.


      Nji kto gjuhë që jam tue ndie,
      jan' të bukra me themel
      por prap' kjo, si diell pa hije,
      për mue t'tanave iu del.
      ................................


      Ku n'breg t'Cemit rritet trimi
      me zbardh, shqipe, zanin tand,
      e ku Drinit a burimi
      që shpërndahet kand e kand.


      Geg' e tosk', malsi, jallia**)
      jan' nji komb, m'u da, s'duron;
      fund e maj' nji a Shqipnia
      e nji gjuh' t'gjith' na bashkon.


      Qoftë mallkue kush qet ngatrrime
      ndër kto vllazën shoq me shoq,
      kush e dan me flak' e shkrime
      çka natyra vet' përpoq.***)


      Por me gjuhë kaq t'moçme e mjera
      si nj'bij' kjo që pa prind mbet:
      për t'huej t'mbajshin dhenat tjera,
      s't'kishte kush për motër t'vet.


      E njat tok' që je tue gzue,
      e ke zan' tash sa mij' vjet,
      shqiptaria, që mbet mblue
      sot nën dhe, edhe shqip flet.

      Ndre Mjeda
    • Bijtë E Shqipes



      [IMG:http://i28.tinypic.com/2dwgin6.jpg]

      Fole mëmë me lot
      shpirtcopëtuar pa shëmbëllim
      bij shpërndarë nëpër botë
      rrugë më rrugë pa mbarim

      U lëkund imja barkë
      valët më nxorën në Kalabri
      dëgjova Arbëreshën urtare
      matanë detit në Sicili

      Mora rrugën për në Kosovë
      ku lulëzon një bozhur
      atje ku shtrihen fusha vargmale
      fërfërit i kuq flamur

      S'ma ndal hapin mua lodhja
      kur shqiponja më bën shoqëri
      bukë e kripë shtruar në sofra
      n'djep të lashtë në Maqedoni

      Më mori mua kjo pendëshkruar
      dhe më hodhi në Camëri
      te ata bijë të përmalluar
      që u ndanë me dhembshuri

      Pyet mëma me brengë në shpirt
      - Dallëndyshe ku po shkon
      - Mbi piramida në Egjipt
      fole ndërtoj ndër faraonë

      Nën qiell të huaj një zë jehon
      mes metropoleve në Turqi
      nga gojët e shqipeve buron
      fjala e arbërit për liri

      N'udhëkryqe t'Afrikës t'Australisë
      sodis nga larg një yll-zjarr
      i bardhë plisi si bora në mal
      derdh dritë një fanar

      Kudo që shkela në rruzulli
      n'Amerikë Europë e Azi
      vetëm trupin - në mërgim
      kurse zemrën - n' Iliri
    • Gjuhës Shqipe



      [IMG:http://i28.tinypic.com/2dwgin6.jpg]

      Gjuh' e ambël, gjuh' amtare,
      Je ambla gjuh' shqyptare!
      Gjuh' e nalt për Perëndi,
      T'cilt ndër koh't që kahmot shkuene
      Mbi Tomorr të përdoruene;
      Gjuh' e ambël, plot dashtni!

      Gjuh' e shejt' e kaq e moçme,
      Gjuh' sakole der n'dit t'soçme,
      Shoqen tande kund s'e gjenë!
      Zoti ty këtu t'ka çuemun;
      T'rrebt e t'bukur e t'kulluemun,
      Kshtu gjithmon' ti ke me qenë.

      Gjuh' që t'foli Skendërbegu,
      Dhe ndër t'par qe Naim Begu,
      Që me shkrim t'pat lartësue.
      Ty t'kan' fol shum' kapidana,
      Burra t'rrebt si t'ishin zana;
      Gjuh' e rrebt, ti qofsh nderue!
      Gjuh' e bukur si pranvera,
      Ti s'do quhesh ma: e mjera;
      Se na dona ty me t'rritë.
      Bashk' me tjerat shoqe tueja,
      Se ma s'dona zhele t'hueja,
      Veç duem ty me t'pa në dritë

    • Uria e Poetit



      [IMG:http://i28.tinypic.com/2dwgin6.jpg]
      Nuk jam i uritur për bukë e kripë
      Por për figura e vargje

