Angepinnt Hadithe Pjesa .1.2.3.4

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • 651. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Islami është ngritur mbi pesë (shtylla): dëshminë se nuk ka hyjni tjetër përveç All-lla­hut dhe se Muhammedi është i dërguar i All-llahut, kryerjen e namazit, dhënien e zekatit, vizitën Ka'bes dhe agjërimin e Ramaz­anit". (Muttefekun alejhi)
      652. Talha bin Ubejdullah thotë: "Erdhi një njeri prej Nexhdit te Pej­gam­be­ri s.a.v.s. që kishte flokë të dendur. Ne dëgjonim zërin e tij, mirëpo nuk kuptonim se ç'thoshte, derisa iu afrua të Dërguarit të All-llahut dhe pyeti për Islamin. Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. i tha: "Islami është pesë kohë të namazit ditën dhe natën". Njeriu pyeti: "A jam i ob­liguar me diçka tjetër përveç këtyre?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "Jo, vetëm nëse ti do në mënyrë vullnetare". Pej­gam­be­ri s.a.v.s. pastaj tha: "Agjërimi i Ramazanit". Njeriu pyeti: "A kam obligim tjetër përveç agjërimit?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "Jo, përveç nafile".
      Transmetuesi përmend: Pastaj Pej­gam­be­ri s.a.v.s. përmendi dhënien e zekatit. Njeriu pyeti: "A kam obligim tjetër përveç zekatit?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "Jo, vetëm nëse dëshiron vullnetar­isht". Njeriu u kthye prapa duke thënë: "Betohem në Zotin, se as nuk do të shtoj e as nuk do të mungoj diçka prej këtyre". I Dër­guari i All-llahut tha: "Do të shpëtojë nëse e thotë të vërtetën". (Muttefekun alejhi)
      653. Ibnu Abbasi r.anhuma tre­gon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. e ka dërguar Muadhin r.a. në Jemen dhe i ka thënë: "Thirri të dëshmojnë se nuk ka Zot tjetër përveç All-llahut dhe se unë jam i Dërguari i All-llahut, e nëse ata binden në këtë, atëherë informoi se All-llahu i ka obliguar me pesë kohët e namazit për çdo ditë dhe natë, nëse binden edhe në këtë, atëherë informoi se All-llahu i ka obliguar me zekat, që do ta marrish prej të pasurve të tyre e do t'ua shpërndash të var­fërve të tyre". (Muttefekun alejhi)
      654. Ibnu Umeri r.anhuma thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Mua më është urdhëruar që t'i luftoj njerëzit (pabe­simtarë), derisa të dëshmojnë se nuk ka hyjni tjetër përveç All-llahut dhe se Muhammedi është i Dër­guari i Tij, dhe derisa të falin namazin dhe të japin zekatin. E kur e bëjnë këtë, atëherë e kanë të mbrojtur prej meje gjakun dhe pasurinë e tyre, pos nëse i kanë hyrë në hak Islamit, llogaria e tyre është te All-llahu". (Muttefekun alejhi)
      655. Ebu Hurejre r.a. thotë: "Pasi i Dërguari i All-llahut është shpërngulur në ahiret (ka vdekur), Ebu Bekri u zgjodh për zëvendës të tij. Disa prej arabëve u kthyen në kufër (mosbesim). Atëherë Umeri r.a. tha: "Si do t'i luftosh njerëzit, kur Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Më është urdhëruar që t'i luftoj njerëzit derisa të mos thonë: 'La ilahe il-lall-llah'. Kush e thotë këtë është e lirë pasuria dhe shpirti i tij prej meje, përveç me hak, dhe llogaria me të është në kompe­tencën e All-llahut". Ebu Bekri atëherë tha: "Betohem në All-lla­hun se unë me të vërtetë do ta luftoj çdokend që e ndan namazin dhe zekatin. Zekati është obligim i pasurisë. Betohem në All-llahun se nëse ata nuk e japin zekatin edhe të kërpeshit (frenit) të deveve, të cilin ia jepnin Pej­gam­be­rit s.a.v.s., do t'i luftoj për mosdhënien e tij". Umeri r.a. tha: "Betohem në All-llahun, dhe atëherë nuk kam parë asgjë tjetër, vetëm se All-llahu e kishte hapur kraharorin e Ebu Bek­rit për luftë dhe u binda se me të është e vërteta". (Muttefekun ale­jhi)
      656. Ebu Ejjubi r.a. tregon se një njeri i ka thënë Pej­gam­be­rit s.a.v.s.: "Më trego për një vepër e cila më çon në Xhennet?" Atëherë Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "Ta adhu­rosh All-llahun (T'i bësh ibadet), dhe të mos i bësh shok, të falësh namazin, të japësh zekatin dhe ta ndihmosh farefisin". (Mut­tefekun alejhi)
      657. Ebu Hurejre r.a. tregon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "As­një pronar i arit dhe i argjendit (të hollave), që nuk i përmbush ob­ligimet e veta, nuk do të mbetet në Ditën e gjykimit pa u farkuar me pllaka të zjarrta, që do të nxehen në zjarrin e Xhehennemit, dhe me të do të fërgohen anët e tij, balli, kraharori dhe shpina, dhe çdo herë që pllakat ftohen do të nxehen përsëri. Kjo do të jetë në ditën që do të zgjasë pesëdhjetë mijë vjet, në të cilën do të zbatohet gjykimi në mes njerëzve, robërve, dhe kur do t'i tregohet çdokujt rruga për në Xhennet ose në Xhehennem". Të pranishmit thanë: "O i Dërguari i All-llahut, çka do të bëhet me de­vetë, pasurinë e njeriut?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "Edhe asnjë pro­nar i deves, që nuk i kryen obligi­met e veta, e prej tyre mjeljen e saj ditën kur ajo shkon të pijë ujë. Çdo pronar që nuk i kryen obligimet e veta ndaj deves, në Ditën e Gjyki­mit do të shtrihet në një vend të rrafshtë dhe të gjerë, aq sa dy de­vetë e tij do të mund ta shkelnin me thundrat e tyre dhe ta kafshojnë me dhëmbët, kurdo që njëra prej tyre të kalojë mbi të, tjetra kthehet te ai, dhe ky mundim do të zgjasë një ditë, gjatësia e së cilës është pesëdhjetë mijë vjet, derisa të kry­het gjykimi në mes robërve, dhe kur do t'i tregohet çdokujt rruga për në Xhennet apo Xhehennem". Të pranishmit thanë: "O i Dërguari i All-llahut, çka do të bëhet me lopët dhe delet?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "Çdo pronar i lopëve ose deleve, i cili nuk i kryen ob­ligimet e veta ndaj tyre, në Ditën e Gjykimit do të jetë i shtrirë në një vend të rrafshtë, kah lopët dhe de­let e veta, dhe ato me brirët e tyre do ta therin dhe me thundrat e tyre do ta shkelin, e në mesin e tyre nuk do të ketë me brinjë të kthyer prapa, apo pa brirë e as me brirë të thyer. Kurdo që të kalojnë nëpër të parat, menjëherë pas tyre vijnë dhe kalojnë të tjerat. Dhe kjo do të jetë në një ditë, e cila do të zgjasë pesëdhjetë mijë vjet, derisa t'u shqiptohen gjykimet robërve dhe derisa të mos u tregohet rruga për në Xhennet apo Xhehennem". Të pranishmit thanë: "O i Dërguari i All-llahut, si do të veprohet me kuajt?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "Kaloria ndahet në tri lloje: Për dikë do të jetë barrë, për dikë mbulesë dhe për dikë shpëtim. Sa i përket atij për të cilin është barrë, është ai që i mban kuajt për shkak të namit, kryelartësisë apo garave kundër muslimanëve, për të tillin kali është barrë...Sa i përket atij, për të cilin është mbulesë, është ai që mban kuaj në rrugën e All-llahut, dhe nuk i harron ob­ligimet ndaj All-llahut dhe kujdeset për ta. Për njeriun e këtillë, kali është mburojë nga zjarri i Xhehen­nemit...Sa i përket atij, për të cilin është shpëtim, është ai që mban kuajt për hir të All-llahut dhe të muslimanëve, i cili i kullot në li­vadhe dhe kopshtije, gjithë atë që kalorët dhe kuajt e tyre e hanë në kullosa dhe ara, do të shkruhet aq numër i të mirave. Gjithashtu për çdo shërbim të tyre, të madh dhe të vogël, do të shkruhen të mira. Çdo kalim i distancës dhe hipja mbi një e më shumë lartësira do t'i shkru­hen të mira, në numrin e gjurmëve dhe hedhurinave të tij. Çdo kthim i kalit nga ana e pronarit në lumenj dhe burime, në të cilat i jep ujë, i shkruhen të mira aq sa herë kali do të pijë ujë". Të pranishmit i thanë: "O i Dërguari i All-llahut, e si do të jetë me gomarët?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "Mua nuk më është shpallë asgjë e posaçme për gomarët, përveç ajetit të përgjith­shëm e universal: "Ai që punon mirë, sa grima - e sheh atë. Por, edhe kush punon keq sa grima - do ta shohë". (ez-Zilzal:7-8) (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "O besimtarë! Agjërimin e keni obligim të detyrueshëm, siç e kishin detyrë edhe ata që ishin para jush, ndoshta do të bëheni të devotshëm. Në ditë të caktuara me numër, por ai nga ju i cili është i sëmurë ose në udhë­tim - atëherë tjera ditë me të njëjtin numër. Ndërsa ata që nuk mund ta mbajnë - kom­pensimi është të ushqejë një varfënjak. Dhe kush jep më tepër, vullnetarisht, ajo është mirë për të. Por, të agjëroni është më mirë, ta dini". (el-Bekare:183-184)
      658. Ebu Hurejre r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Kush i ndihmon dy shokë në rrugën e All-llahut, do të thirret nga të gjitha dyert e Xhennetit: 'O rob i All-llahut eja këtu, këtu është mirë'. Kush është prej atyre që bëjnë namaz, do të thirret nga dera e namazit, e kush është luftëtar i xhihadit do të thirret nga dera e xhihadit. Kush është prej atyre që agjërojnë, do të thirret nga dera Rejjan (Xhennet i posa­çëm në të cilin hyjnë ata që agjë­rojnë). Kush është prej atyre që japin sadaka (lëmoshë), do të thi­rret nga dera e sadakasë". Atëherë, Ebu Bekri r.a. tha: "Pashë babën dhe nënën time, o i Dërguari i All-llahut! Për atë që thirret prej atyre dyerve, nuk do të ketë më mundime, e a do të ketë ndo­kush që do të thirret nga të gjitha ato dyer?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "Po, dhe shpresoj që edhe ti do të jesh prej tyre!" (Muttefekun ale­jhi)
      659. Sehl ibni Sa'd r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet në Xhennet është një derë, e cila quhet Rejjan, nëpër të cilën do të hyjnë Ditën e Gjykimit vetëm ata që agjërojnë, nëpër atë derë të tjerët nuk do të hyjnë. Do të thirret në atë derë ku janë agjëruesit. Do të çohen agjëruesit dhe nuk do të mundet tjetërkush të hyjë nga kjo derë, e pasi të hyjnë agjëruesit dera do të mbyllet e nuk do të mundet të hyjë askush tjetër". (Muttefekun alejhi)
    • 660. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush e agjëron muajin e Ramaz­anit, duke qenë i bindur në besimin islam dhe duke i kryer obligimet islame, do t'i falen gabimet e tij të mëparshme". (Muttefekun alejhi)
      661. Ebu Hurejre r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kur të vijë muaji i Ramaz­anit, hapen dyert e Xhennetit dhe mbyllen dyert e Xhehennemit dhe shejtanët lidhen me zinxhir". (Muttefekun alejhi)
      662. Ebu Hurejre r.a. tregon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Agjëroni me të pamurit e hënës dhe bëni bajram me të pamurit e hënës. E nëse është vranësirë, atëherë plotësoni tridhjetë ditë të Shabanit!" (Muttefekun alejhi)
      Ky është teksti i Buhariut, ndërsa në rivajetin e Muslimit shtohet: "Nëse është vranët, atëherë agjëroni tridhjetë ditë!"
      663. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë: "I Dërguari i All-llahut ishte njeriu më bujar, në mënyrë të veçantë kur i vinte Xhibrili a.s. Xhibrili a.s. i vinte Pej­gam­be­rit s.a.v.s. në Ramazan, çdo natë dhe me të studionte Kur'anin. Vërtet kur Pej­gam­be­ri s.a.v.s. takohej me Xhibrilin, ishte më bujar në veprat e mira se sa era që sjell shiun". (Muttefekun alejhi)
      664. Aisheja r.anha thotë: "Kur vinin dhjetë ditët e fundit të Ramazanit, i Dërguari i All-llahut bënte ibadet natën dhe e çonte fa­miljen e vet që të bëjnë ibadet, ndërsa dyshekun e vet me gjithë mbulojë e palonte". (Muttefekun alejhi)
      665. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Në asnjë mënyrë, asnjëri prej jush të mos e pret Ramazanin duke qenë agjërueshëm, një apo dy ditë, për­veç nëse ai agjërues është person që e mban agjërimin e vet të rregullt. Në atë rast atë agjërim të rregullt mund ta agjërojë". (Mut­tefekun alejhi)
      666. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kur të mbetet edhe gjysma e muajit Sha'ban, atëherë mos agjëroni nafile!" (Tirmidhiu thotë: hadith hasen sahih)
      667. Enesi r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Çohuni në syfyr sepse vërtet në syfyr ka begati". (Muttefekun alejhi)
      668. Zejd ibnu Thabiti r.a. thotë: "Ne çoheshim në syfyr së bashku me të Dërguarin e All-llahut, e pastaj ngriheshim të falnim namazin". Njëri prej të pranish­mëve pyeti: "Sa ishte intervali në mes syfyrit dhe sabahut?" Zejdi u përgjigj: "Sa pesëdhjetë ajete!" (Muttefekun alejhi)
      669. Ibnu Umeri r.anhuma tre­gon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. i kishte dy muezinë: Bilalin dhe Ibni Ummi Mektumin. Për këtë Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. kishte thënë: "Vërtet Bilali e thirr ezanin gjatë natës, hani dhe pini derisa ta thë­rrasë ezanin Ibnu Ummi Mek­tu­mi".
      Transmetuesi thotë: "Intervali në mes tyre ishte sa njëri zbriste e tjetri hipte në vendin ku thirrej ezani". (Muttefekun alejhi)
      670. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu i Madhëruar ka thënë: "Robtë e mi më të dashur janë ata që nguten në iftar (d.m.th. nuk e shtyejnë iftarin por bëjnë iftar në kohë)". (Tirmidhiu thotë: hadith hasen)
      671. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kur ndonjëri prej jush harron dhe han ose pin, mos ta ndërprejë por ta vazhdojë agjërimin, sepse atë All-llahu e ushqeu dhe i dha të pijë". (Muttefekun alejhi)
      672. Lekit ibni Sabire r.a. thotë: "Unë i kam thënë: 'O i Dërguari i All-llahut, më thuaj diçka për ab­destin!' Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "Merr abdest sipas rregullit, fërkoi gishtat në mes mirë, laje hundën deri në thellësi, përveç atëherë kur je agjërue­shëm!" (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu dhe thonë: hadith hasen sahih)
      673. Aisheja r.anha thotë: "Të Dërguarin e All-llahut e zinte agimi, e ai ishte xhunub (i obli­guar të lahej), pastaj lahej dhe agjëronte". (Muttefekun alejhi)
      674. Aisheja dhe Ummi Selema r.anhuma kanë thënë: "E zinte agimi të Dërguarin e All-llahut xhunub, pa parë ëndërr, pastaj agjëronte". (Muttefekun alejhi)
      675. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Agjërimi më i vlefshëm pas Ramaza­nit, është në muajin e All-llahut, Muharrem, kurse namazi më i vlef­shëm pas farzeve është namazi i natës". (Muslimi)
    • 676. Muxhibete El-Bahilijete, nga babai i saj ose mixha trans­me­ton se ai (njëri prej tyre) kishte shkuar te Pej­gam­be­ri s.a.v.s., mirëpo kishte munguar një kohë dhe kishte shkuar pas një viti. Gjatë kësaj kohe gjendja e tij kishte ndryshuar dukshëm, dhe ai tha: "O i Dërguari i All-llahut, a më njeh?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ia ktheu: "Kush je ti?" Ky iu përgjigj: "Unë jam Bahiliu, që isha te ti vitin e kaluar". Pej­gam­be­ri s.a.v.s. atëherë i tha: "Ç'të ka ndryshuar, ishe i bukur?" Ky atëherë i tha: "Prej momentit që jam ndarë prej teje, asgjë nuk kam ngrënë ditën, por vetëm natën". I Dërguari i All-llahut i tha: "Ti e ke munduar vetveten!" Pastaj e këshilloi: "Agjëroje muajin e sa­brit (durimit) dhe nga një ditë për çdo muaj!" Njeriu i tha: "Më shto mua sepse unë kam fuqi për agjë­rim!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ia ktheu: "Agjëro dy ditë!" Bahiliu i tha: "Më shto edhe më shumë!" Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. i tha: "Agjëro tri ditë!" Ai prapë i tha: "Shto!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. atëherë i tha: "Agjëro prej muajve të mëdhenj: Muharrem, Rexheb, Dhul Ka'de dhe Dhul-hixh-xhe. Pastaj pusho, pastaj agjëro, pastaj pusho, pastaj agjëro dhe pastaj pusho së agjëru­ari!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. me tre gishtat e vet dha shenjë nga tri ditë".
      Muaji i sabrit është muaji i Ramazanit. (Ebu Davudi)
      677. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Nuk ka ditë, në të cilën veprat e mira janë më të dashura te All-llahu se sa këto ditë. Ato janë: dhjetë ditët e muajit Dhul-hixh-xhe". Të pranishmit pyetën: "O i Dërguari i All-llahut, e as xhihadi në rrugë të All-llahut?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "As xhihadi në rrugë të All-llahut, përveç nëse njeriu del vetë dhe me pasurinë e vet, dhe nuk kthehet me asgjë". (Buhariu)
      678. Ebu Katade thotë: "E pyetën as-habët të Dërguarin e All-llahut për agjërimin ditën e Are­fatit, e ai tha: "Agjërimi i Arefes i shlyen mëkatet e vitit të kaluar dhe të vitit që ka ngelur". (Muslimi)
      679. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka agjëruar ditën e Ashurasë dhe ka urdhëruar agjërimin e kësaj dite. (Muttefekun alejhi)
      680. Ebu Katade r.a. thotë se as-habët e kanë pyetur të Dërguarin e All-llahut për agjërimin e ditës së Ashurasë, e ai ka thënë: "Agjërimi i ditës së Ashurasë i shlyen mëkatet e vitit të kaluar". (Mus­limi)
      681. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Nëse mbetem gjallë deri në vitin e ardhshëm, me siguri do ta agjëroj ditën e nëntë të muajit Muharrem". (Muslimi)
      682. Ebu Ejjubi r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Kush e agjëron Ramazanin, e pastaj e përcjell edhe me gjashtë ditë të muajit Shevval, do të jetë sikur të kishte agjëruar tërë jetën". (Muslimi)
      683. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Veprat prezentohen ditën e hënë dhe ditën e enjte, andaj dëshiroj që të prezentohet vepra ime duke qenë unë agjërueshëm". (Tirmidhiu thotë: hadith hasen)
      Muslimi e përmend këtë por pa fjalën agjërim.
      684. Aisheja r.anha thotë: "I Dërguari i All-llahut kujdesej të agjërojë ditën e hënë dhe ditën e enjte". (Muslimi)
      685. Ebu Hurejre r.a. thotë: "Miku im s.a.v.s. më ka porositur për tri gjëra: "Agjërimin e tri ditëve për çdo muaj, faljen e dy rekateve të namazit të duhasë dhe faljen e namazit të vitrit para se të shkoj të flejë". (Muttefekun alejhi)
      686. Ebu Derdai r.a. thotë: "I dashuri im s.a.v.s. më ka porositur për tri gjëra, të cilat nuk do t'i lë asnjëherë derisa të jem gjallë: Agjërimin e tri ditëve për çdo muaj, faljen e namazit të paradrekës (Salatu-d-Duha), dhe të mos shkoj të fle pa e falur namazin e vitrit". (Muslimi)
      687. Ebu Dherri r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Kur të agjërosh tri ditë për çdo muaj, atëherë agjëro të trem­bëdhjetën, të katërmbëdhjetën dhe të pesëmbëdhjetën ditë". (Tirmi­dhiu)
      688. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë: "I Dërguari i All-llahut agjë­ronte e nuk hante gjatë ditëve të bardha, kur qëndronte në shtëpi, e as gjatë udhëtimit". (Nesaiu)
      689. Enesi r.a. tregon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka shkuar te Sa'd ibnu Ubadete dhe ky i ka sjellë bukë dhe vaj, prej së cilës ka ngrënë i Dërguari i All-llahut, e pastaj ka thënë: "Kanë bërë iftar te ju agjë­ruesit, kanë ngrënë te ju të de­votshmit dhe mirëbërësit dhe janë falur për ju melaqet". (Ebu Da­vudi)
      690. Ibnu Umeri r.anhuma thotë: "I Dërguari i All-llahut bënte i'tikaf në dhjetë ditët e fundit të muajit Ramazan". (Muttefekun alejhi)
      691. Aisheja r.anha thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. bënte i'tikaf në dhjetë ditët e fundit të muajit Ramazan, derisa ndërroi jetë, pastaj bënin i'tikaf gratë e tij pas vdekjes së tij s.a.v.s.. (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Vizita Ka'bes, për hir të All-llahut, për atë që ka mundësi ta marrë këtë udhë ëshë obligim, e kush nuk be­son, ani, All-llahu me siguri nuk është i varur prej askujt". (Ali Imran, 97)
      692. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Islami është ngritur mbi pesë (shtylla): dëshminë se nuk ka hyjni tjetër përveç All-lla­hut dhe se Muhammedi është i dërguar i All-llahut, kryerjen e namazit, dhënien e zekatit, vizitën Ka'bes dhe agjërimin e Ramaz­anit". (Muttefekun alejhi)
      693. Nga Ebu Hurejre trans­me­tohet se ka thënë: I Dërguari i All-llahut na ka mbajtur një hutbe, me ç'rast ka thënë: "O njerëz!, vërtet All-llahu ua ka bërë obligim juve haxhxhin, prandaj kryjeni". Një njeri ka thënë: "A për çdo vit, o i Dërguari i All-llahut?" I Dërguari i All-llahut heshti, kurse ai njeri tri herë e përsëriti pyetjen. Atëherë i Dërguari i All-llahut tha: "Sikur të thosha "po", atëherë sigurisht do të ishte obligim i domosdoshëm për çdo vit, por ju këtë nuk do të mundni". Pastaj ka thënë: "Më lini me atë që u kam lënë juve, sepse para jush shumë kanë pësuar për shkak të pyetjeve të shumta dhe për shkak të kundërvënies pej­gam­berëve të tyre. Kur t'ju urdhëroj diç, atëherë atë kryene, nëse keni mundësi, por kur t'ju ndaloj diç, atëherë atë lëreni!" (Muslimi)
    • 676. Muxhibete El-Bahilijete, nga babai i saj ose mixha trans­me­ton se ai (njëri prej tyre) kishte shkuar te Pej­gam­be­ri s.a.v.s., mirëpo kishte munguar një kohë dhe kishte shkuar pas një viti. Gjatë kësaj kohe gjendja e tij kishte ndryshuar dukshëm, dhe ai tha: "O i Dërguari i All-llahut, a më njeh?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ia ktheu: "Kush je ti?" Ky iu përgjigj: "Unë jam Bahiliu, që isha te ti vitin e kaluar". Pej­gam­be­ri s.a.v.s. atëherë i tha: "Ç'të ka ndryshuar, ishe i bukur?" Ky atëherë i tha: "Prej momentit që jam ndarë prej teje, asgjë nuk kam ngrënë ditën, por vetëm natën". I Dërguari i All-llahut i tha: "Ti e ke munduar vetveten!" Pastaj e këshilloi: "Agjëroje muajin e sa­brit (durimit) dhe nga një ditë për çdo muaj!" Njeriu i tha: "Më shto mua sepse unë kam fuqi për agjë­rim!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ia ktheu: "Agjëro dy ditë!" Bahiliu i tha: "Më shto edhe më shumë!" Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. i tha: "Agjëro tri ditë!" Ai prapë i tha: "Shto!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. atëherë i tha: "Agjëro prej muajve të mëdhenj: Muharrem, Rexheb, Dhul Ka'de dhe Dhul-hixh-xhe. Pastaj pusho, pastaj agjëro, pastaj pusho, pastaj agjëro dhe pastaj pusho së agjëru­ari!" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. me tre gishtat e vet dha shenjë nga tri ditë".
      Muaji i sabrit është muaji i Ramazanit. (Ebu Davudi)
      677. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Nuk ka ditë, në të cilën veprat e mira janë më të dashura te All-llahu se sa këto ditë. Ato janë: dhjetë ditët e muajit Dhul-hixh-xhe". Të pranishmit pyetën: "O i Dërguari i All-llahut, e as xhihadi në rrugë të All-llahut?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. u përgjigj: "As xhihadi në rrugë të All-llahut, përveç nëse njeriu del vetë dhe me pasurinë e vet, dhe nuk kthehet me asgjë". (Buhariu)
      678. Ebu Katade thotë: "E pyetën as-habët të Dërguarin e All-llahut për agjërimin ditën e Are­fatit, e ai tha: "Agjërimi i Arefes i shlyen mëkatet e vitit të kaluar dhe të vitit që ka ngelur". (Muslimi)
      679. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka agjëruar ditën e Ashurasë dhe ka urdhëruar agjërimin e kësaj dite. (Muttefekun alejhi)
      680. Ebu Katade r.a. thotë se as-habët e kanë pyetur të Dërguarin e All-llahut për agjërimin e ditës së Ashurasë, e ai ka thënë: "Agjërimi i ditës së Ashurasë i shlyen mëkatet e vitit të kaluar". (Mus­limi)
      681. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Nëse mbetem gjallë deri në vitin e ardhshëm, me siguri do ta agjëroj ditën e nëntë të muajit Muharrem". (Muslimi)
      682. Ebu Ejjubi r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Kush e agjëron Ramazanin, e pastaj e përcjell edhe me gjashtë ditë të muajit Shevval, do të jetë sikur të kishte agjëruar tërë jetën". (Muslimi)
      683. Ebu Hurejre r.a. thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Veprat prezentohen ditën e hënë dhe ditën e enjte, andaj dëshiroj që të prezentohet vepra ime duke qenë unë agjërueshëm". (Tirmidhiu thotë: hadith hasen)
      Muslimi e përmend këtë por pa fjalën agjërim.
      684. Aisheja r.anha thotë: "I Dërguari i All-llahut kujdesej të agjërojë ditën e hënë dhe ditën e enjte". (Muslimi)
      685. Ebu Hurejre r.a. thotë: "Miku im s.a.v.s. më ka porositur për tri gjëra: "Agjërimin e tri ditëve për çdo muaj, faljen e dy rekateve të namazit të duhasë dhe faljen e namazit të vitrit para se të shkoj të flejë". (Muttefekun alejhi)
      686. Ebu Derdai r.a. thotë: "I dashuri im s.a.v.s. më ka porositur për tri gjëra, të cilat nuk do t'i lë asnjëherë derisa të jem gjallë: Agjërimin e tri ditëve për çdo muaj, faljen e namazit të paradrekës (Salatu-d-Duha), dhe të mos shkoj të fle pa e falur namazin e vitrit". (Muslimi)
      687. Ebu Dherri r.a. thotë se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Kur të agjërosh tri ditë për çdo muaj, atëherë agjëro të trem­bëdhjetën, të katërmbëdhjetën dhe të pesëmbëdhjetën ditë". (Tirmi­dhiu)
      688. Ibnu Abbasi r.anhuma thotë: "I Dërguari i All-llahut agjë­ronte e nuk hante gjatë ditëve të bardha, kur qëndronte në shtëpi, e as gjatë udhëtimit". (Nesaiu)
      689. Enesi r.a. tregon se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka shkuar te Sa'd ibnu Ubadete dhe ky i ka sjellë bukë dhe vaj, prej së cilës ka ngrënë i Dërguari i All-llahut, e pastaj ka thënë: "Kanë bërë iftar te ju agjë­ruesit, kanë ngrënë te ju të de­votshmit dhe mirëbërësit dhe janë falur për ju melaqet". (Ebu Da­vudi)
      690. Ibnu Umeri r.anhuma thotë: "I Dërguari i All-llahut bënte i'tikaf në dhjetë ditët e fundit të muajit Ramazan". (Muttefekun alejhi)
      691. Aisheja r.anha thotë se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. bënte i'tikaf në dhjetë ditët e fundit të muajit Ramazan, derisa ndërroi jetë, pastaj bënin i'tikaf gratë e tij pas vdekjes së tij s.a.v.s.. (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Vizita Ka'bes, për hir të All-llahut, për atë që ka mundësi ta marrë këtë udhë ëshë obligim, e kush nuk be­son, ani, All-llahu me siguri nuk është i varur prej askujt". (Ali Imran, 97)
      692. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut ka thënë: "Islami është ngritur mbi pesë (shtylla): dëshminë se nuk ka hyjni tjetër përveç All-lla­hut dhe se Muhammedi është i dërguar i All-llahut, kryerjen e namazit, dhënien e zekatit, vizitën Ka'bes dhe agjërimin e Ramaz­anit". (Muttefekun alejhi)
      693. Nga Ebu Hurejre trans­me­tohet se ka thënë: I Dërguari i All-llahut na ka mbajtur një hutbe, me ç'rast ka thënë: "O njerëz!, vërtet All-llahu ua ka bërë obligim juve haxhxhin, prandaj kryjeni". Një njeri ka thënë: "A për çdo vit, o i Dërguari i All-llahut?" I Dërguari i All-llahut heshti, kurse ai njeri tri herë e përsëriti pyetjen. Atëherë i Dërguari i All-llahut tha: "Sikur të thosha "po", atëherë sigurisht do të ishte obligim i domosdoshëm për çdo vit, por ju këtë nuk do të mundni". Pastaj ka thënë: "Më lini me atë që u kam lënë juve, sepse para jush shumë kanë pësuar për shkak të pyetjeve të shumta dhe për shkak të kundërvënies pej­gam­berëve të tyre. Kur t'ju urdhëroj diç, atëherë atë kryene, nëse keni mundësi, por kur t'ju ndaloj diç, atëherë atë lëreni!" (Muslimi)
    • 712. Nga Ebu Abs Abdurrahman b. Xhebri r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Nuk ka të ngjarë që këmbët e një robi të pluhurosen në rrugë ta All-llahut e pastaj ta prek zjarri!" (Buhariu)
      713. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Asnjë njeri nuk do të hedhet në zjarr, i cili ka qarë nga frika prej All-llahut vetëm po të kthehet qumështi (që e ka pirë) në sisën e vet, as që do të bashkohet te një rob pluhuri i marrë në rrugë të All-llahut me tymin e Xhehennemit". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sa­hih)
      714. Nga Ibni Abbasi r.anhuma trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Dy sy nuk do t'i përshkojë zjarri: Syri që qau nga frika prej All-llahut dhe syri që vëzhgoi në rrugë të All-llahut". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky hadith është hasen)
      715. Nga Zejd b. Halid r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush e përgatit me përgatitje një luftëtar në rrugën e All-llahut, edhe ai është luftëtar, kurse kush kujdeset dhe e furnizon me të mira familjen e luftëtarit gjatë mungesës së tij, po ashtu është luftëtar". (Mutte­fekun alejhi)
      716. Nga Ebu Umame r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Sadaka më e mirë është hija e çadrës në rrugën e All-llahut, ose dhënia e deves në shërbim në rrugën e All-llahut ose të një ati (a pele fisnike) në rrugë të All-llahut". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky hadith është hasen sahih)
      717. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se një djalosh prej fisit Esleme ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, unë vërtet dua të luftoj në rrugën e All-llahut, por nuk kam me çka të përgatitem për luftë". (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) i ka thënë: "Shko te filani, sepse ai është përgatitur për luftë, por është sëmurë". Djaloshi erdhi te luftëtari i sëmurë dhe i tha: "Të ka bërë selam i Dërguari i All-lla­hut dhe ka thënë të më japish për­gatitjen tënde luftarake. Njeriu tha: "Oj filane (shërbëtores vër. përk.), jepja krejt çka kam përgatitur dhe mos mbaj asgjë. Pasha All-llahun, mos lë asgjë prej tyre, që edhe ti të kesh bereqet në përgatitje". (Mus­limi)
      718. Nga Ebu Se'id el-Hudrij r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. i ka dërguar me­sazh Beni Lahjanit: "Çdo dy veta le të dërgojnë një, kurse shpër­blimi u ndahet të dyve". (Muslimi)
      Në një transmetim tjetër të tij hadithi është: "Le të dalë në radhët luftarake nga çdo dy veta njëri". E pastaj i tha njërit që pat mbetur në shtëpi: "Kushdo nga ju që kujdeset për familjen dhe pasurinë e atij që ka dalë (në rrugë të All-llahut) me mirësjellje, shpërblimi i tij do të jetë sa gjysma e atij që ka dalë (në rrugë të Tij)".