      Nuk jam i etur për uje e lëngje
      Por për gurra frymëzimesh

      Nuk jam i varfër për pasuri
      Por për vargjet e kontrolluara
      Nëpër zyra të sekuestrimit

      Nuk më dhëmb koka
      Nga tensioni i lartë i gjakut
      Por për poezitë e dënuara
      Me shumë vjet heqje lirie

      Uria ime ështe e madhe
      Ma shuan vetëm alfabeti im
    • GJUHA SHQYPE

      1. Porsi kanga e zogut t'veres,
      Qi vallzon n'blerim të Prillit;
      Porsi i ambli flladi i erës,
      Qi lmon gjit e drandofillit:
      Porsi vala e bregut t'detit,
      Porsi gjâma e rrfés zhgjetare,
      Porsi ushtima e nji termetit,
      Njashtû â gjuha e jonë shqyptare.
      2. Ah! po; â, ambël fiala e sajë,
      Porsi gjumi m'nji kerthí,
      Porsi drita plot uzdajë,
      Porsi gazi i pa mashtrí;
      Edhè ndihet tu kumbue,
      Porsi fleta e Kerubimit,
      Ka'i bjen qiellvet tue fluturue
      N't'zjartat valle t'ameshimit.
      3. Prá, mallkue njaj bir Shqyptari,
      Qi ketë gjuhë të Perendís,
      Trashigim, qi na la i Pari,
      Trashigim s'i a lên ai fmís;
      Edhè atij i u thaftë, po, goja,
      Qi e perbuzë ketë gjuhë hyjnore;
      Qi n'gjuhë t'huej, kúr s'âsht nevoja,
      Flet e t'veten lên mbas dore.
      4. Në gjuhë shqype nanat t'ona
      Shì prej djepit na kanë thânun,
      Se âsht nji Zot, qi do t'a dona:
      Njatë, qi jetën na ka dhânun;
      Edhè shqyp na thanë se Zoti
      Per Shqyptarë Shqypnín e fali,
      se sá t'enden stina e moti,
      Do t'a gzojn kta djalë mbas djali.
      5. Shqyp na vetë, po pik' mâ para,
      N'agim t'jetës kúr kemi shkue
      Tue ndjekë flutra neper ara,
      Shqyp mâ s'pari kemi kndue:
      Kemi kndue, po armët besnike,
      Qi flakue kanë n'dorë t'Shqyptarvet,
      Kah kanë dekë per besë jetike,
      Kah kanë dekë kta per dhé t'Parvet.
      6. Në këtë gjuhë edhè njaj Leka,
      Qi 'i rruzllim mbretnín s'i a xûni,
      Qi kah bijte ai, shkelte deka.
      Shekllit mbarë ligjë t'randë i vûni;
      Në këtë gjuhë edhè Kastriota
      U pat folë njatyne ushtrive,
      Qi sa t'ndrisë e diellit rrota,
      Kanë me kênë ndera e trimnive.
      7. Prá, Shqyptarë, çdo fés qi t'jini,
      Gegë e Toskë, malcí e qyteta,
      Gjuhen t'uej kurr mos t'a lini,
      Mos t'a lini sá t'jetë jeta,
      Por per tê gjithmonë punoni;
      Pse, sa t'mbani gjuhen t'uej,
      Fisi i juej, vendi e zakoni
      Kanë me u mbajtë larg kambet s'huej.
      8. Nper gjuhë shqype bota mbarë
      Ka me u njohtë se ç'fis ju kini,
      Ka me u njohtë jú per Shqyptarë:
      Trima n'zà sikurse jini.
      Prandej, prá, n'e doni fisin,
      Mali, bregu edhè Malcija
      Prej njaj goje sod t'brohrisin:
      Me gjuhë t'veten rrnoftë Shqypnija!
    • Gjergj Fishta - MRIZI I ZANAVET