      719. Nga Berâ'i r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "Të Dërguarit të All-llahut i erdhi një njeri i arma­tosur me tesha hekuri, me ç'rast ka thënë: "Të luftoj ose ta pranoj Is­lamin? (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Pranoje Islamin, e pastaj lufto!" Ai e pranoi Islamin, pastaj ka luftuar dhe në fund është vrarë. I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Ka punuar pak, kurse do të shpërblehet shumë". (Mutte­fekun alejhi; ky citat është nga Buhariu)
      720. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-As r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu do t'i falë she­hidit çdo gjë, përveç borxhit". Në një transmetim tjetër thuhet: "Mbytja në rrugë të All-llahut shlyen çdo gjë përpos borxhit" (Muslimi)
      721. Nga Ebu Katade r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. qëndroi mes as'habëve dhe ka theksuar se xhihadi në rrugën e All-llahut dhe besimi në All-llahun është puna më e lavduar. U ngrit një njeri dhe tha: "O i Dërguari i All-llahut, a konsideron ti se nëse unë vritem në rrugën e All-llahut, do të më falen të gjitha mëkatet e mia?" I Dërguari i All-llahut ka thënë: "Po, nëse vritesh në rrugën e All-llahut duke qëndruar durimtar, duke llogaritur (në shpërblimin e All-llahut) duke u vënë në hov e duke mos u tërhequr". Pastaj i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Si the?" Njeriu ka thënë: "A konsideron ti se nëse unë vritem në rrugën e All-llahut, do të falen të gjitha mëkatet e mia?" I Dërguari s.a.v.s. ka thënë: "Po, nëse qëndron durimtar, llogaritë (në shpërblimin e All-llahut) dhe vihesh në hov e nuk tërhiqesh, përpos nëse ke borxh. Në të vërtetë kështu më tregoi Xhibrili alejhisselam". (Muslimi)
      722. Nga Xhabiri r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "Ka thënë një njeri: "Ku do të shkoj unë nëse vritem, o i Dërguari i All-llahut?" (I Dërguari s.a.v.s.) ka thënë: "Në Xhennet!" Atëherë njeriu i hodhi hurmat të cilat i kishte në duar, e pastaj shkoi në luftë derisa u vra". (Muslimi)
      723. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: Erdhi një grup njerëzish te Pej­gam­be­ri s.a.v.s. dhe thanë. "Dërgoje me ne një grup njerëzish, të cilët do të na mësojnë Kur'anin dhe Sunnetin. (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) u dërgoi atyre 70 en­sarë, të cilët quheshin kurrâ', kurse ndër ta ishte edhe daja im Harami. Ata (në Medine) lexonin Kur'an dhe e studionin bashkërisht, natën mësonin kurse gjatë ditës sillnin ujë dhe e vendosnin në xhami. Ata bartnin dru, i shitnin ato, e me fitimin e tyre blenin ushqim për banorët e Suffasë dhe për të var­fërit. Ata i ka dërguar Pej­gam­be­ri s.a.v.s., por ata i vranë (në tradhti) para se të arrinin në vendin e caktuar. Ata kanë thënë: "All-llahu ynë, lajmëro për ne Pej­gam­be­rin tonë se ne jemi takuar me Ty dhe se jemi të kënaqur me Ty e se Ti je i kënaqur me ne. Një njeri (idhujtar) erdhi te Harami, daja i Enesit, pas shpinës së tij dhe e goditi me shtizën e tij në shpinë dhe e shpoi. Harami atëherë tha: "Pasha All-llahun e Ka'bes, nga­dhënjeva". Në të njëjtën kohë i Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. (shokëve të vet në Medine) u tha: "Vërtet vëllezërit tuaj vdiqën, kurse fjalët e tyre të fundit kanë qenë: "All-llahu ynë, lajmëro për ne Pej­gam­be­rin tonë se ne jemi ta­kuar me Ty dhe se Ti je i kënaqur me ne". (Mutte­fekun alejhi. Ky citat është sipas Muslimit)
      724. Nga Abdull-llah b. Ebi Ewfa r.a. trans­me­tohet se i Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. një ditë, kur u përlesh me armikun, ka pri­tur diç deri në perëndim të diellit, pastaj është ngritur mes njerëzve dhe ka thënë: "O njerëz, mos e dëshironi përleshjen me armikun, por luteni All-llahun për shëndetin tuaj. Por, kur të përlesheni me ar­mikun, atëherë bëhuni të du­rueshëm dhe dijeni se Xhenneti është nën hijet e shpatave". E pastaj tha: "O All-llah, zbritës i Librit, lëvizës i reve, shpartallues i aleatëve. Shpartalloi dhe na ndihmo kundër tyre". (Muttefekun alejhi)
    • 713. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Asnjë njeri nuk do të hedhet në zjarr, i cili ka qarë nga frika prej All-llahut vetëm po të kthehet qumështi (që e ka pirë) në sisën e vet, as që do të bashkohet te një rob pluhuri i marrë në rrugë të All-llahut me tymin e Xhehennemit". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sa­hih)
      714. Nga Ibni Abbasi r.anhuma trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Dy sy nuk do t'i përshkojë zjarri: Syri që qau nga frika prej All-llahut dhe syri që vëzhgoi në rrugë të All-llahut". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky hadith është hasen)
      715. Nga Zejd b. Halid r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush e përgatit me përgatitje një luftëtar në rrugën e All-llahut, edhe ai është luftëtar, kurse kush kujdeset dhe e furnizon me të mira familjen e luftëtarit gjatë mungesës së tij, po ashtu është luftëtar". (Mutte­fekun alejhi)
      716. Nga Ebu Umame r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Sadaka më e mirë është hija e çadrës në rrugën e All-llahut, ose dhënia e deves në shërbim në rrugën e All-llahut ose të një ati (a pele fisnike) në rrugë të All-llahut". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky hadith është hasen sahih)
      717. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se një djalosh prej fisit Esleme ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, unë vërtet dua të luftoj në rrugën e All-llahut, por nuk kam me çka të përgatitem për luftë". (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) i ka thënë: "Shko te filani, sepse ai është përgatitur për luftë, por është sëmurë". Djaloshi erdhi te luftëtari i sëmurë dhe i tha: "Të ka bërë selam i Dërguari i All-lla­hut dhe ka thënë të më japish për­gatitjen tënde luftarake. Njeriu tha: "Oj filane (shërbëtores vër. përk.), jepja krejt çka kam përgatitur dhe mos mbaj asgjë. Pasha All-llahun, mos lë asgjë prej tyre, që edhe ti të kesh bereqet në përgatitje". (Mus­limi)
      718. Nga Ebu Se'id el-Hudrij r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. i ka dërguar me­sazh Beni Lahjanit: "Çdo dy veta le të dërgojnë një, kurse shpër­blimi u ndahet të dyve". (Muslimi)
      Në një transmetim tjetër të tij hadithi është: "Le të dalë në radhët luftarake nga çdo dy veta njëri". E pastaj i tha njërit që pat mbetur në shtëpi: "Kushdo nga ju që kujdeset për familjen dhe pasurinë e atij që ka dalë (në rrugë të All-llahut) me mirësjellje, shpërblimi i tij do të jetë sa gjysma e atij që ka dalë (në rrugë të Tij)".
      719. Nga Berâ'i r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "Të Dërguarit të All-llahut i erdhi një njeri i arma­tosur me tesha hekuri, me ç'rast ka thënë: "Të luftoj ose ta pranoj Is­lamin? (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Pranoje Islamin, e pastaj lufto!" Ai e pranoi Islamin, pastaj ka luftuar dhe në fund është vrarë. I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Ka punuar pak, kurse do të shpërblehet shumë". (Mutte­fekun alejhi; ky citat është nga Buhariu)
      720. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-As r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu do t'i falë she­hidit çdo gjë, përveç borxhit". Në një transmetim tjetër thuhet: "Mbytja në rrugë të All-llahut shlyen çdo gjë përpos borxhit" (Muslimi)
      721. Nga Ebu Katade r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. qëndroi mes as'habëve dhe ka theksuar se xhihadi në rrugën e All-llahut dhe besimi në All-llahun është puna më e lavduar. U ngrit një njeri dhe tha: "O i Dërguari i All-llahut, a konsideron ti se nëse unë vritem në rrugën e All-llahut, do të më falen të gjitha mëkatet e mia?" I Dërguari i All-llahut ka thënë: "Po, nëse vritesh në rrugën e All-llahut duke qëndruar durimtar, duke llogaritur (në shpërblimin e All-llahut) duke u vënë në hov e duke mos u tërhequr". Pastaj i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Si the?" Njeriu ka thënë: "A konsideron ti se nëse unë vritem në rrugën e All-llahut, do të falen të gjitha mëkatet e mia?" I Dërguari s.a.v.s. ka thënë: "Po, nëse qëndron durimtar, llogaritë (në shpërblimin e All-llahut) dhe vihesh në hov e nuk tërhiqesh, përpos nëse ke borxh. Në të vërtetë kështu më tregoi Xhibrili alejhisselam". (Muslimi)
      722. Nga Xhabiri r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "Ka thënë një njeri: "Ku do të shkoj unë nëse vritem, o i Dërguari i All-llahut?" (I Dërguari s.a.v.s.) ka thënë: "Në Xhennet!" Atëherë njeriu i hodhi hurmat të cilat i kishte në duar, e pastaj shkoi në luftë derisa u vra". (Muslimi)
      723. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: Erdhi një grup njerëzish te Pej­gam­be­ri s.a.v.s. dhe thanë. "Dërgoje me ne një grup njerëzish, të cilët do të na mësojnë Kur'anin dhe Sunnetin. (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) u dërgoi atyre 70 en­sarë, të cilët quheshin kurrâ', kurse ndër ta ishte edhe daja im Harami. Ata (në Medine) lexonin Kur'an dhe e studionin bashkërisht, natën mësonin kurse gjatë ditës sillnin ujë dhe e vendosnin në xhami. Ata bartnin dru, i shitnin ato, e me fitimin e tyre blenin ushqim për banorët e Suffasë dhe për të var­fërit. Ata i ka dërguar Pej­gam­be­ri s.a.v.s., por ata i vranë (në tradhti) para se të arrinin në vendin e caktuar. Ata kanë thënë: "All-llahu ynë, lajmëro për ne Pej­gam­be­rin tonë se ne jemi takuar me Ty dhe se jemi të kënaqur me Ty e se Ti je i kënaqur me ne. Një njeri (idhujtar) erdhi te Harami, daja i Enesit, pas shpinës së tij dhe e goditi me shtizën e tij në shpinë dhe e shpoi. Harami atëherë tha: "Pasha All-llahun e Ka'bes, nga­dhënjeva". Në të njëjtën kohë i Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. (shokëve të vet në Medine) u tha: "Vërtet vëllezërit tuaj vdiqën, kurse fjalët e tyre të fundit kanë qenë: "All-llahu ynë, lajmëro për ne Pej­gam­be­rin tonë se ne jemi ta­kuar me Ty dhe se Ti je i kënaqur me ne". (Mutte­fekun alejhi. Ky citat është sipas Muslimit)
      724. Nga Abdull-llah b. Ebi Ewfa r.a. trans­me­tohet se i Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. një ditë, kur u përlesh me armikun, ka pri­tur diç deri në perëndim të diellit, pastaj është ngritur mes njerëzve dhe ka thënë: "O njerëz, mos e dëshironi përleshjen me armikun, por luteni All-llahun për shëndetin tuaj. Por, kur të përlesheni me ar­mikun, atëherë bëhuni të du­rueshëm dhe dijeni se Xhenneti është nën hijet e shpatave". E pastaj tha: "O All-llah, zbritës i Librit, lëvizës i reve, shpartallues i aleatëve. Shpartalloi dhe na ndihmo kundër tyre". (Muttefekun alejhi)
      725. Nga Sehl b. Sa'di r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Dy nuk refuzohen, apo rrallëherë do të refuzohen: lutja gjatë thirrjes (ezanit) dhe lutja në luftë, kur ata përleshen mes veti". (Ebu Davudi me sened sahih)
      726. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë. Kur shkonte i Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. në luftë, thoshte: "All-llahu im! Ti je mbështetësi im dhe ndihmësi im, me Ty lëviz, me Ty deri në cak arrij dhe me Ty luftoj (kundër armikut)". (Ebu Da­vudi dhe Tirmidhiu, të cilët thonë se ky është hadith hasen)
      727. Nga Ebu Musa r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. kur është frikësuar prej ndonjë populli ka thënë: "All-llahu im! Ne Ty të lëmë në qafat e tyre dhe ne Ty të mbështetemi nga të këqijat e tyre". (Ebu Davudi me sened sahih)
      728. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush e mbyll (që ta ushqejë) ka­lin për në rrugën e All-llahut, duke besuar në All-llahun dhe duke be­suar thellë në premtimin e tij, vërtet të ushqyerit dhe dhënia ujë atij dhe plehu i vogël dhe i madh i tij do të matet në Ditën e Gjyki­mit". (Ai do të shpërblehet për këtë në Ditën e Gjykimit) (Buhariu)
    • 729. Nga Ebu Hammad (Ukbe b. Amir el-Xhuhennij) r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Shumë vende do të çliro­hen nga ju dhe juve ju mjafton All-llahu si ndihmës, prandaj askush nga ju mos t'i marrë lojë (mos t'i nëpërkëmbë) shtizat e tij (ushtrimet me shtiza)". (Mus­limi)
      730. Nga Ebu Hammad (Ukbe b. Amiri) r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dër­guarin e All-llahut duke thënë: "Vërtet All-llahu me një shtizë do t'i çojë në Xhennet tre individë: ndërtuesin e saj, që ka llogaritur në mirësi gjatë ndërtimit të saj, hedhësit e saj mbi armikun dhe atë i cili i afron. Ushtroni hedhjen dhe kalërimin e kalorësisë luftarake, por nëse merreni me hedhjen e shtizës për mua është më mirë se të merreni me kalërim. Kush e lë hedhjen e shtizave pasi të mësohet me atë punë, duke e humbur vull­netin për të, vërtet e ka lënë një ni'met, ose ka thënë: e ka mohuar atë ni'met". (Ebu Davudi)
      731. Nga Seleme b. el-Ekva r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Ka kaluar Pej­gam­be­ri s.a.v.s. me një rast pranë një grupi as'habësh të cilët ushtronin dhe garonin në hedhje të shtizës, me ç'rast u tha: "O bijtë e Ismailit, hedhni shtiza dhe ushtroni, sepse edhe stërgjyshi juaj ka qenë hedhës shtize". (Buhariu)
      732. Nga Ebu Jahja Hurejm b. Fatik r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë. "Kush shpenzon nga pasu­ria e tij në rrugën e All-llahut, i shkruhen atij shtatëqind fish". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      733. Nga Ebu Musa r.a. trans­me­tohet se erdhi një arab te Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. dhe i tha: "O i Dërguari i All-llahut, njeriu që lufton për shkak të presë luftarake, njeriu që lufton që të përmendet dhe njeriu që lufton për shkak të namit në vendin e tij, kurse në një transmetim tjetër: që lufton në emër të trimërisë dhe në emër të fanatizmit, kurse në një rivajet tjetër: edhe njeriu që lufton nga urrejtja ndaj armikut, prandaj kush është në rrugën e Zotit?" I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush lufton që fjala e All-llahut të jetë mbi çdo gjë, ai është në rrugën e All-llahut". (Mutte­fekun alejhi)
      734. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se ka thënë. "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Cilido njësit luftarak apo ekspeditë që lufton me armikun dhe zë peng prenë lufta­rake dhe paqësohet, ata kanë nxi­tuar për dy të tretat e shpërblimit të tyre, dhe cilido njësit luftarak apo ekspeditë që lufton me armi­kun dhe humb, atyre do t'u plotësohet shpërblimi i tyre". (Muslimi)
      735. Nga Abdull-llah b. Amr b. el Asi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kthimi (nga lufta pasi është dhënë çdo gjë) është sikur lufta". (Ebu Davudi me sened të mirë)
      "El-Kafletu" dmth. kthim nga lufta pas mbarimit të saj, që d.t.th. ai shpërblehet në kthimin e tij edhe pas mbarimit të luftës.
      736. Nga Ebu Hurejre r.a. dhe nga Xhabiri r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Lufta është mashtrim". (Mutte­fekun alejhi)
      737. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut ka thënë: "Kë ju e emëroni dëshmor?" (As'habët) kanë thënë: "O i Dërguari i All-llahut, kush vritet në rrugën e All-llahut, ai është dëshmor". (Muhammedi s.a.v.s.) ka thënë: "Atëherë vërtet do të kishte pak dëshmorë në ummetin tim". (As'habët) kanë thënë: "E kush është dëshmor, o i Dërguari i All-llahut?" Ka thënë: "Kush është vrarë në rrugën e All-llahut, ai është dëshmor, kush ka vdekur në rrugën e All-llahut, ai është dësh­mor, kush vdes nga murtaja, ai është dëshmor, kush vdes nga barku (sëmundje interne) është dëshmor, dhe kush përmbytet është dëshmor". (Muslimi)
      738. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush vritet në mbrojtjen e pasurisë së tij është dëshmor". (Muttefekun alejhi)
      739. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Erdhi një njeri tek i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. dhe tha: "O i Dërguari i All-llahut: ç'mendon, nëse do të vinte një njeri me dëshirë të gra­bisë mallin tim?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Mos ia jep pasurinë tënde". Njeriu tha: "Ç'mendon, nëse ai më sulmon fizikisht?" Tha: "Lufto me të!" Njeriu tha: "E çka nëse ai më vret?" Tha: "Atëherë ti je dësh­mor". Njeriu tha: "Ç'mendon nëse unë e vras atë?" Tha: "Ai është në zjarr". (Muslimi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "E ai nuk u hodh në përpjetëzën. E ç'gjë të mësoi ty se ç'është Akabe. Është lirimi i një skllavi". (el-Beled, 11-13)
      740. Nga Ebu Dherri r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, cila vepër është më e vlefshme?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Besimi në All-llahun dhe xhihadi në rrugën e All-llahut". Transmetuesi thotë: "Kam thënë: "Cila robëri është më e vlefshme?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Ai që sillet më së miri në familjen e tij (ku është në shërbim dhe ai që është më i shtrenjtë". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Adhurojeni All-llahun dhe asnjë send mos e trajtoni të barabartë me Të!" Jini të mirë me prindërit dhe të afërmit, me bonjakët dhe të varfërit e ngratë, me fqinjët e afërt edhe me fqinjët e lar­gët, me shokët përreth e udhëtarët dhe ata që janë nën kujdesin tuaj. All-llahu, pa dyshim, nuk i do ata që janë mendjemëdhenj dhe arrogantë". (en-Nisa, 36)
      741. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kur njërit nga ju shër­bëtori ia sjell ushqimin dhe nëse nuk e ulë (në sofër) pranë vetes, atëherë le t'i japë një kafshatë apo dy, një haje apo dy, sepse ai mori përsipër përkujdesjen e tij". (Buhariu)
    • 730. Nga Ebu Hammad (Ukbe b. Amiri) r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dër­guarin e All-llahut duke thënë: "Vërtet All-llahu me një shtizë do t'i çojë në Xhennet tre individë: ndërtuesin e saj, që ka llogaritur në mirësi gjatë ndërtimit të saj, hedhësit e saj mbi armikun dhe atë i cili i afron. Ushtroni hedhjen dhe kalërimin e kalorësisë luftarake, por nëse merreni me hedhjen e shtizës për mua është më mirë se të merreni me kalërim. Kush e lë hedhjen e shtizave pasi të mësohet me atë punë, duke e humbur vull­netin për të, vërtet e ka lënë një ni'met, ose ka thënë: e ka mohuar atë ni'met". (Ebu Davudi)
      731. Nga Seleme b. el-Ekva r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Ka kaluar Pej­gam­be­ri s.a.v.s. me një rast pranë një grupi as'habësh të cilët ushtronin dhe garonin në hedhje të shtizës, me ç'rast u tha: "O bijtë e Ismailit, hedhni shtiza dhe ushtroni, sepse edhe stërgjyshi juaj ka qenë hedhës shtize". (Buhariu)
      732. Nga Ebu Jahja Hurejm b. Fatik r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë. "Kush shpenzon nga pasu­ria e tij në rrugën e All-llahut, i shkruhen atij shtatëqind fish". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      733. Nga Ebu Musa r.a. trans­me­tohet se erdhi një arab te Pe­j­gam­be­ri s.a.v.s. dhe i tha: "O i Dërguari i All-llahut, njeriu që lufton për shkak të presë luftarake, njeriu që lufton që të përmendet dhe njeriu që lufton për shkak të namit në vendin e tij, kurse në një transmetim tjetër: që lufton në emër të trimërisë dhe në emër të fanatizmit, kurse në një rivajet tjetër: edhe njeriu që lufton nga urrejtja ndaj armikut, prandaj kush është në rrugën e Zotit?" I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush lufton që fjala e All-llahut të jetë mbi çdo gjë, ai është në rrugën e All-llahut". (Mutte­fekun alejhi)
      734. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se ka thënë. "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Cilido njësit luftarak apo ekspeditë që lufton me armikun dhe zë peng prenë lufta­rake dhe paqësohet, ata kanë nxi­tuar për dy të tretat e shpërblimit të tyre, dhe cilido njësit luftarak apo ekspeditë që lufton me armi­kun dhe humb, atyre do t'u plotësohet shpërblimi i tyre". (Muslimi)
      735. Nga Abdull-llah b. Amr b. el Asi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kthimi (nga lufta pasi është dhënë çdo gjë) është sikur lufta". (Ebu Davudi me sened të mirë)
      "El-Kafletu" dmth. kthim nga lufta pas mbarimit të saj, që d.t.th. ai shpërblehet në kthimin e tij edhe pas mbarimit të luftës.
      736. Nga Ebu Hurejre r.a. dhe nga Xhabiri r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Lufta është mashtrim". (Mutte­fekun alejhi)
      737. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut ka thënë: "Kë ju e emëroni dëshmor?" (As'habët) kanë thënë: "O i Dërguari i All-llahut, kush vritet në rrugën e All-llahut, ai është dëshmor". (Muhammedi s.a.v.s.) ka thënë: "Atëherë vërtet do të kishte pak dëshmorë në ummetin tim". (As'habët) kanë thënë: "E kush është dëshmor, o i Dërguari i All-llahut?" Ka thënë: "Kush është vrarë në rrugën e All-llahut, ai është dëshmor, kush ka vdekur në rrugën e All-llahut, ai është dësh­mor, kush vdes nga murtaja, ai është dëshmor, kush vdes nga barku (sëmundje interne) është dëshmor, dhe kush përmbytet është dëshmor". (Muslimi)
      738. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush vritet në mbrojtjen e pasurisë së tij është dëshmor". (Muttefekun alejhi)
      739. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Erdhi një njeri tek i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. dhe tha: "O i Dërguari i All-llahut: ç'mendon, nëse do të vinte një njeri me dëshirë të gra­bisë mallin tim?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Mos ia jep pasurinë tënde". Njeriu tha: "Ç'mendon, nëse ai më sulmon fizikisht?" Tha: "Lufto me të!" Njeriu tha: "E çka nëse ai më vret?" Tha: "Atëherë ti je dësh­mor". Njeriu tha: "Ç'mendon nëse unë e vras atë?" Tha: "Ai është në zjarr". (Muslimi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "E ai nuk u hodh në përpjetëzën. E ç'gjë të mësoi ty se ç'është Akabe. Është lirimi i një skllavi". (el-Beled, 11-13)
      740. Nga Ebu Dherri r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, cila vepër është më e vlefshme?" Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Besimi në All-llahun dhe xhihadi në rrugën e All-llahut". Transmetuesi thotë: "Kam thënë: "Cila robëri është më e vlefshme?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Ai që sillet më së miri në familjen e tij (ku është në shërbim dhe ai që është më i shtrenjtë". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Adhurojeni All-llahun dhe asnjë send mos e trajtoni të barabartë me Të!" Jini të mirë me prindërit dhe të afërmit, me bonjakët dhe të varfërit e ngratë, me fqinjët e afërt edhe me fqinjët e lar­gët, me shokët përreth e udhëtarët dhe ata që janë nën kujdesin tuaj. All-llahu, pa dyshim, nuk i do ata që janë mendjemëdhenj dhe arrogantë". (en-Nisa, 36)
      741. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kur njërit nga ju shër­bëtori ia sjell ushqimin dhe nëse nuk e ulë (në sofër) pranë vetes, atëherë le t'i japë një kafshatë apo dy, një haje apo dy, sepse ai mori përsipër përkujdesjen e tij". (Buhariu)
      742. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Robi i mirësjellshëm në pronësi të tjetrit ka dy shpërblime". Pasha Atë në dorë të të cilit është shpirti i Ebu Hurejres, sikur të mos ishte xhihadi në rrugën e All-llahut, haxhxhi dhe mirësia ndaj nënës sime, do të dëshiroja të vdes si rob në pronësi të tjetrit". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Të pyesin se ç'do të japin. Thuaj: "Atë që e jepni prej pasurisë jepni për prindërit, jepni për të afërmit, për bonjakët, për të varfërit, për kurbetçinjtë. E çdo të mirë që punoni, s'ka dyshim se All-llahu e di". (el-Bekare, 215)
      "O populli im! Matni drejt si me litër ashtu edhe me kandar dhe mos ua mungoni njerëzve gjërat e tyre dhe mos bëni në tokë keq dhe trazira". (Hud, 85)
      "Të mjerët ata që nuk pe­shojnë drejt, që nuk blejnë e marrin masën e plotë prej të tjerëve, por kur u masin të tjerëve me litër e kandar ua mungojnë. A nuk mendojnë ata se do të ngjallen në një ditë të madhe, në ditën kur njerëzit do të ngrihen me urdhër të Zotit të botëve". (el-Mutaffifîn, 1-6)
      743. Nga Ebu Katade r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dë­gjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Kush gëzohet që All-llahu ta shpëtojë nga vështirësitë e Ditës së Gjykimit, le t'ia shtyejë afatin borxhliut të rënduar apo le t'ia falë borxhin". (Muslimi)
      744. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Një njeri u jepte hua njerëzve. Ai i ka thënë djaloshit të tij: "Kur t'i shkosh një borxhliu të ngarkuar falja atij, ndoshta All-llahu na falë neve. E kur i erdhi All-llahut (vdiq), Ai ia fali të gjitha". (Muttefekun alejhi)
      745. Nga Ebu Mes'ud el-Bedrij r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Do të japë llogari një njeri nga popujt e kaluar, e nuk do të gjendet asnjë e mirë përveç asaj që është përzier me njerëzit dhe ka qenë dorëshlirë (në shitblerje dhe dhënie të borxhit) dhe i urdhëronte shërbëtorët e tij që t'i falin borxhliut të rënduar. All-llahu i Madhëruar për të do të thotë: "Ne e kemi më tepër detyrë (faljen) se sa ai, andaj falne atë". (Muslimi)
    • 746. Nga Hudhejfe r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Do të sjellë All-llahu i Madhëruar afër vetes një prej robërve të tij, të cilit i ka dhënë pasuri dhe do t'i thotë: "Ç'ke vepruar në botë?" (Hudhe­jfe) ka thënë: "E All-llahut nuk mund t'ia fshehin asnjë fjalë". (en-Nisa, 42). Robi do të thotë: "Zoti im, më ke dhënë pasuri dhe unë kam bërë shitblerje me njerëzit. Karakteri im ka qenë durimi dhe lëshimi pe para bor­xhlinjve, atij që e ka pas lehtë e kam duruar kurse të rënduarit ia kam shtyer afatin". All-llahu i Madhëruar thotë: "Unë e kam më tepër detyrë (një gjë të tillë) se sa ti. Falne robin tim!". Ukbe b. Amiri dhe Ebu Mes'ud el-Ensariu r.a. thonë: "Kështu këtë e kemi dëgjuar nga i Dërguari i All-llahut s.a.v.s". (Muslimi)
      747. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush e pret borxhliun e rënduar apo ia falë atë All-llahu do ta futë Ditën e Kijametit nën hijen e arshit të Tij, atë ditë kur nuk ka hije pos hijes së Tij". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Qoftë lartësuar All-llahu, Sundues i vërtetë! Dhe mos u ngut me leximin e Kur'anit para se të përfundojë shpallja e tij, dhe thuaj: "O Zoti im, shtoma diturinë!" (Ta Ha, 114)
      "Apo është ai, që orët e natës i kalon me fytyrë në tokë (në lutje), duke u frikësuar nga bota tjetër dhe duke shpresuar në mëshirën e Zotit të vet? Thuaj: "A janë njëlloj ata që dinë dhe ata që nuk dinë? Mësim marrin vetëm të mençurit". (Zumer, 9)
      "O besimtarë. Kur ju thu­het: "Bëni vend në tubim, ju zgjeroni vendin që edhe All-llahu t'ju vendosë", por kur ju thuhet: "Kundërshtoni" - ju kundërshtoni! All-llahu, ata nga mesi juaj, që besojnë dhe ata të cilëve u është dhënë dijenia, do t'i ngritë në shkallë të lartë. All-llahu është i informaur se ç'punoni". (Muxhadele, 11)
      "Ka gjithashtu edhe njerëz edhe gjallesa e kafshë ngjy­rash të ndryshme. Por All-llahut nga robërit e tij i frikësohen të dijshmit. All-llahu është, njëmend, i fortë dhe fal". (Fatir, 28)
      748. Nga Muaviu r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kujt i dëshiron All-llahu mirë, i jep dituri të thellë në fe". (Muttefekun alejhi)
      749. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Nuk lejohet zilia, përveç për dy njerëz: njeriut të cilit All-llahu i ka dhënë pasuri dhe e ka udhëzuar që atë pasuri ta shpenzojë në rrugën e së vërtetës, dhe njeriut të cilit All-llahu i ka dhënë urtësi, dhe sipas urtësisë së tij gjykon dhe i mëson të tjerët". (Muttefekun alejhi)
      Qëllimi i zilisë (hasedit) është dmth. zili pa poshtërsi, dëshirë për gjënë e njëjtë.
      750. Nga Sehl b. Sa'di r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. i ka thënë Aliut r.a.: "Pasha All-llahun, që All-llahu nëpërmjet teje ta udhëzojë një njeri është më mirë për ty se sa një kope të deveve më të mira". (Muttefekun alejhi)
      751. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Trans­me­toni të tjerëve ç'kam thënë, qoftë edhe një ajet, tregoni për Bijtë e Izraelitëve pa shtuar. Kush gënjen me qëllim ndaj meje, vetes le t'i përgatitë vendin në zjarr". (Buhariu)
      752. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush niset në rrugë që të kërkojë dituri, All-llahu do t'ia lehtësojë rrugën për në Xhennet". (Muslimi)
      753. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush thërret në rrugë të vërtetë do të shpërblehet aq sa edhe të gjithë ata që e kanë ndjekur, e që në këtë nuk do t'i mungonjë asnjë pjesë e shpërblimit të tyre". (Muslimi)
      754. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kur vdes njeriu, sevabet i pushojnë t'i arrijnë, përveç në tri raste: sadakasë së përhershme, diturisë prej të cilës ka dobi njerëzia dhe fëmijës së mirë i cili lutet për të". (Muslimi)
      755. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Bota është e mallkuar dhe çdo gjë e saj është e mallkuar, përveç të përmendurit e All-llahut dhe ajo (vepra) që e pason, dhe njeriut të ditur dhe atij që mëson". (Tir­midhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      Shprehja "dhe ajo (vepra) që e pason" ka për qëllim bindjen praktike ndaj All-llahut.
      756. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-lla­hut s.a.v.s. ka thënë: "Kush del nga shtëpia për shkak të kërkimit të diturisë, konsiderohet se është në rrugën e All-llahut derisa të kthehet nga rruga". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      757. Nga Ebu Se'id el-Hudrij r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Be­simtari nuk ngopet nga e mira, de­risa fundi i tij të jetë Xhenneti". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      758. Nga Ebu ed-Derdan r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Kush niset për në rrugë duke kërkuar dije, All-llahu do t'ia lehtësojë rrugën për në Xhennet. Vërtet edhe me­lekët ia shtijnë krahët kërkuesit të diturisë nga kënaqësia me veprën e tij. Për dijetarin falje kërkon çdo gjë në qiej dhe në tokë, e madje edhe peshqit në ujë. Vlera e di­jetarit ndaj robit të devotshëm është sikur që është vlera e hënës ndaj të gjithë yjeve tjerë (ngase rrezja e hënës për tokën është më e fuqishme sh.k.). Vërtet di­jetarët janë trashëgimtarë të pe­j­gam­berëve; pej­gam­berët nuk kanë lënë trashëgimi dinarë as dirhemë, por ata kanë lënë për trashëgimi dijen, prandaj kush e merr, ka marrë hisen më të bollshme.". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu)
      759. Nga Ebu Hurejre te r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush pyetet për një dituri, e ky atë e fshehë, në Ditën e Gjykimit do të hedhet me litar nga zjarri". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      760. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush mëson diturinë me të cilën kërkohet kënaqësia e All-llahut të Madhëruar, por e mëson vetëm për shkak të synimeve të kësaj bote, ai nuk do të ndijë aromë Xhenneti Ditën e Gjykimit". (Ebu Davudi, me sened sahih)
      761. Nga Abdull-llah b. Amr. b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dër­guarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "All-llahu i Madhëruar nuk do t'ua marrë (njerëzve) dijen në atë mënyrë që do t'ua nxjerrë nga shpirtrat e tyre, por do ta marrë ashtu që do të bëjë të vdesin të di­turit, pas së cilës në Tokë nuk do të mbetet asnjë njeri i ditur.. Atëherë njerëzit vetes do t'i marrin për imamë injo­rantët. Ata do të pyeten (me pyetje të ndryshme) e ata do të përgjigjen pa dije përkatëse. Kështu ata (injorantët) vetë do të lajthisin por edhe do t'i lajthisin të tjerët". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Më kujtoni Mua, t'u ku­jtoj edhe Unë dhe më falënderoni e mos më mo­honi!" (el-Bekare, 152)
      "Nëse jeni mirënjohës, Unë gjithsesi do t'ua shtoj edhe më tepër". (Ibrahim, 7)
      "Dhe thuaj: Lavdëruar qoftë All-llahu!" (el-Isra, 111)
      "Ndërsa lutja e fundit: "Falënderimi është për All-llahun, Zot i botëve". (Ju­nus, 10)
    • 762. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­rit s.a.v.s. në natën e Israsë i janë dhënë dy gota: me verë dhe me qumësht. I shikoi ato (Muhammedi s.a.v.s.) dhe e mori qumështin. Atëherë Xhibrili tha: "Falënderimi i qoftë All-llahut i cili të përudhi në pastërtinë natyrore (fitreh), sepse po ta kishe marrë verën, populli yt do të humbte!" (Mus­limi)
      763. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Çdo punë me vetëdije, të cilës nuk i paraprin falënderimi All-llahut, është e pavlefshme". (Hadith hasen, Ebu Davudi dhe të tjerët)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Ata të cilët po e fyejnë All-llahun dhe të Dërguarin e tij, All-llahu do t'i mallkojë në këtë dhe në botën tjetër; Atyre u ka përgatitur vuajtje të turpshme". (el-Ahzab, 56)
      764. Nga Abdull-llah b. Amr b. el-Asi r.a. trans­me­tohet se e ka dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Kush bën një salavat për mua, All-llahu atij ia bën dhjetë salavate". (Muslimi)
      765. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Të parët që do të më kenë mua pranë janë ata që më së shumti kanë bërë salavate për mua". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      766. Nga Evs b.Evsi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Dita juaj më e vlefshme është dita e xhuma, prandaj shtojeni mbi mua atë ditë salavatin. Me siguri, salavatet tuaja do të më paraqiten". Shokët e tij kanë thënë: "O i Dërguari i All-llahut, si do të paraqiten ty salavatet tona, kur ti do të kalbesh?" ((Muhammedi a.s.) tha:: (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) thotë: "Belite" (Muhammedi s.a.v.s.) ka thënë: "Vërtet trupat e pej­gam­berëve janë haram (të ndaluar) për tokën". (Ebu Davudi me sened sa­hih)
      767. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "I humbur dhe i nënçmuar është ai që, kur në praninë e tij përmendet emri im, nuk bjen salavat për mua". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      768. Nga Aliu r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Koprrac është çdokush te i cili përmendem, e nuk thërret salavat për mua". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      769. Nga Fedale b. Ubejd r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut e ka dëgjuar një njeri që bën lutje në namazin e tij, por nuk e ka theksuar falënderimin All-llahut, as salavatet mbi Pe­j­gam­be­rin s.a.v.s., në çka Muhammedi s.a.v.s. ka thënë: "Ky u ngut". Pastaj i tha atij apo të tjerëve: "Kur dikush prej jush falë (bën lutje), le të fillojë me falënderimet Krijuesit të tij, lavdisë Atij dhe lartësisë së Tij, e pastaj le të thërret salavat mbi Pegamberin s.a.v.s., e vetëm atëherë le të lutet për ç'të dojë". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu i cili thotë se ky është hadith sahih)
      770. Nga Ebu Muhammed Ka'b b. Uxhreh r.a. trans­me­tohet se ka thënë: Pej­gam­be­ri s.a.v.s. doli mes nesh, kurse ne thamë: "O i Dër­guari i All-llahut, ne tashmë dimë si të të përshëndesim me selam, por si do të thërrasim salavate për ty?" Ka thënë: "Thuani: All-lla­hume sal-li ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin, kema sal-le­jte ala ali Ibrahime, inneke hami­dun mexhid; All-llahumme barik ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin, kema barekte ala ali Ibrahime, inneke hamidun mexhid. (O All-llah, mëshiroje Muhammedin dhe familjen e tij, siç na e mëshirove familjen e Ibrahimit. Vërtet Ti je i lavdishëm. O All-llah, bekoje Muhammedin dhe familjen e tij, siç e bekove familjen e Ibra­himitt. Vërtet Ti je i Lavdishëm". (Muttefekun ale­jhi)
      771. Nga Ebu Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Na erdhi i Dërguari i All-llahut s.a.v.s.. kurse ne ishim në ndeje te Sa'd b. Ubadeh r.a., e Beshir b. Sa'di tha: "O i Dërguari i All-lla­hut, na ka urdhëruar All-llahu të thërrasim salavate mbi ty, si do ta bëjmë këtë". I Dërguari i All-llahut ka heshtur aq, sa ne dëshiruam që mos ta kishte pyetur për këtë, pastaj tha: "Thuani: "O All-llah, mëshiroje Muhammedin dhe fa­miljen e tij, siç e mëshirove familjen e Ibra­himit. O All-llah, bekoje Muhammedin dhe familjen e tij, siç e bekove familjen e Ibrahimit. Vërtet Ti je i lavdishëm dhe i ma­dhërishëm. Kurse selami është si­kur që e din". (Muslimi)
    • 772. Nga Ebu Humejd es-Saidij r.a. trans­me­tohet se ka thënë: (As' habët) kanë thënë: "O i Dërguari i All-llahut, si do të thërrasim salavate mbi ty?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ) ka thënë: "Thuani: "O All-llah, mëshiroje Muhammedin, gratë e tij dhe pasardhësit e tij, siç e ke mëshiruar familjen e Ibrahimit. O All-llah, bekoje Muhammedin dhe gratë dhe pasardhësit e tij siç e ke bekuar familjen e Ibrahimit. Vërtet Ti je i lavdishëm". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Të përmendurit e All-lla­hut është më e madhe". (el-Ankebut, 45)
      "Më kujtoni Mua, t'ju ku­jtoj edhe unë". (el-Bekare, 152)
      "Dhe në vete përmende Zotin tënd, me përulje dhe vendosmëri dhe pa e ngritur zërin lart, në agim dhe në muzg, dhe mos jij nga indif­erentët". (el-A'raf, 205)
      "Dhe përmendeni All-lla­hun shpesh, ndoshta do të shpëtoni". (el-Xhumuah, 10)
      "Muslimanëve dhe musli­maneve, edhe besimtarëve e besimtareve, edhe të dëgju­eshmëve e të dëgjuesh­meve, edhe të sinqertëve e të sin­qertave, edhe durimtarëve e durimtareve, edhe të përu­lurve e të përulurave, edhe meshkujve që japin sadaka edhe femrave që japin sadaka, edhe meshkujve që agjërojnë edhe femrave që agjërojnë, edhe meshkujve që kujdesen për pjesët e turpshme të trupit të vet edhe femrave që kujdesen për pjesët e turpshme të trupit të vet, edhe meshkujve që e përmendin All-llahun shpesh si edhe femrave, All-llahu me të vërtetë u ka përgatitur falje dhe shpërblim të madh". (el-Ahzab, 35)
      "O besimtarë, kujtojeni shpesh All-llahun! Dhe atë madhërojeni në mëngjes e në mbrëmje". (el-Ahzab, 41-42)
      Ajetet për këtë kaptinë janë të shumta dhe të njohura.