      SHQYPNIJA

      1. Edhè hâna do t' a dije,
      Edhè dielli do t' két pá,
      Se per qark ksaj rrokullije,
      Si Shqypnija 'i vend nuk ká !
      2. Fusha t' gjâna e kodra t' blera,
      Zijes s' mnershme larg kû âsht droja,
      Me gaz t' vet ktû i veshë Prendvera,
      Si t' Parrizit t' larmet shtroja.
      3. Nen nji qiellë perherë t' kullueme,
      N' rreze e n' dritë pershkue unjí,
      Bjeshkë e male të blerueme
      Si vigâj shtiellen n' ajrí.
      4. Ke ato bjeshkë e ke ato male
      Kroje t' kjarta e t' cemta gurra,
      Tue rrëmbye nper mriza hale,
      Gurgullojn nper rrâjë e curra.
      5. Mbi ato male e bjeshkë kreshnike
      Léjn mande' ata djelm si Zâna,
      Armët e t' cillvet, p'rherë besnike,
      Janë permendë nder fise t' tana.
      6. Atje léjn, po Toskë e Gegë,
      Si dý rreze n' flakë t' nji dielli:
      Si dý rrfé, qi shkojn tue djegë,
      Kúr shkrepë rêja nalt prej qielli.
      7. Oh! Po, e din i prûjtë anmiku,
      Se âsht rrfé zogu i Shqyptarit,
      Rijtun gjakut kah çeliku
      N' dorë t' ktij shndritë per vend t' të Parit.
      8. Ato male të madhnueshme,
      Ato, po, kanë mûjtë me pá
      Se sa forca e pafrigueshme
      N' turr t' Shqyptarit pît ka rá.
      9. Dridhet toka e gjimon deti,
      Ndezen malet flakë e shkndija,
      Ka' i frigueshëm, si termeti,
      Atje rrmben kû e thrret Lirija.
      10. Lume e shé para atij ngelin,
      I a lshojn udhen dete e male;
      Mbretent fjalen s' mund t' i a shkelin,
      Turrin ferri s' mund t' i a ndale.
      11. Shkundu pluhnit, prá, Shqypní,
      Ngrehe ballin si mbretneshë,
      Pse me djelm, qi ngrofë ti n' gjí,
      Nuk mund t' quhesh, jo, robneshë.
      12. Burrë Shqyptár kushdo i thotë vetit,
      Qi zanát ka besë e fé,
      Per Lirí, per fron të Mbretit
      Me dhânë jeten ka bâ bé.
      13. Sy per sy, po, kqyr anmikun;
      Perse djemt, qi ti ke ushqyue,
      S' i ka pá, jo, kush tue hikun:
      Friga e dekës kurr s' i ka thye,
      14. Kaq të bukur, kaq të hieshme
      Perendija t' fali i Amshueshem,
      Sá 'dhe deka âsht per tý e shieshme:
      N' gjí t' and vorri âsht i lakmueshem.
      15. Po, edhè hâna do t' a dije,
      Edhè dielli do t' két pá,
      Se per qark ksaj rrokullije,
      Si Shqypnija 'i vend nuk ká !
      16. Rrnosh e kjosh, prá moj Shqypní,
      Rrnosh e kjosh gjithmonë si vera,
      E me dije e me Lirí
      Per jetë t' jetës të rrnoftë tý ndera.
      __________________
    • Kadare

      NË PARKUN QË MBULUAN FLETËT

      Në parkun q'ë mbuluan fletët
      Të dy ne ecim qetësisht,
      Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
      Qilim të verdhë natyrisht.

      Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
      Ju fanit një muzg i vonë
      Ky park q'ë kan' mbuluar fletët
      Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.

      Nga vagabondët me cigare
      Ti mos u tremb e dashur kot
      Imazhin tënd as dinosaurët
      Shekuj më parë s'e shtypën dot.

      Që ti të vije kaq e bukur
      Me këta flokë, me këtë hap
      Toka të egrën klimë e zbuti
      Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.

      Dhe s'kish se si të ndodhte ndryshe
      Të ndodhte ndryshe s'kish se si.
      U desh të zhdukeshin përbindshat
      Që te kjo botë të vije ti...
    • Nga Ismail Kadare:

      VALLJA SHQIPTARE.

      Tri herë opinga rrahu dheun
      Sikur kërkoi leje prej tij;
      Pastaj shamia palët ndehu
      Me qetësi dhe madhështi.

      Kështu mes qiellit dhe tokës
      Vallja u lind, vallja u shpall;
      Këmba sinjale i çon tokës
      Dhe dora qiellit i jep lajm.

      Dhe vallja rrokulliset tutje
      Mbi kohra hedhur si hobe;
      Prilli përsipër i hedh lule,
      Dhjetori borën shkund atje.