      773. Nga Ebu Ejjub el-Ensarij r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush thotë dhjetë herë: Nuk ka zot tjetër për­veç All-llahut të vetëm. Ai s'ka shok. Atij i takon sundimi dhe falënderimi. Ai është i gjithë­fu­qi­shëm - është sikur t'i falë (nga ro­bë­ria) katër individë nga pas­ardhë­sit e Ismailit". (Mutte­fekun alej­hi)
      774. Nga Ebu Dherri r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. më ka thënë: "A të të njoftoj me fjalët më të dashura për All-llahun? Fjalët më të dashura të All-llahut janë: "Subhanall-llahi ve bihamdihi" (Madhëria dhe falënderimi i përkasin All-llahut të Madhëruar.) (Muslimi)
      775. Nga Ebu Malik el-Esh'arij r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Pastërtia është gjysma e imanit, el-hamdu lil-lahi mbush peshojën, kurse subhanall-llahi vel-hamdu lil-lahi mbush çdo gjë ndërmjet qiejve dhe tokës". (Mus­limi)
      776. Nga Sa'd b. Ebi Vekkasi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Një beduin erdhi te i Dërguari i All-llahut dhe i tha: "Mësomë të them ndonjë fjalë!" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Thuaj: "Lâ ilâhe il-lall-llahu vahdehu la sherike lehu, All-llahu ekberu kebiren, vel-hamdu lil-lahi kethiren, ve subhanall-llahu rabbil-alemine, ve la hawle ve la kuvvete il-la bil-lahi-l-azizil-hakim" (Nuk ka Zot përveç të vet­mit All-llah që nuk ka shoqërues, All-llahu është më i madhi në madhërinë e vet, për All-llahun qofshin falënderimet e shumta, Lavdia i qoftë All-llahut, krijuesit të botëve. Nuk ka fuqi as forcë pa All-llahun, të Lavdishëm dhe të Urtë). Beduini tha: "Të gjitha këto janë për Krijuesin tim e ç'është e imja?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë. "Thuaj: "All-llahu im, më fal, më mëshiro, më përudh dhe më furnizo". (Muslimi)
      777. Nga Thevbani r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut, kur e përfundonte namazin, tri herë kërkonte falje, e pastaj thoshte: "All-llahu im! Ti je paqe dhe nga Ti rrjedh paqja, bekimi qoftë mbi Ty, o posedues i madhërisë dhe bujarisë". Kur është pyetur el-Evzaija, e ai është një nga transmetuesit e hadithit: "Si kërkohet falje (istigfar)?" Ai ka thënë: "Thuhet: Estagfirull-llahe, estagfirull-llahe" (e lus All-llahun për falje)". (Muslimi)
      778. Nga Mugire b. Shu'beh r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. pas përfundimit të namazit dhe dhënies selam ka thënë: "La ilahe il-lall-llahu vahdehu la sherike lehu, lehul-mulku ve lehu-l-hamdu ve huve ala kul-li shej'in kadir. All-llahume la mânia lima a'atajte, ve la mu'tije lima mena'te, ve la jenfeu dhel-xheddi minke-l-xheddu". (Nuk ka Zot tjetër përveç të Vetmit All-llah, që nuk ka shoqërues në asgjë, i Tij është tërë sundimi dhe vetëm atij i përket tërë falënderimi dhe lavdia. Ai është sundues i gjithmundshëm i çdo gjëje. All-llahu im, s'ka kush që e ndalon atë që Ti e jep dhe s'ka kush që e jep atë që Ti e ndalon, as të zellshmit nuk i vlen zelli dhe puna pa të dhënurit e All-llahut. (Prej teje është zelli e pasuria). (Mutte­fekun alejhi)
      779. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se muhaxhirët var­fanjakë i kanë ardhur të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s. dhe kanë thënë: "Të pasurit na tejkaluan në shkallë të larta dhe begati të përhershme. Ata falen si falemi edhe ne, agjërojnë sikur agjërojmë ne, ata kanë dobi nga pasuria, ata kryejnë haxhxhin, umren dhe xhihadin dhe ndajnë sadaka". (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "A dëshironi t'ju mësoj diçka me të cilën do t'i arri­ni ata që ju kanë tejkaluar dhe ata që vijnë pas jush; nëse këtë e bëni, askush nga ju nuk do të jetë më i vlefshëm përveç nëse vepron ç'veproni edhe ju". Muhaxhirët varfanjakë kanë thënë: "Po, gjith­qysh, o i Dërguar i All-llahut!" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Do të thoni subhanall-llah, el-hamdu lil-lah, dhe All-llahu ekber pas çdo namazi nga tridhjetë e tri herë". Ka thënë transmetuesi Ebu Salih nga Ebu Hurejre: "Kur është pyetur për mënyrën praktike të dhikrit (pas namazit, Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Subhanall-llah, ve-l-hamdu lil-lah, vall-llahu-ek­ber, që secila të jetë nga tridhjetë e tri herë". (Muttefekun alejhi)
      Muslimi shton në trans­metimin e tij: "Dhe janë kthyer muhaxhirët varfanjakë te i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. dhe kanë thënë: "Vëlle­zërit tanë, pasanikët, kanë dëgjuar ç'punojmë ne, ndaj edhe bëjnë si ne." I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Ajo është dhunti e All-llahut, Ai ia jep kujt të dojë".
      780. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kush e lavdon All-llahun pas çdo namazi me tridhjetë e tri herë dhe kush e falënderon All-llahun tridhjetë e tri herë, e kush e madhëron All-llahun tridhjetë e tri herë, e pastaj me të njëqindtën e plotëson duke thënë:" La ilahe il-lall-llahu vahdehu la sherike lehu; lehu-l-mulku ve lehu-l-hamdu; ve huve ala kul-li shej'in kadir, do t'i falen mëkatet, qofshin ato edhe se shkuma e detit". (Muslimi)
      781. Nga Ka'b b. Uxhre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahu s.a.v.s. ka thënë: "Përcjellë­set, përmes të cilave nuk tret shqiptuesi - ose kryerësi - i tyre pas çdo namazi të obliguar janë tridhjetë e tri herë tesbihi, tridhjetë e tri herë tahmidi dhe tridhjetë e katër herë tekbiri". (Muslimi)
    • 782. Nga Mu'adhi r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut e ka marrë për dore dhe i ka thënë: "O Mu'adh, për All-llahun, unë të dua". Pastaj ka thënë: "O Mu'adh, unë të porosis që assesi në fund të namazit mos të lëshë pa thënë: "All-llahumme einni ala dhikrike ve shukrike ve husni ibadetike". (All-llahu im! Më ndihmo në përkujtimin Tënd, falënderimin Tënd dhe në përsosurinë e ibadetit Tënd". (Ebu Davudi me senede sahih)
      783. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kur ta kryeni teshehhudin në namaz, çdonjëri nga ju le të kërkojë nga All-llahu mbrojtjen nga katër gjëra me fjalët: "O All-llahu im! Më ruaj nga dënimi i Xhehennemit, dënimi i varrit, nga sprovat e jetës dhe të vdekjes, dhe nga sherri i mashtrimeve të Dexhxhallit". (Muslimi)
      784. Nga Aliu r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-lla­hut s.a.v.s. kur falej, gjithnjë fjalë të fundit ndërmjet teshehhudit dhe selamit i kishte: "All-llahu im! Më fal ç'kam bërë dhe ç'kam lënë pa bërë, ç'kam fshehur dhe ç'kam bërë publikisht, dhe ç'kam tepruar, dhe atë që Ti e di më mirë se unë. Ti je ai i pari (për çdo gjë) dhe Ti je i mbrami (për çdo gjë), nuk ka zot tjetër përveç Teje". (Muslimi)
      785. Nga Aisheja r. anha trans­me­tohet se ka thënë: "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. pat shpeshtuar të thoshte në rukunë dhe sexhdet e tij: "Sub­haneke-ll-llahumme rabbena ve bihamdike, All-llahumme-gfirli" (Lavdia të qoftë Ty, o All-llahu im, Krijuesi im, Ty të qoftë falënderimi, All-llahu im, më fal!"). (Muttefekun alejhi)
      786. Nga Ibni Abbasi r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Sa i përket rukusë, në të duhet Madhëruar Krijuesi tuaj; sa i përket sexhdes, në to përpiquni me dua sepse është e mundur t'u pranohet lutja". (Muslimi)
      787. Nga nëna e besimtarëve Xhuvejrije binti-l-Harith r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. një mëngjes doli nga ajo në kohën e sabahut, ndërsa ajo ishte në mesxhidin e saj. Pastaj u kthye, pasi e fali namazin e duhasë (paraditës), kurse ajo ishte ulur, me ç'rast (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "A ende je në gjend­jen e njëjtë në të cilën jam ndarë prej teje?". Ajo tha: "Po". Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet pas teje kam thënë prej fillimit të ditës, këto fjalë do t'i peshonin ato, e ato janë: "Subhanall-llahi ve bihamdihi ad­ede halkihi, ve rida nefsihi, ve zinete arshihi, ve midade keli­matihi". (Lavdia i qoftë All-llahut dhe Atij i qoftë falënderimi aq sa janë krijesat e Tij,aq sa është i kënaqur me Qenien e Tij, aq sa peshon arshi i Tij dhe aq sa janë shumëfjalët e Tij". (Muslimi)
      Në një transmetim tjetër për të: "Suhbhan All-llahi adede halkihi, subhanall-llahi rida nefsihi, subhanall-llahi zinete Arshihi, subhanall-llahi mi­dade kelimatihi". (Lavdia i qoftë All-llahut në numrin e krijesave të Tij, Lavdia i qoftë All-llahut aq sa janë krijesat e Tij, pasi ai është per­sonalisht i kënaqur aq sa është i kënaqur me Qenien e Tij, Lavdia i qoftë All-llahut aq sa peshon Arshi i Tij, Lavdia i qoftë All-lla­hut aq sa janë shumë fjalët e Tij").
      Në transmetim të Tirmidhiut është: "A dëshiron të të mësoj fjalët të cilat do t'i theksosh?" (Pastaj e theksoi tesbihin e cekur, duke e thënë nga tri herë): "Subhanall-llahi adede halkihi, subhanall-llahi adede halkihi, subhanall-llahi adede halkihi, subhanall-llahi rida nefsihi, subhanall-llahi rida nefsihi, subhanall-llahi rida nefsihi, subhanall-llahi zinete arshihi, subhanall-llahi zinete arshihi, subhanall-llahi zinete arshihi, subhanall-llahi mi­dade kelimatihi, subhannall-llahi midade kelimatihi, sub­hanall-llahi midade keli­matihi".
      788. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu i Madhëruar thotë: "Unë jam në kujtimin e robit Tim për Mua, Unë jam me të kur më përmend Mua, nëse ai më përmend në veten e tij, Unë e përmend atë në veten Time, e nëse ai më përmend Mua në bashkësi, edhe Unë atë e kujtoj në bashkësi më të mirë se të atij". (Muttefekun alejhi)
      789. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Ju kanë tejkaluar muferridunët!" (As'habët) thanë: "Kush janë këta muferridunët, o i Dërguari i All-llahut?" Ka thënë: "Të tillë janë ata dhe ato që e përmendin shumë All-llahun xh.sh". (Muslimi)
      Është përcjellur: "El-Mufer­ridun" janë me "R" të dy­fishuar, disa thonë pa të. E pranueshme është ajo e shu­micës: me dyfishim.
      790. Nga Xhabiri r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Dhikri më i vlefshëm është La ilahe il-lall-llah". (Tirmidhiu i cili thotë se ky është hadidh hasen)
      791. Nga Xhabiri r.a. trans­me­to­het se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush thotë: Subhanall-llahi ve bihamdihi (Lavdia dhe falënderimi i qoftë All-llahut) për të mbillet një hurmë në Xhennet". (Tirmidhiu i cili thotë se ky është hadith hasen)
      792. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "E kam takuar Ibrahimin a.s. na­tën e Israsë, e ai më tha: O Mu­ham­med, përcjelli ummetit tënd nga unë selam dhe lajmëroi se Xhenneti është vend i mirë; ujë i ëmbël dhe i shërueshëm; dhe la­jmëroi se Xhenneti është rrafshinë; fidani i Xhennetit është: subhanall-llahi, vel-hamdu lil-lah, la ilahe il-lall-llah dhe All-llahu ekber". (Tirmidhiu i cili thotë se ky është hadith hasen)
      793. Nga Ebu Derdai r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "A nuk doni t'u lajmëroj për punën më të mirë, për më të pastrën te Krijuesi juaj, për më të lartën sipas gradës, që ëshë më e mirë për ju se ndarja e arit dhe argjendit: që është më e mirë për ju se takimi me armiqtë tuaj, ku ju u mëshoni në qafë dhe ata u mëshojnë në qafë preni atyre kokat?" (As-habët) kanë thënë: "Gjithsesi!" (Muhammedi s.a.v.s.) ka thënë: "(Kjo është) Përmendja e All-lla­hut". (Tirmidhiu; Hakim Ebu Ab­dull-llahu thotë se transmetimet janë sahih)
    • 794. Nga Ebu Musa r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Më ka thënë mua i Dërguari i All-llahut s.a.v.s.: "A dëshiron të të drejtoj në një nga thesarët e Xhennetit?" U përgjigja: "Gjithqysh, o i Dërguari i Zotit". (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "La havle ve lâ kuvvete il-la bil-lahi" (Nuk ka fuqi as forcë pa ndihmën e All-llahut). (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Në krijimin e qiejve dhe të tokës, edhe në ndërrimin e natës e të ditës ka me të vërtetë argumente për ata që kanë mend. Për ata që e përmendin All-llahun në këmbë, ulur, edhe ratë..." (Ali Imran, 190-191)
      795. Nga Aisheja r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. e përmendte All-lla­hun në çdo kohë dhe në çdo situatë". (Muslimi)
      796. Nga Hudhejfete dhe nga ebu Dherre r.anhuma trans­me­tohet se kanë thënë: "Kur i Dërguari i All-llahut shkonte në shtrat, thoshte: "All-llahu im, në emrin tënd jetoj dhe vdes", kurse kur zgjohej thoshte: "Falënderimi i qoftë All-llahut që na ngjallë pasi na vdes, tek Ai ringjallemi". (Buhariu)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Qëndro vendosmërisht në anën e atyre që i luten Zotit të vet në mëngjes dhe në mbrëmje, me dëshirë që të meritojnë simpatinë e Tij, dhe mos i hiq sytë tu prej tyre..." (el-Kehf, 28)
      797. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet All-llahu i Madhëruar ka engjëj që udhëtojnë gjithnjë dhe kërkojnë ithtarë të dhikrit, e kur gjejnë popullin që e përmend All-llahun e Madhëruar, engjëjt thë­rrasin: 'Eni te ajo që po e kërkoni!', e pastaj i rrethojnë me krahët e tyre deri në qiellin e kësaj bote, kurse Krijuesi i tyre, edhe pse e di më mirë se ata i pyeti: 'Ç'po flasin njerëzit e Mi?'" Ka thënë: "En­gjëjt thonë: 'Po të lavdojnë (tes­bih) Ty, po të madhërojnë (tekbir) Ty, po të falënderojnë (tahmid) Ty, dhe po të lartësojnë (temxhid) Ty'. All-llahu tha: 'A më kanë parë robtë e Mi?' Engjëjt thanë: 'Jo, për All-llahun, ata nuk Të kanë parë!' All-llahu pyeti: 'Çfarë do të ishin, sikur të më shihnin?' Engjëjt thonë: 'Sikur Të të shihnin, ata edhe më tepër do Të të adhuronin, do Të të falënderonin dhe do Të të lavdonin'. All-llahu tha: 'A po kërkojnë diç robtë e Mi?' Engjëjt thanë: 'Po Të lusin për Xhennet'." Pej­gam­be­ri s.a.v.s. tha: "All-llahu thotë: 'A e kanë parë atë?'. Engjëjt thanë: 'Jo, për All-llahun, o Kri­jues, nuk e kanë parë Xhennetin'. All-llahu atëherë u tha: 'E si do të luteshin për Xhennetin, sikur ta ki­shin parë?' Engjëjt thanë: 'Sikur ta kishin parë Xhennetin, ata edhe më shumë do të lakmonin për të, edhe më shumë do të kërkonin dhe edhe më shumë do të dëshironin'. Atëherë All-llahu i pyeti ata: 'Prej çkahit ata kërkojnë mbrojtje dhe strehim?' Engjëjt thanë: 'Ata kërkojnë mbrojtje nga zjarri'. All-llahu tha: 'A e kanë parë ata zja­rrin?' Engjëjt thanë: 'Jo, për All-llahun, nuk e kanë parë!' All-llahu tha: 'E si do të kërkonin ata mbrojtjen nga zjarri sikur ta kishin parë?' Engjëjt thanë: 'Sikur ta ki­shin parë zjarrin, ata edhe më shumë do të iknin nga ai, dhe edhe më shumë do të frikësoheshin nga ai'. All-llahu i Madhëruar thotë: 'Bëhuni dëshmitarë që po ua fali atyre". Muhammedi s.a.v.s. ka thënë: "Një prej engjëjve thotë: 'O Krijues, në mesin e tyre është një që nuk është prej tyre, ai ka ardhur në mesin e tyre për ndonjë nevojë të tyre'. All-llahu i Madhëruar thotë: 'Meqë janë së bashku ulur, nuk do të jetë i pafat bashkulësi i tyre'.." (Muttefekun alejhi)
      Sipas transmetimit të Mus­limit: Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet All-llahu ka engjëjt udhëtarë të zgjedhur, të cilët i përcjellin tubimet e dhikrit, dhe kur gjejnë tubim të dhikrit, ata ulen me ta dhe njëri-tjetrin e mbështjellin me krahët e tyre, kështu që e mbushin gjithë ç'ka mes tyre dhe qiellit të kësaj bote. Pasi që shpërnda­hen (të tubuarit), engjëjt ngri­hen dhe shkojnë në qiell. Atëherë All-llahu i pyet ata për përmendësit e All-llahut, ndonëse më mirë se ata e di gjendjen e tyre: 'Prej nga erdhët?' Engjëjt thonë: 'Vijmë nga robtë Tu, që në tokë Të bëjnë tesbih, tekbir, tehlil, tahmid dhe lutje!' All-llahu i Madhëruar thotë: 'Çka po më lusin?' Engjëjt thonë: 'Të lu­sin për Xhennetin!' All-llahu thotë: 'A e kanë parë ata Xhennetin tim?' Engjëjt thonë: 'Jo, Krijuesi ynë!' All-llahu thotë: 'E si do të lutnin ata për Xhennetin sikur ta kenë parë atë?' Engjëjt thonë: 'Do të lu­sin t'i strehosh ata'. All-llahu thotë: 'A e kanë parë ata zja­rrin Tim?' Engjëjt thonë: 'Jo!' All-llahu thotë: 'E si do ta bënin këtë sikur ta kishin parë atë?' Engjëjt thonë: 'Ata të lutin për falje'. All-llahu thotë: 'Unë tashmë të gjithëve ua kam fal dhe u kam dhënë ç'kanë kërkuar dhe i kam mbrojtur nga ajo që kanë kërkuar". Muhammedi s.a.v.s. ka thënë: "Engjëjt thanë: 'Në mesin e tyre ka një rob mëkatar, ai ka ecur dhe rastësisht iu është bashka­ngjitur në ndejë'. All-llahu thotë: 'Edhe atij ia kam falë, sepse ai bën pjesë në një popull, që asnjëherë nuk do të jetë i pafatë bashkulësi i tyre '."
      798. Nga Ebu Hurejre r.a. dhe nga Ebu Seidi r.a. trans­me­tohet se kanë thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Asnjë grup njerëzish nuk do të ulen ta për­mendin All-llahun, e që engjëjt nuk do t'i rrethojnë, nuk do t'i kaplojë mëshira dhe nuk do të lëshohet mbi ta qetësia shpirtërore dhe që All-llahu nuk do t'i përmend tek ata (engjëj) që i ka pranë". (Muslimi)
      799. Nga Ebu vakid el-Harith b. Avfi r.a. trans­me­tohet se njëherë i Dërguari i All-llahut është ulur në xhami, rreth tij ishin as'habët, e me atë rast erdhën tre persona në xhami. Dy prej tyre u nisën në drejtim të të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s., kurse një shkoi. Dy që u nisën kah Pej­gam­be­ri s.a.v.s., kur erdhën deri te hallka rreth Muhammedit s.a.v.s., njëri prej tyre e pa një vend të zbrazët dhe u ul në atë hallkë. Personi i dytë u ul prapa hallkës, kurse shoku i tyre i tretë doli nga xhamia. Pasi që i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. mbaroi me li­gjëratën tha: "A dëshironi t'ju njoftoj për gjendjen e këtyre tre ardhacakëve? Një nga ata iu mbështet, ashtu që edhe All-llahu e mbështeti, i dyti ka ngurruar nga turpi, ashtu që edhe All-llahu ngurroi (nga dënimi i tij), kurse sa i përket të tretit që ktheu shpinën, edhe All-llahu ka kthyer nga ai (mëshirën e Tij)". (Muttefekun alejhi)



      FUNDI I PJESES SE "3"
    • RIJADU SALIHIN


      IV


      Nga Imam Neveviu





      800. Nga Ebu Seid el-Hudrij r.a. trans­me­tohet se ka thënë: Muaviu me një rast doli në xhami në hall­kën e xhematit dhe tha: "Çka qën­droni ju këtu?" U përgjigjën: "Qëndrojmë ulur që ta përmendim All-llahun". (Muaviu) ka thënë: "Ju qëndroni ulur këtu vetëm për All-llahun?" Thanë: "Veçmas për këtë qëndrojmë këtu". (Muaviu) ka thënë: "Sa më përket mua, unë nuk ju kam përbetuar nga dyshimi ndaj thënies tuaj. Askush që ka qenë në shkallën time tek I Dërguari i All-llahut nuk ka komunikuar më pak hadithe se unë, por këtë herë ju komunikoj se I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. me një rast doli në mesin e as'habëve, të cilët ishin ulur në hallkë në xhami, dhe u tha: "Për ç'arsye qëndroni ulur këtu?" Thanë: "Ne këtu qëndrojmë ulur për Ta përmendur All-llahun dhe për Ta falënderuar që na ka për­udhur në Islam dhe që na ka dhu­ruar me të". (I Dërguari i All-lla­hut) ka thënë: "Ju këtu qëndroni ulur vetëm për All-llahun? Sa më përket mua, unë nuk kërkova betimin tuaj pse akuzoj sinqeritetin tuaj por vetëm për shkak se më erdhi Xhibrili dhe më ka lajmë­ruar se All-llahu krenohet me ju para engjëjve". (Muslimi)



      DHIKRI GJATË SABAHUT DHE AKSHAMIT



      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Dhe në vete përmende Zotin tënd, me përulje dhe devotshmëri dhe pa e ngritur zërin lart, në agim dhe në muzg, dhe mos jij nga indif­erentët". (el-A'raf, 205)
      Ekspertët gjuhësorë pohojnë se "asâl" është shumësi i "esîl". Kjo kohë është ndërmjet ikindisë dhe akshamit.
      "Ndërsa Zotin tënd madhë­roje dhe lavdëroje në mbrëmje dhe në mëngjes". (Gafir, 55)
      "Dhe lartëso me falënderim Zotin tënd, para se të dalë dielli dhe para se të perëndojë". (Ta Ha, 130)
      Ekspertët gjuhësorë pohojnë se "ashijjun" d.m.th. edhe koha prej drekës deri në aksham.
      "Nëpër shtëpi që janë ngritur me lejen e All-llahut aty përmendet edhe emri i Tij, aty e lavdërojnë në mëngjes dhe në mbrëmje. Ka njerëz, të cilët puna dhe shit­blerja nuk i pengon ta për­mendin All-llahun në muzg dhe në agim". (Sa'd, 18)
      801. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. kur zgjohej thoshte: "O All-llah, me Ty zgjohemi dhe me Ty na ze mbrëmja, me Ty je­tojmë, me Ty vdesim dhe te Ti është kthimi". Kurse kur binte në gjumë thoshte: "O All-llah, me Ty jetojmë, me Ty vdesim dhe te Ti ringjallemi". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      802. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Ebu Bekr es-Sid­diku r.a. ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, m'i urdhëro disa fjalë që t'i shqiptoj kur të zgjohem dhe kur të flej". (Muhammedi s.a.v.s.) ka thënë: "Thuaj: O All-llah, Kri­jues i qiejve dhe i tokës, njohës i fshehtësisë dhe i së njohurës, Kri­jues i çdo gjëje dhe Sundues i tyre, unë dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Teje, te Ti kërkoj mbrojtje nga e keqja ime dhe nga e keqja e djallit dhe idhujtarisë së tij". (Pastaj) ka thënë (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.): "Këto fjalë thuaj sa herë të zgjohesh, të ngrysesh dhe sa herë të shtrihesh në shtrat". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili ka thënë se është hadith hasen sahih)
      803. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. kur ngrysej thoshte: "Ne kemi ngrysur, por edhe sun­dimi i All-llahut, nuk ka zot tjetër përveç të Vetmit All-llah, i cili nuk ka rival". Transmetuesi më tej thotë: "E kam parë (Pej­gam­be­rin s.a.v.s.) se pas fjalëve të theksuara ka thënë: "Atij i takon sundimi dhe Atij i takon lavdia, Ai është i gjithëfuqishëm. O Krijues, të kërkojmë mirë për tërë këtë natë dhe për ato që vijnë pas kësaj. Të mbështetem prej çdo të keqe në këtë natë dhe së keqes në netët vi­juese. Krijues, të mbështetem nga përtacia dhe mendjemadhësia e shëmtuar. Të mbështetem nga dënimi i Xhehennemit dhe dënimi në varreza". Ndërsa kur zgjohej, thoshte po ashtu kështu, por në vend: "kemi ngrysur" (emsejna) thoshte "jemi zgjuar" (asbahna) dhe "sundimi yt është zgjuar". (Muslimi)
      804. Nga Abdull-llah b. Hubejb r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. më ka thënë: "Lexoje: Kul huvAll-llahu ehad dhe dy muavedhetejna (Kul eudhu bi rabbil felek dhe kul eudhu bi rabbinnas) kur të ngrysesh dhe kur të zgjohesh nga tri herë, do të mjaftojnë këto për çdo gjë". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Në krijimin e qiejve dhe të tokës, edhe në ndërrimin e natës e të ditës ka me të vërtetë argumente për ata që kanë mend. Për ata që e përmendin All-llahun në këmbë, edhe ulur, edhe ratë dhe mendojnë thellë për kri­jimin e qiejve dhe të tokës". (Ali Imran, 190-191)
    • 805. Nga Hudhejfe dhe nga Ebu Dherri r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s., kur binte në shtrat, thoshte: "Me emrin tënd, o All-llah, unë jetoj dhe vdes". (Buhariu)
      806. Nga Aliu r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. i ka thënë atij dhe Fatimes r. an­huma si vijon: "Kur të shkoni për në shtrat, apo kur të shtriheni në shtrat, thuani tridhjetë e tri herë All-llahu ekber, tridhjetë e tri herë shubhanall-llah dhe tridhjetë e tri herë el-hamdu lil-lah".
      Në një transmetim thuhet: "Subhnall-llahu ëshë tridhjetë e katër herë", kurse sipas një trans­metimi tjetër: "All-llahu ekber është tridhjetë e katër herë". (Muttefeku alejhi)
      807. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Kur ndonjë nga ju të shkojë për në shtrat, le ta shkundë shtratin me ndonjë mjet, le ta fshijë me brendinë e izarit (material për ve­shje) të tij, sepse nuk është e njo­hur se ç'ka hyrë pas tij në shtrat e pastaj le të thotë: Me emrin Tënd, o Krijuesi im bie në shtrat dhe me ty ngrihemi, nëse ma merr shpirtin mëshiroje, e nëse ma kthen ruaje me çka i ruan robtë Tu të mirë ". (Mutte­fekun alejhi)
      808. Nga Aisheja r. anha trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s., kur ulej në shtrat, fryente në duart e tij dhe i lexonte mbi to dy muavedhetejna (Felek dhe Nas), e atëherë me duart e tij e fërkonte trupin e tij. (Muttefekun alejhi)
      Në transmetimin tjetër të Buhariut dhe Muslimit thuhet se "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. kur shkonte në shtrat, çdo natë i bashkonte shu­plakat e tij, fryente në to dhe lex­onte: "Kul huvall-llahu ehad, Kul eudhu birabbi-l-felek dhe Kul eudhu bi rabbi-n-nas", e pastaj me to e fërkonte sa është e mundur trupin e tij. Fillonte (të fërkojë) me duart e tij nga koka dhe fytyra e tij dhe pjesën tjetër të përparme të trupit. Këtë e bënte nga tri herë". (Muttefekun alejhi)
      Gjuhëtarët pohojnë se shprehja "en-nefthu" është fryerje pa zë.
      809. Nga Bera' b. Azibi r. an­huma trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. më ka thënë mua: "Kur të nisesh për në shtratin tënd, merr abdest sikur për namaz, e pastaj shtriu në anën e djathtë dhe thuaj: All-llahu im, po të dorëzohem Ty, gjendjen time po ta besoj Ty, strehohem nën mbrojtjen tënde, me dëshirë kah Ti dhe nga frika prej Teje. Strehim dhe shpëtim nuk ka prej Teje për­veç tek Ti. Besoj në Librin tënd që e ke shpallur dhe Pej­gam­be­rin tënd që e ke dërguar; nëse vdes, vdes i pastër; këto fjalët që i thua le të jenë fjalët e fundit". (Mutte­fekun alejhi)
      810. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. kur shkonte në shtratin e tij ka thënë: "Falënderimi i qoftë All-llahut që na ushqeu dhe na dha të pimë, që kujdeset për ne dhe na strehon, e sa janë ata që nuk kanë mbrojtës e strehues". (Muslimi)
      811. Nga Hudhejfe r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. kur dëshironte të flejë, dorën e tij të djathtë e vente në fytyrën e tij, e atëherë thoshte: "All-llahu im, më ruaj nga dënimi yt ditën kur do t'i ringjallish ro­bërit e Tu". (Tirmidhiu i cili thotë se ky është hadith hasen)
      Ebu Davudi e trans­me­ton këtë hadith nga Hafseja r. an­huma dhe thekson se i Dër­guari këto fjalë i theksonte nga tri herë.
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Zoti juaj ka thënë: "Më thërrisni t'ju përgjigjem". (Gafir, 60)
      "Lutjuni Zotit tuaj, me përulje dhe fshehurazi! Ai nuk i do ata që e teprojnë". (el-A'raf, 55)
      "Dhe kur të të pyesin ro­bërit e mi për Mua, Unë jam me të vërtetë afër, i përgji­gjem lutjes së lutësit kur më lutet". (el-Bekare, 186)
      "Ai, që i përgjigjet edhe të ngratit, kur ky i drejtohet Atij, Ai, që të keqen e lar­gon". (en-Neml, 62)
      812. Nga Nu'man b. Beshir r. anhuma trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Lutja është ibadet i vërtetë". (Ebu Davudi dhe Tirmi­dhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      813. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. thoshte: "All-llahu im, unë të lus për udhëzim dhe devotshmëri, për dëlirësi dhe mëvetësi (mosvarjen nga të tjerët)". (Muslimi)
      814. Nga Tarik b. Eshjeme r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Kur një njeri e pranonte Islamin, Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ia mësonte namazin dhe atëherë e urdhëronte të lutet me këto fjalë: "All-llahu im, më fal, më mëshiro, më udhëzo, më jep shëndet dhe më furnizo". (Mus­limi)
      Në transmetimin tjetër të Tarikut, Muslimi thotë se Tariku e ka dëgjuar Pej­gam­be­rin s.a.v.s. se një njeri, që ka ardhur te i Dërguari s.a.v.s. ka thënë: "O i Dërguari i All-lla­hut, ç'të them unë kur ta lus Zotin tim?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Thuaj: "All-llahu im, më fal, më mëshiro, më jep shëndet dhe më furnizo", sepse këto fjalë përmbajnë tërë dunjanë dhe ahiretin tënd".
      815. Nga Abdull-llah ibn Amr b. el-Asi r. anhuma trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu im, sjellës i zemrave, silli zemrat tona kah nënshtrimi ndaj Teje". (Muslimi)
      816. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kërkoni mbrojtjen e All-llahut nga presionet e spro­vave, nga thellësitë e fatkeqësisë, nga keqësimi i fatit dhe nga gëzimi i ar­mikut". (Muttefekun alejhi)
      Në transmetimin tjetër Sufjani thotë: "Dyshoj se kam shtuar ndonjë (fjalë) prej tyre".
      817. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "All-llahu im, ma përmirëso fenë time, që është mbrojtja e jetës (punës) sime, ma përmirëso dunjan time, në të cilën është jeta ime e tashme, ma përmmirëso ahiretin tim, në të cilin është kthimi im, ma bën jetën shtesë e çdo të mirë dhe vdekjen të sigurt (qetë) nga çdo e keqe". (Muslimi)
      818. Nga Aliu r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Më ka thënë mua i Dërguari i All-llahut s.a.v.s.: "Thuaj: All-llahu im, më udhëzo dhe më mbështet (në Ty)".
      Një transmetim tjetër është: "All-llahu im, të lus Ty për udhëzim dhe mbështetje!" (Muslimi)
      819. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-lla­hut pat thënë: "All-llahu im, kërkoj mbrojtje tek Ti nga paaftësia dhe përtacia, nga frika, pafuqia dhe koprracia. All-llahu im, kërkoj mbrojtje tek Ti nga dënimi i varrit dhe kërkoj mbrojtje tek Ti nga sprovat e jetës dhe të vdekjes".
      Në një transmetim tjetër shtohen fjalët: "nga borxhet e rënda dhe nga dominimi i njerëzve". (Mus­limi)
      820. Nga Ebu Bekër es-Siddiku r.a. trans­me­tohet se ai i ka thënë të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s.: "Ma mëso një lutje (dua) që do ta bëj në namazin tim?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Thuaj: All-llahu im, vërtet unë i kam bërë ve­tes shumë dhunë dhe meqë mëkatet nuk i fal kush tjetër përveç Teje, atëherë më fal me faljen Tënde dhe mëshirohu ndaj meje. Vërtet Ti je falës dhe mëshirues i madh". (Muttefekun alejhi)
      Në një transmetim tjetër (të Muslimit) thuhet: "dhe në shtëpinë time (të lutem)". Në transmetimin tjetër në vend "dhunë të shumtë" trans­me­to­het "dhunë të madhe", prandaj është e nevojshme të dy transmetimet të bashkohen dhe të thuhet: "dhunë të shumtë e të madhe".