      Valle shqiptare, shënja në erë
      Ylbere tirqesh tej-e-tehu;
      Kush ju kërceu ju njëherë
      Dhe këmbët rob s'i mbenë tek ju?

      Kush ra midis vorbullës suaj
      Dhe s'u përzhit dhe s'u përflak,
      Ju bubullima me opinga
      Që nëpër shekuj brodhët varg?

      Nuk është rregull që njëqind më të mirat të jenë të njëjta me njëqind më të njohurat, qoftë dhe prej Kadaresë.
    • Martin Camaj

      Me falni diçka

      Më falni diçka që më kënaq
      si puthja e nanës në ballë;
      më gëzoni një herë
      si gëzohet gjethi i njomë në puhi
      më shikoni si hana nëpër rremba
      e kam me u falë gjithçka:
      mordjen do të puthi ndër buzët e ngrime
      dhe në zgarrat e synit të saj
      do të derdhi lot.
      Avitu njeri!
      Nga palci i urrejtjes dëshiroj me dalë
      si bima prej fare në pranverë.
    • Ali Podrimja

      Unë do të kisha atdhe

      Të kanë rrejtur
      se je më i bukuri
      ndër trimat me trimi
      më i vjetri ndër të moçmit

      Tjetër kush do të ishe

      Të kanë rrejtur
      se nënë ke ulkonjën
      krahët e orakullit
      se pi ujë në gurra të Drinit

      Tjetër kush do të ishe

      Të kanë rrejtur
      se je Zoti i Dheut
      se je Zjarr i Fshehur
      se mbi Pashtrik hapet qielli
      e pikë terri në pjatë të Djallit

      Tjetër kush do të ishe

      Dhe unë do të kisha Atdhe.
    • Fan Noli

      Rent, or Marathonomak!

      Rent, or rent, rent e u thuaj
      Se u-çthur ordi e huaj,
      Se betejën e fituam
      Dhe qytetin e shpëtuam!
      Rent, or rent,
      Rent, or Marothonomak!

      Kap një degë prej dafine
      Dhe vërtitesh ndaj Athine,
      Nëpër fush’ e brek mbi brek
      Këmba tokën as t’a prek,
      Hip’ e zbrit,
      Petrit, Marathonomak!

      Ke një plagë, po s’e the,
      Djers’ e gjak pikon për-dhe;
      Do që ti të jesh i pari,
      Për triumfin lajmëtari
      Flamur-gjak,
      Kuqo, Marathonomak!

      T’u-tha gryka po s’të pihet,
      T’u-mpi këmba, po s’të rrihet,
      Se mileti po të pret,
      Ankthi zemrat ua vret,
      Vrer e tmerrr,
      Shpejt, or Marathonomak!

      Kurrë kaqë s’dogji djelli
      Dhe si plumbi s’rëndovi qjelli,
      Kurr’ aq ëmbël’ e bukur s’ftoj
      Hij’ e lisit edhe kroj;
      Tur-u tej,
      Tutje, or Marathonomak!

      Vapa mbyt e pluhri nxin
      Ferra çjerr e guri grin
      Afsha gjoksin përvëlon
      Syrin avulli verbon;
      Ur’ e prush,
      Furr’o, or Marathonomak!

      Gryka si gjyryk të çfryn
      Prej Vullkanit flag e tym
      Se ç’vëngon e se ç’gulçon,
      Zëmra brinjët t’i çkallmon
      Me tokmak,
      Mbahu, or Marathonomak!

      Nëna, motra, nusja dalin,
      Ngrehin krahët të të ndalin,
      Mos, se s’janë veç Najada
      Magjistrica dhe Driada;
      Lark, or lark,
      Lark, or Marathonomak!

      Hajde, ja Akropolia,
      Ja qyteti e njerëzia
      Që të pan’ e që të çpuan
      Dhe fuqinë ta rishtuan
      Ha dhe pak,
      Hajde, or Marathonomak!

      Ja, arrive, ua the:
      Ç’gas e ç’helm qe kjo myzhde!
      “E fituam!”, brohorite
      Dhe për tok’ u-përpëlite;
      Vdiq, or vdiq!
      Vdiqe, or Marathonomak!