    • 821. Nga Aisheja r. anha trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. pat thënë në lutjet e tij: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga e keqja e asaj ç'kam vepruar dhe nga e ke­qja e asaj që nuk e kam vepruar". (Muslimi)
      822. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se ka thënë: Prej lut­jeve të të Dërguarit të All-llahut ka qenë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga ndërprerja e dhuntive Tua, nga ndërrimi i mbrojtjes Tënde, nga zemërimi Yt i pa­pritur dhe nga çdo hidhërim Yti". (Mus­limi)
      823. Nga Zejd b. Erkame r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut pat thënë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga paaftësia dhe përtacia, nga koprracia dhe pafuqia dhe nga dënimi i varrit. All-llahu im, m'i jep devotshmëri shpirtit tim, ma pastro shpirtin tim, sepse Ti je pastruesi më i mirë, Ti je miku dhe mbrojtësi im personal. All-llahu im, të mbështetem Ty nga dija e padobishme dhe zemra jo e devot­shme, nga shpirti i pangishëm dhe nga lutja të cilës nuk i përgji­gjesh". (Muslimi)
      824. Nga Ibni Abbasi r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. pat thënë: "All-llahu im, Ty të dorëzohem, Ty të besoj, Ty të mbështetem, te Ti marr siguri, me ndihmën Tënde luftoj, dhe për Ty hidhërohem, dhe Ty të drejto­hem për zgjedhje, prandaj më fal ç'kam vepruar më herët dhe më vonë, ç'kam fshehur dhe ç'kam komunikuar. Ti je i pari dhe Ti je i mbrami, nuk ka hyjni tjetër përveç Teje". Disa transmetues shtojnë: "Nuk ka forcë as fuqi pa ndihmën e All-llahut". (Muttefekun alejhi)
      825. Nga Aisheja r. anha trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. është lutur me këto fjalë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga sprovat e zjarrit dhe nga dënimi i Xhehennemit, nga e keqja e pasurisë dhe e varfërisë". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih. Ky citat është nga Ebu Davudi)
      826. Zijad b. Ilakate trans­me­ton nga axha i tij, d.m.th. nga Kutbe b. Maliku r.a. se ka thënë: "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. pat thënë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga punët e qortuara morale, veprimore dhe të vullnetit". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      827. Nga Shekel b. Humejdi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I thashë: "O i Dërguari i All-llahut, ma mëso një lutje!" Ka thënë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga e keqja e të dëgjuarit tim, nga e keqja e të pamurit tim, nga e ke­qja e gjuhës sime, nga e keqja e epshit tim". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith ha­sen)
      828. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. pat thënë: "All-llahu im, të mbështetem Ty nga gërbula, çmenduria, zgjeba dhe nga të gjitha sëmundjet e shëmtuara". (Ebu Davudi me sened sahih)
      829. Nga Imran r.a. trans­me­tohet se i ka ardhur një rob i hyrë në borxh që i tha: "Unë nuk kam mundësi ta paguaj kompensimin tim nga robëria, prandaj më ndi­hmo!" (Aliu r.a.) tha: "Do t'i mësoj ca fjalë, të cilat mua m'i ka mësuar i Dërguari i All-llahut s.a.v.s., e si­kur ti të kesh sa një mal borxh, do ta paguash atë. "Thuaj: "All-llahu im, më kënaq me hallallin Tënd nga harami Yt, dhe më bën të mëvetësishëm me mirësinë Tënde nga çdo gjë, përveç Teje". (Tir­midhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      830. Nga Imbran b. Husajn r. anhuma trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. e ka mësuar babain e tij Husainin me dy fjalë, me të cilat ai e ka bërë lutjen: "All-llahu im, më frymëzo me orientim të drejtë dhe më ruaj nga e keqja e vetvetes sime". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      831. Nga Ebu el-Fadl el-Abbas b. Abdulmutalibi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Kam thënë: O i Dër­guari i All-llahut, më mëso me diç me çka do t'i drejtohem All-llahut të Madhëruar". Ka thënë: "All-lla­hun luteni për shëndet". Pasi kaluan disa ditë, sërish i erdha dhe i thashë: "O i Dërguari i All-llahut, më mëso me diç me çka do ta lus All-llahun e Madhëruar". (Muhammedi s.a.v.s.) më tha: "O Abbas, o axha i të Dërguarit të All-llahut, All-llahun luteni për shëndet në këtë botë dhe në Ahiret". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith sahih)
      832. Nga Shehr b. Havsheb trans­me­tohet se ka thënë: "I kam thënë Ummi Selemes r. anha: "O nëna e besimtarëve, cilën lutje më së shumti e thoshte i Dërguari i All-llahut s.a.v.s., kur gjendej te ti?" Tha ajo: "Lutja më e shpeshtë e tij ka qenë: "O lëvizës i zemrave, përforcoje zemrën time në fenë Tënde". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      833. Nga Ebu Emame r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka bërë dua të shumta, por ne nuk mbajtëm mend asgjë nga ato. I thamë: "O i Dërguari i All-llahut, ti bëre lutje të shumta por ne nuk mbajtëm mend asgjë". Ai tha: "Tash unë do t'ju drejtoj në diç që i përmban të gjitha. Thuani: "All-llahu im, unë të lus për të mirë për të cilën të ka lutur Pej­gam­be­ri Yt, Muhammedi s.a.v.s., dhe të mbështetem Ty nga e keqja e atij nga e cila të është mbështetur Pej­gam­be­ri yt Muhammedi s.a.v.s.. All-llahu im, Ti je Ai që ndihmon dhe vetëm Ti je arritës (i qëllimeve tona). Nuk ka forcë as fuqi pa ndihmën e All-llahut". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      834. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "Në me­sin e lutjeve të të Dërguarit të All-llahut ka qenë edhe: "All-llahu im, unë të lus për mëshirën Tënde të cilën e pranon, për faljen tënde të cilën e siguron dhe shpëtimin Tënd nga çdo mëkat dhe përfitimin nga çdo e mirë, për fitoren me Xhennet dhe për shpëtimin nga zjarri". (Hakim Ebu Abdull-llahu, i cili thotë se hadithi është sahih sipas kushteve të Muslimit)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Kurse ata që kanë ardhur pas atyre, thonë: "O Zoti ynë! Na e fal neve dhe vëllezërve tanë që na kanë prirë në besim". (el-Hashr, 10)
      "Kërko falje për mëkatet tua dhe për besimtarët e be­simtaret!" (Muhammed,19)
      "All-llahu i Madhëruar na lajmëron se Ibrahimi s.a.v.s. është lutur: "O Zoti ynë më fal mua,edhe prindërit e mi, edhe tërë besimtarët - atë ditë kur të jepet llogari". (Ibrahim, 41)
    • 835. Nga Ebu ed-Derda r.a. trans­me­tohet se e ka dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Nuk ka rob musliman, që e lut All-llahun për vëllain e tij jo të pranishëm, e që engjëlli mos t'i thotë: "Edhe ty të qoftë po ashtu!" (Muslimi)
      836. Nga Ebu ed-Derdai r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. pat thënë: "Lutja e një njeriu musliman për vëllain e tij jo të pranishëm është e pranueshme. Te koka e lutësit është një engjëll i autorizuar, i cili kur lutësi kurdo qoftë bën një lutje në dobi të vëllait të tij, engjëlli i autorizuar në lutje thotë: "Pranoje o Zot, edhe ty të qoftë po ashtu!" (Muslimi)
      837. Nga Usame b. Zejd r. an­huma trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Ai që për mirësinë e bërë i falënderohet mirëbërësit me fjalët: "All-llahu të shpërbleftë me të mirë - e ka shprehur mirënjohjen e tij të duhur". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sa­hih)
      838. Nga Xhabiri r.a. trans­me­to­het se ka thënë: "I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Mos e mallkoni veten, mos i mallkoni fëmijët tuaj, mos mallkoni pasurinë tuaj. Mos ja qëlloni çastit në të cilin All-llahu lutësit ia plotëson çdo gjë të kërkuar, që edhe mallkimit tuaj t'i përgjigjet". (Muslimi)
      839. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Lutjet do të pranohen derisa njerëzit nuk nguten e të thonë: E luta Zotin tim por nuk iu përgjigj lutjes sime". (Muttefekun alejhi)
      Në transmetimin e Muslimit është: "Lutjes së njeriut gjith­një i përgjigjet derisa nuk lutet për të keqe, ose për t'i prishur marrëdhëniet farefisnore, ose nuk ngutet". As'habët kanë thënë: "O i Dërguari i All-lla­hut, ç'është ngutia?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) tha: "Kjo është kur lutësi thotë: "Unë jam lutur e lutur, por nuk po shoh të më pranohet. Kështu mërzitet dhe e lë lutjen".
      840. Nga Ebu Umame r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I është thënë të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s.: "Kur është lutja më e pranueshme?" Ka thënë: "Pjesa e fundit e natës dhe në fund të namazeve të obliguara". (Tirmi­dhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      841. Nga Ubadete b. Samiti r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Në tokë nuk ka asnjë musliman, i cili diç e lut All-llahun, e që këtë All-llahu nuk do t'ia japë, ose për ndërrim do t'ia heq ndonjë të keqe, përveç nëse lutësi lutet për mëkat ose për ndërprerjen e fare­fisnisë". Një njeri nga të pranish­mit tha: "Atëherë të lutemi shumë!" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "All-llahu edhe më shumë jep". (Tirmidhiu, që thotë se ky është hadith hasen sahih).
      Hakimi trans­me­ton nga Ebu Seidi duke ia shtuar: "Ose edhe po aq i jep shpërblim".
      842. Nga Ibni Abbasi r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. në situatat e vështira thoshte: "Nuk ka zot tjetër përveç All-llahut të Madhëruar dhe thotë; nuk ka zot tjetër përveç All-llahut, sunduesit të Arshit të madh; nuk ka zot tjetër përveç All-llahut, krijue­sit të qiejve dhe krijuesit të tokës; krijuesit të Arshit fisnik".. (Mutte­fekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Pa dyshim dashamirët e All-llahut nuk frikësohen për kurrgjë e as nuk pikëllohen apo jo? Ata, që besojnë dhe që ruhen, për ata ka për­gëzime edhe në këtë jetë edhe në ahiret - fjalët e All-llahut nuk kanë të ndryshuar - ajo është njëmend sukses i madh". (Junus, 62, 63, 64)
      "Shkunde trupin e hurmës se për ty kanë për të rënë hurma të freskëta. Andaj ha, pi dhe qetësohu!" (Merjem, 25-26)
      "Dhe Zoti i saj e pranoi me ëndje atë dhe e rriti mirë dhe ia la në besë Zekerijjaut. Sa herë që hynte Zekerijja te ajo, në dhomë gjente ushqim te ajo. Prej nga kjo, oj Mer­jem? - i thoshte kurse ajo i përgjigjej:. "Prej All-llahut, All-llahu e furnizon pa masë kë të dojë". (Ali Imran,37)
      "Kur i patët lënë ata edhe ato të cilave u falen ata, në vend të All-llahut, strehohu pra në shpellë. Zoti juaj do t'ju mbulojë me mëshirën e vet dhe do t'ju përgatisë atë që është e dobishme për ju. Dhe ke mund të shohësh se si dielli, kur lind, i kalon shpellës së tyre nga ana e djathtë, e kur perëndon i kalon nga ana e majtë". (el-Kehf, 16-17)
      843. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Në popujt e kaluar ka pasur njerëz të inspiruar (muhaddethun, që i kanë parashikuar gjërat), e nëse te populli im ka ndonjë, atëherë ai është Umeri". (Buhariu)
      Muslimi trans­me­ton hadi­thin e njëjtë nga Aisheja r.a. Ibn Vehbi në dy transmetimet thotë se "muhaddethun" janë njerëz me ilham (frymëzim)
      844. Nga Xhabir b. Semurete r. anhuma trans­me­tohet se ka thënë: "U ankuan banorët e Kuffes te Umer b. el-Hattabi r.a. për Sa'din dmth. për Ibn Ebi Vekkasin r.a., kështu që Umeri r.a. (në vend të Sa'dit) e vendosi për mëkëmbës Ammarin. Ata u ankuan edhe për të saqë thanë që ai nuk falet mirë. Ai e ftoi atë të vijë ku i tha: "O Ebu Is'hak, këta pohojnë se ti nuk falesh mirë!" (Sa'di) tha: "Pasha All-llahun, sa më përket mua, unë me ta fali namazin e të Dërguarit të All-lla­hut s.a.v.s. nga i cili unë nuk heq dorë. Unë falë dy rekate të jacisë, në të cilët e zgjas qëndrimin në këmbë, kurse në dy të fundit e shkurtoj." Umeri r.a. tha: "I këtillë është mendimi për ty, o Ebu-l Is'hak!" Atëherë Umeri r.a. i dër­goi me të një apo dy njerëz në Kuffe, të cilët i pyetën banorët e Kuffes për Sa'din në çdo xhami. Të gjithë xhematlinjtë u shprehën mirë për të. Kur i deleguari i Umerit r.a. erdhi në xhaminë Beni Absi, një njeri u ngrit në këmbë, të cilin e quanin Usame bin Katade, kurse kishte ofiqin Ebu Sa'd, dhe tha: "Pasi ti na pyet për Sa'din unë të pohoj se Sa'di e ka lënë luftimin me ushtrinë, se drejtësinë nuk e ndan drejtë dhe se aktgjykimet nuk i shqipton drejtë". Atëherë Sa'di tha: "Sa më përket mua, unë vërtet për këtë do ta bëjë një lutje (nëmë) për tri gjëra: "All-llahu im, nëse ky robi yt është gënjeshtar dhe është ngritur në këmbë për t'u parë e për t'u dëgjuar, atëherë zgjatja jetën, jepi varfëri të gjatë dhe ekspozoje sprovave". Kështu ka ndodhur, pastaj kur e pyetnin për gjendjen, thoshte: "Unë jam plak i moshuar me shumë sprova, më ka zënë nëma e Sa'dit". Abdulmelik b. Umejri rrëfen se Xhabir b. Semure i ka thënë: "Unë e kam parë pas asaj se si i kanë rënë vetullat në sy nga pleqëria e shtyrë, kështu ai përpiqej me gratë në rrugë dhe i mallkonte". (Muttefekun alejhi)
    • 845. Nga Urvete b. Zubejr trans­me­tohet se Erva binti Evs e ka paditur Seid b. Zejd b. Amr b. Nu­fejlin r.a. te Mervan b. Hakemi. Ajo ka pohuar se Seid b. Zejdi ka marrë diç nga toka e saj. Seidi atëherë tha: "Unë të marrë diç nga toka e saj, pas asaj çka kam dëgju­ar prej të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s.?" (Mervani) tha: "Ç'ke dëgjuar nga i Dërguari i All-llahut s.a.v.s.?" (Seidi) ka thënë: "E kam dëgjuar të Dërguarin e All-llahut s.a.v.s. duke thënë: "Kush e merr një pëllëmbë tokë me dhunë nga tjetri, me të do të ngjeshet deri në shtatë palë tokë". Mervani i tha atij: "Unë nuk të pyes më për sqarim pas kësaj". Seidi atëherë tha: "All-llahu im, nëse ajo është gënjeshtare, atëherë verboja sytë dhe bëje të vdekur në tokën e saj". Transmetuesi i këtij hadithi thotë: "Ajo nuk ka vdekur derisa nuk është verbuar, dhe derisa ecte nëpër tokën e saj, ra në një pus dhe në të u përmbyt". (Muttefekun alejhi)
      Nga transmetimi i Muslimit: Nga Muhammed b. Zejd b. Abdull-llah b. Umeri trans­me­tohet se ai e ka parë atë të verbër, që duke prekur muret, ka thënë: "Më ka zënë nëma e Seidit. Ajo pastaj hasi në pusin e shtëpisë së saj për të cilin bëri padinë, dhe ra në pus; ky ishte varri i saj".
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "O besimtarë, shmanguni morisë së parashikimeve! Disa parashikime me të vërtetë janë mëkat. Dhe mos spiunoni njëri-tjetrin e as mos përqeshni njëri-tjetrin! A do dikush prej jush të hajë mishin e vëllait të vet të vdekur? Ju atë e dini se është shumë keq - prandaj, ruajuni All-llahut; All-llahu vërtetën pranon pendimet dhe është shumë i mëshirshëm". (el-Huxhurat, 12)
      "Mos paso atë për çka nuk di! Edhe të pamurit edhe të dëgjuarit edhe të kuptuarit, për të gjitha këto me siguri ka përgjegjësi". (Isra, 36)
      "Ai nuk belbëzon asnjë fjalë e të mos jetë afër tij vigjilenti i gatshëm". (Kaf, 18)
      Është e domosdoshme të dihet se çdo i moshërritur është i obliguar ta ruaje gjuhën e tij nga çdo e folur, pa e shoshitur fare, mund të tregojë në dobi. Madje edhe atëherë, nëse është e barabartë të flitet dhe të mos flitet edhe për gjërat e dobishme, sunnet është përmbajtja nga të folurit, sepse shpeshherë kuvendimi i le­juar e çon njeriun në atë të pale­juarën apo të jopreferuarën. Kjo është praktikë e shumtë, prandaj është e nevojshme mbrojtja nga kuvendimet e ndaluara e të jo­preferuara.
      846. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush beson në All-lla­hun dhe në Ditën e Gjykimit, le të fletë mirë ose le të heshtë". (Mut­tefekun alejhi)
      Ky hadith tregon se është e nevojshme të përmbahemi nga të folurit, përveç nëse është i mirë. dmth. nëse dobia e tij është e dukshme. Ndërsa nëse dobia e tij është e dyshimtë, atëherë nuk bisedohet.
      847. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se e ka dëgjuar Pe­j­gam­be­rin s.a.v.s. duke thënë: "Vërtet njeriu me një fjalë të folur, për të cilën ai deklarohet (pa e menduar), mund të rrëshqasë drejt zjarrit më larg se distanca ndërmjet lindjes dhe perëndimit". (Muttefekun alejhi)
      Domethënia e "pa shoshitur fare" (ma jetebejjenu) është të rezonu­arit e tij, në është mirë apo jo.
      848. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet njeriu me një fjalë të folur, me të cilën All-llahu është i kënaqur, kurse të cilës ai nuk i kushtoi kujdes, do të jetë i ngritur nga All-llahu në shkallë (të nderit). Dhe vërtet njeriu me një fjalë të folur, me të cilën All-llahu s'është i kënaqur, kurse të cilës ai nuk i kushtoi kujdes, do të hudhet në Xhehennem". (Buhariu)
      849. Nga Ebu Abdurrahman Bi­lal b. el-Harith el-Muzenij r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Vërtet njeriu flet një fjalë me të cilën All-llahu është i kënaqur, nga e cila ai nuk ka menduar se do të arrijë diç. All-llahu për këtë atij do t'ia shkruajë kënaqësinë e tij deri në ditën e takimit me të. Dhe vërtet njeriu flet një fjalë, të cilën All-llahu nuk e do, nga e cila ai nuk ka menduar se do të arrijë diç, All-llahu për këtë atij do t'ia shkruajë zemërimin e tij deri në ditën e takimit me të". (Maliku në Mu­vatta dhe Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      850. Nga Sufjan b. Abdull-llahu r.a. trans­me­tohet se ka thënë: I kam thënë: "O i Dërguari i All-lla­hut,më thuaj diç që të mbrohem me të!" Tha: "Thuaj: krijuesi im është All-llahu, e pastaj vazhdo me ngulm (në këtë)!" Kam thënë: "O i Dërguari i All-llahut, për çka më frikësohesh më së shumti mua?" (I Dërguari i All-llahut) e kapi gjuhën e vet e pastaj tha: "Nga kjo". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen sahih)
      851. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Mos flitni shumë pa përmendjen e All-llahut. Sepse, shumë biseda pa përmendjen e All-llahut e vdesin zemrën. Kurse vërtet më së largu nga All-llahu janë ata që i kanë zemrat e vdekura". (Tirmidhiu)
      852. Nga Ukbete b. Amiri r.a. trans­me­tohet se ka thënë: Kam thënë: "O i Dërguari i All-llahut, ç'është shpëtimi?" Ka thënë: "Zotëro me gjuhën tënde, rri në shtëpinë tënde dhe qaj për mëkatet tua". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      853. Nga Ebu Seid el-Hudrij r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kur zgjohet njeriu, të gjitha gjymtyrët e tij i kthehen gjuhës duke i thënë: "Kij frikën All-llahut lidhur me ne, sepse ne jemi me ty. Nëse ti je në rrugë të drejtë, edhe ne jemi në rrugë të drejtë, e nëse ti lajthitë, edhe ne kemi lajthitur". (Tirmidhiu)
      Domethënia e "i kthehen gjuhës" dmth. i nënshtrohen asaj.
      854. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "A e dini ç'është përgojimi?" (As'habët) thanë: "All-llahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri!". (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Përmendja e vëllait me fjalë që ai i urrenë". Dikush tha: "E ç'mendon, nëse ajo që flas për vëllain tim është e vërtetë?" (Pej­gam­be­ri s.a.v.s.) ka thënë: "Nëse është e vërtetë ajo që ti e flet, atëherë e ke përgojuar, e nëse ajo që e flet nuk është e vërtetë, atëherë e ke shpifur". (Muslimi)
    • 855. Nga Ebu Bekri r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. në hutben e tij në Bajramin e Kurbanit në Minne, në Haxhxhin lamtumirës, ka thënë: "Me të vërtetë gjaku juaj, pasuria juaj dhe nderi juaj janë të shenjta për ju, ashtu siç është e shenjtë kjo dita juaj, në këtë muajin tuaj dhe në këtë vendin tuaj. A po e kam për­cjellur porosinë?!" (Muttefekun alejhi)
      856. Nga Enesi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dërguari i All-lla­hut s.a.v.s. ka thënë: "Kur më ngritën në Mi'raxh, kam hasur në një popull që kishin thonjtë nga bakri, me të cilët i grithnin fytyrat e tyre dhe kraharorët e tyre. Unë thashë: "Kush janë këta, o Xhi­bril?" Tha: "Ata janë ata që kanë ngrënë mishin e njerëzve dhe nderin e tyre e kanë dëmtuar". (Ebu Davudi)
      857. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Musli­mani në tërësi është i ndaluar për muslimanin: gjaku i tij, nderi i tij dhe pasuria e tij". (Muslimi)
      All-llahu i Madhëruar ka thënë:
      "Dhe kur dëgjojnë ndonjë marrëzi, i kthejnë shpinën". (el-Kasas, 55)
      "Ata që u shmangen fjalëve të kota". (el-Mu'minun, 3)
      "Edhe të pamurit edhe të dëgjuarit dhe të kuptuarit, për të gjitha këto me siguri ka përgjegjësi". (el-Isra, 36)
      "Kur t'i shohish ata që i nënçmojnë argumentet tona, ti largohu prej tyre, derisa të kalojnë në bisedë tjetër. E nëse djalli të bën të harrosh, ti pas përkujtimit mos rri më me mosbesimtarët". (el-En'am, 68)
      858. Nga Ebu Derdai r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush pengon që vëllait të tij t'i thyet nderi. All-llahu Ditën e Gjykimit nga fytyra e tij do ta pen­gojë zjarrin". (Tirmidhiu, i cili thotë se ky është hadith hasen)
      859. Nga Itban b. Maliku r.a. trans­me­tohet se në hadithin e tij të gjatë dhe të njohur, që është thek­suar në kreun "Shpresa", ka thënë: "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. është ngritur të falë dhe tha: "Ku është Malik b. Duhshumi?" Një njeri tha: "Ai njeri është hipokrit, që nuk e do All-llahun as të Dërguarin e Tij". Pej­gam­be­ri s.a.v.s. i tha: "Mos fol kështu, a nuk e ke parë që pohon publikisht se nuk ka hyjni tjetër për­veç All-llahut me të cilin synon kënaqësinë e All-lla­hut. Dhe vërtet All-llahu ia ka ndaluar zjarrin atij që thotë: 'Nuk ka hyjni tjetër përveç All-llahut, me të cilin synon kënaqësinë e All-llahut". (Muttefekun alejhi)
      860. Nga Ka'b b. Maliku r.a. trans­me­tohet se në hadithin e tij të gjatë për rrëfimin e pendimit të tij, i cili është theksuar në kreun për "Pendimin" ka thënë: "Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë duke qenë ulur mes luftëtarëve në Tebuk: "Ç'ka bërë Ka'b b. Maliku?" Atëherë njëri nga Beni Seleme ka thënë: "O i Dërguari i All-llahut, e ka pen­guar guna e tij dhe shikimi në vet­vete". Pastaj Muadh b. Xhebeli r.a. i ka thënë atij: "E shëmtuar është ajo ç'ke thënë!" "Pasha All-llahun, o i Dërguari i All-llahut, ne për të dimë vetëm mirë!" I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. e heshti këtë (dhe nuk e kundërshtoi)". (Muttefekun alejhi)
      Dije se përgojimi është i lejuar për qëllime të pastra të sheriatit, deri te të cilët, pa përgojim, nuk mund të arrihet. Këto arsye janë gjashtë:
      Shkaku i parë: dhuna e vazhdueshme. Atij personi që i bëhet dhunë, i lejohet të ankohet te sunduesi, gjyqtari ose ndonjë tjetër që është në sundim apo që ka mundësi ta zbatojë drejtësinë mbi tiranin. I dëmtuari thotë: "Filani më ka bërë dhunë kështu e kështu".
      Shkaku i dytë i lejimit të zbu­limeve të mëkateve të huaja është kërkesa e mundësisë që të çrrënjo­set ndonjë punë e shëmtuar dhe që mëkatari të përmirësohet. Lejo­het t'i thuhet atij që ka mundësi të pengojë ndonjë të keqe: "Filani punon kështu e kështu, prandaj pengoje atë nga ajo dhe të ngjashme". Synimi i tij duhet të jetë arritja e çrrënjosjes së ndonjë pune të shëmtuar. Nëse synimi i tij është diç tjetër, atëherë zbulimi i të metave të tjetërkujt është i ndaluar.
      Shkaku i tretë për çka lejohet zbulimi i të metave të huaja është kërkimi i fetvasë përkatëse. Njeriut të cilit i është bërë e padrejtë i le­johet të thotë: "Më ka bërë dhunë babai im, vëllai im, burri im, ose dikush tjetër kështu e kështu, prandaj a ka të drejtë ai në këtë? Me cilën rrugë do të çlirohem unë nga kjo e kjo dhunë, si do ta arrijë unë të drejtën time, si do ta pengoj dhunën e të ngjashme?". Kjo është e lejueshme në domosdoshmëri. Gjithsesi më e mirë dhe më e pëlqyeshme është t'i thuhet (muft­isë): "Ç'thua ti për njeriun, per­sonin ose bashkëshortin puna e të cilit është kështu e kështu? Qëllimi mund të arrihet edhe pa të përcak­tuarit dhe të emërtuarit e saktë, por edhe përveç kësaj, të përcaktohet saktësisht, të shënohet dhe të emërtohet dikush është e lejuar, si­kur që do t'i përmendim në hadi­thin e Hindës, in sha'All-llah!
      Shkaku i katërt është parala­jmërimi i muslimanit nga e keqja dhe këshillimi i tyre, e kjo arrihet në mënyra të ndryshme si psh. de­tyrimi në gënjeshtër, përgënjesht­rimi i hapur i transmetimeve dhe dështimeve të rrejshme. Kjo për­n­dryshe është e lejuar sipas mendi­mit të të gjithë muslimanëve, madje edhe obligim për shkak të nevojës, e pastaj të pyesësh dhe të merresh vesh për punët e indi­vidëve me të cilët dëshirohet të vendosen marrëdhëniet martesore, të bashkohen në udhëtim, në tregti, në punë e të ngjashme dhe me per­sonat me të cilët dëshirohet të bëhen fqinj. Është obligim i per­sonit që pyetet për dikë që mos ta fshehë gjendjen për të, por haptas t'i shtrojë të gjitha të metat që gjenden te personi për të cilin hu­lumtohet, kurse me qëllim të mirë që t'i jepet këshillë pyetësit. Kështu, është obligim ta këshillosh një student që mëson dituritë fe­tare, por i drejtohet për këshillë ndonjë heretiku i cili ndjek risitë ose ndonjë mëkatari. Është detyrë, pra, t'i tërhiqet vërejtje ndonjë stu­denti që shërbehet me dijen e ndonjë risimtari (bidatxhiu) për rrezikun nga ajo. Është detyrë ta këshillosh dhe t'ia sqarosh gjendjen e tij, por që ekskluzivisht ta ketë qëllimin e këshillës. Kjo është punë ku mund të gabohet lehtë, sepse është e mundshme që oratorin ta udhëheq xhelozia dhe që djalli ta mashtrojë, verbojë në atë punë, kurse atij t'i duket se puna e tij është këshillë, prandaj të tillët duhet të jenë të kujdesshëm dhe largpamës. Po ashtu është me personin i cili synon ndonjë punë me përgjegjësi, në qeverisje e të ngjashme, kurse për të cilën nuk është i aftë, as nuk është adekuat për të, apo pse është mëkatar, me sjellje të prishur dhe plotësisht pa përgjegjësi, i paku­jdesshëm e ngjashëm. E tërë kjo është e obligueshme t'i komuniko­het personit kompetent apo organit për emërim në pozitën përkatëse, në mënyrë që të pengohet dhe izolohet jomeritori për ndonjë po­zitë me përgjegjësi dhe në mënyrë që në atë vend të emërohet i afti dhe i denji. Është detyrë të njofto­het njeriu kompetent ta dijë gjendjen e vërtetë në mënyrë që të veprojë në pajtim me gjendjen e kandidatit përkatës për ndonjë po­zitë dhe që personi përgjegjës mos të mashtrohet me të dhe të mund të ndërmarrë masa ta përmirësojë ose ndërrojë për të mirë.
      Shkaku i pestë kur mund të zbulohen të metat e dikujt, është nëse një person publikisht gabon apo predikon herezinë (risitë) si­kur: pirja publike e alkoolit, ti­ranët, mashtruesit, plaçkitësit e pasurisë së huaj etj. Natyrisht se këtu nuk bëjnë pjesë çështjet dhe punët sekrete. Është detyrë që të zbulohen publikisht mëkatet e një individi personit kompetent apo organit, porse nuk lejohet zbulimi i të metave të tjera të tij, përveç nëse për këtë ka ndonjë nga shkaqet e theksuara.
      Shkaku i gjashtë për zbulimin e të metave është përkufizimi, njoftimi preciz, ashtu që nëse një person i njohur me ndonjë ofiq, siç është: glepë, lotues, çalaman, shurdhak, qorr, vëngërosh dhe emërtime të tjera, atëherë është e lejuar të precizohet edhe kjo. Nuk është e lejuar përgjithësisht të tre­gohet dikush për të mëngët. Nëse është e mundur të shmangen ofiqet e këtilla, kjo është më e mirë dhe më parësore.
      Këto janë gjashtë shkaqet krye­sore për të cilat është i lejuar zbu­limi i të metave për individin jo të pranishëm, e të cilat i kanë thek­suar dijetarët dhe për të cilat ekziston pajtueshmëri e plotë. Të gjitha këto kanë mbështetje në hadithet e njohura dhe të vërteta. Ja disa:
    • 861. Nga Aisheja r. anha trans­me­tohet se një njeri kërkoi leje të hyjë te Pej­gam­be­ri s.a.v.s., e ky me atë rast tha: "Lejojeni atë, bashkëfis i keq është ai!" (Muttefekun ale­jhi)
      Buhariu është bazuar në këtë hadith për lejimin e për­gojimit të të prishurve dhe të dyshimtëve.
      All-llahu i Madhëruar ka thënë:
      "Shpifës, që vetëm bart fjalët e huaja". (el-Kalem, 11)
      "Ai nuk belbëzon asnjë fjalë e të mos jetë afër tij vigjilenti i gatshëm". (Kaf, 18)
      862. Nga Ibni Abbasi r. anhuma trans­me­tohet se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. ka kaluar pranë dy varreve dhe ka thënë: "Këta dy janë në adhab (duke u dënuar). Ata nuk janë në adhab për ndonjë mëkat të madh (sipas tyre), kurse në të vërtetë është mëkat i madh (tek All-llahu). Njëri prej tyre është përcjellës i fjalëve të huaja, kurse i dyti nuk është ruajtur nga pikat e urinës". (Mut­tefekun alejhi)
      Ky është një nga transme­timet sipas Buhariut.
      Dijetarët kanë thënë: "Kup­timi i "Ata nuk janë në adhab për ndonjë mëkat të madh" dmth. i madh sipas tyre, dhe është thënë edhe: "e madhe është lënia e tyre".
      863. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "A dëshironi t'ju tregoj ç'është 'el-ad'hu'? Kjo është për­cjellja e fjalëve të huaja me qëllim urrejtjeje mes njerëzve". (Mus­limi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Dhe mos u ndihmoni në mëkate dhe armiqësi!" (el-Maide, 2)
      Për këtë kaptinë janë theksuar shumë hadithe më parë kurse këtu po përmendim vetëm këtë:
      864. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Asnjë nga shokët e mi të mos më tregojë asgjë për shokët e mi. Unë vërtet dua të dal mes jush zemër­pastër (të kem mendim të mirë për ju)". (Ebu Davudi dhe Tirmidhiu)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Ata fshehin nga njerëzit, por nuk fshehin dot prej All-llahut, sepse Ai është me ata edhe natën kur trillojnë fjalë, me të cilat Ai nuk është i kënaqur; All-llahu e di mirë krejt se ç'punojnë ata". (en-Nisa, 108)
      865. Nga Ebu Hurejre r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "Do të shihni se njerëzit janë si metalet (me vlera dhe karakteristika të ndryshme). Më të dalluarit prej tyre në xhahilijjet do të jenë më të dalluarit në Islam nëse vetëdijësohen (e pranojnë Islamin). Do të shihni se njerëzit më të dalluar në këtë pikëpamje (të fisnikërisë e pozitës) do të jenë ata që më së shumti do ta urrejnë atë (Islamin). Ndërsa do të shihni se njerëzit më të këqij janë ata me dy fytyra: njërës palë i afrohen me një fytyrë, kurse tjetrës me fytyrën tjetër". (Muttefekun alejhi)
      All-llahu i Madhëruar thotë:
      "Mos paso atë për çka nuk di!" (el-Isra, 36)
      "Ai nuk belbëzon asnjë fjalë e të mos jetë afër tij vigjilenti i gatshëm". (Kaf: 18)
      866. Nga Ibni Mes'udi r.a. trans­me­tohet se ka thënë: "I Dër­guari i All-llahut s.a.v.s. ka thënë: "E drejta të shpie deri te e mira, kurse e mira shpie në Xhennet. Njeriu vazhdon duke folë të vërtetën përderisa të shkruhet edhe te All-llahu ndër të drejtët. Ndërsa gënjeshtra shpie deri në mëkate, kurse mëkatet shpien në zjarr. Njeriu vazhdon duke gënjyer përderisa të shkruhet edhe te All-llahu gënjeshtar"". (Muttefekun alejhi)
      867. Nga Abdull-llah b. Amr. b. el-Asi r. anhuma trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Per­soni, te i cili gjenden këto katër cilësi, është hipokrit i mirëfilltë, kurse te i cili gjendet një prej tyre, ai posedon cilësi të hipokrizisë de­risa nuk e shporr atë:
      -kur i besohet diçka, tradhton,
      -kur flet, gënjen,
      -kur zotohet, mashtron, dhe
      -kur grindet tërbohet". (Muttefekun alejhi)
      868. Nga Ibni Abbasi r. anhuma trans­me­tohet se Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Kush mburret në të rrëfyerit e ëndrrave që nuk i ka parë, do të jetë i obliguar t'i lidhë dy qime, që s'mund ta bëjë kurrë, kurse kush e përgjon bisedën e di­kujt, të cilit nuk i vie mirë ta bëjë këtë ai, Ditën e Gjykimit veshët do t'i mbushen me plumb. Kush krijon figura, do të dënohet dhe do të ob­ligohet t'u japë atyre shpirt (ruh), kurse ai këtë s'do të mund ta bëjë". (Buhariu)
      869. Nga Ibni Umeri r. anhuma trans­me­tohet se ka thënë: Pej­gam­be­ri s.a.v.s. ka thënë: "Shpifja (iftira) më e keqe është që njeriu të tregojë se ia kanë parë sytë atë që nuk ia kanë parë". (Buhariu)
      Kuptimi i kësaj është: Që njeriu të flasë se ka parë (në ëndërr) atë që nuk e ka parë.