      Rent kudo, dyke bërtitur,
      Nëpër shekuj faqe-ndritur,
      Se i vogli shtrin viganin
      Dhe i shtypuri tiranin,
      Veç e tok,
      Tok, or Marathonomak!
    • Azem Shkreli

      Katrë këshilla vetes

      Mos u bëj poet nëse s’mund të lindësh
      Me secilin varg, të lindësh me secilën fjalë.

      Ngrehu mbi veten në do t’rrokësh frerët e erërave,
      Të shkelësh shpërgajt e mërisë dhe shtërgatat e gjakut tënd.

      N’se dashurohesh, dashurohu n’flakë e n’valë,
      Jo në sy të kaltër se bëhesh det i çmendur pendimi.

      Mos u bëj poet nëse s’mund të vdesësh
      Për secilin varg, të vdesësh për secilën fjalë.
    • Mitrush Kuteli

      Balta shqipëtare

      Të dua, baltë shqipëtare!
      Të dua:
      egërsisht!
      dëshpërimisht! –
      Si ujku pyllin,
      si vala valën,
      si balta baltën!

      Se gjer mbi gju
      jam brenda teje;
      se lerë kam
      këtu:
      Si Baba
      E Gjyshi.

      Të dua, Baltë Shqipëtare!
      e gjer mbi bel
      e përmbi bel
      jam brenda teje –
      e s’dal dot,
      Se s’dua!

      Se ti më lidh
      e më mban:
      Me mjaltë
      e me pelin!

      Se vdekur ka,
      këtu,
      dhe Nëna,
      Dhe Baba,
      e Gjysh-strëgjyshi!

      Të dua, Baltë shqipëtare,
      magjistare,
      e embël
      si vetë vdekja!

      Se thellë jam këtu,
      brenda teje:
      gjer mbi gju
      gjer mbi bel
      e gjer mbi krye.

      Dhe dua fort të dehem
      të prehem
      (ah, që tani!)
      Brenda teje.

      Të të pushtoj
      i dëshpëruar;
      të të shtrëngoj,
      të më shtrëngosh:
      egërsisht!
      dëshpërimisht!
      e të më tretësh
      si gjysh-strëgjyshnë
      e si po tret
      ah! Zemër-madhë
      e flokë-bardhë
      e trup-zhuriturin
      Babanë!

      Të dua Baltë shqipëtare,
      magjistare:
      ti mjalt e ëmbël, -
      pelin e hidhur.
      Të dua:
      egërsisht,
      dëshpërimisht,
      si ujku pyllin,
      si vala valën
      si balta baltën!
    • Sefulla Maleshova (Lame Kodra)

      Lypsi plak (Gjyshi plak)

      Po del nga shpella ku e ka hedhur fati,
      I mjeri plak i krusur nga mundimet,
      I dridhen mjekra, këmbët, gjithë shtati,
      Skalitur ka në ballë hidhërimet.
      Ja, fill i vetëm udhën merr nga fshati
      I urtë, i shëmtuar nga mjerimet.
      Trastën në krahë, shkopin mban në dorë,
      Shiu me breshër bie e ka dëborë.
      Udhës mendon kur ishte si të tjerët:
      Me bukë, me kasoll’ e dashuri
      Dhe psherëtiu: Oh! S’paska për të mjerët
      Në këtë botë vallë Perëndi?
      Po ndjen në lukth një posi të prerët
      Edhe hedh këmbët plaku me fuqi.
      Torbën në krahë, shkopin mban në dorë.
      Në një kasolle afër sheh një zjarr,
      I ngrohet plakut shpirti si një varr,
      Dhe drejt kasolles niset me të katra
      Gëzohet edhe qesh edhe makar
      Udhës kërcen e hidhet shatra-patra.
      Trastën në krahë, shkopin mban në dorë,
      Shiu me breshër bie e ka dëborë.
      I valon gjaku plakut edhe shikon
      Përpara gjithnjë duke çaluar.
      Po te dera një djepe ç’e shikon.
      I dridhen buzët; buzët duke ngashëryer,
      Një gur atëhere këmbët i pengon
      Edhe përmbys atje mbetet harruar.
      Torbën me krahë, shkopin mban me dorë,
      Shiu me breshër bie, e ka dëborë.