Parajsa e adhuruesve të Chaplinit

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Parajsa e adhuruesve të Chaplinit



      Adipur, Indi, 22 prill – Në të nxehtin që sa vinte e rritej e që është karakteristikë e stinës së verës në Indi, më shumë se 100 veta ishin mbledhur në qytetin Gujarat për të festuar ditëlindjen e Çarlie Çaplinit. Aty kishte vajza, djem, burra dhe gra. Të rinj dhe të vjetër, thatimë dhe trashaluq.
      Të gjithë ata kishin dalë rrugëve të qytetit Adipur të veshur si aktori legjendar – me mustaqe, kapelë republikë cilindrike dhe bastun.
      Ajo që i ka bërë bashkë është dashuria për filmat e Çaplinit. Shumica prej tyre janë anëtarë të “Çarlie Circle”, një lokal i adhuruesve të njeriut pa zë, në të cilin për çdo prill festohet ditëlindja e aktorit. Tradita kishte nisur që nga prilli i vitit 1973. Nëpër rrugët e vendit, një festë shumëngjyrëshe po i paraprinte adhurimit indian të Çaplinit, me këngë e valle.
      Një grumbull adhuruesish të Çaplinit kishin filluar ritualin e ecjes si pinguinë, që herë u jepnin imazhe valltarësh që lëkundeshin nga njëra anë në tjetrën. Më ë pas ata fillonin të kërcenin lart e poshtë si në Bollywood. Vallëzimi përcillej nga kënga e një këngëtari vendas me bark të madh.
      Në një tjetër qoshe të qytetit, një grumbull vajzash të veshura me kostume shumëngjyrëshe kishin filluar një vallëzim të popullarizuar për atë anë. Një çift devesh në një tjetër cep bartnin disa adhurues të tjerë të Çaplinit. Në njërën kishin zënë vend adhuruesit e Çaplinit që në dorë mbanin një statujë dhe një poster me portretin tij. Në adhurimin ndaj Çaplinit ishte përfshirë edhe një prift indian, i cili po digjte shkopinj kinezë.
      "Rebelët nuk vdesin, ata jetojnë përgjithmonë”, po bërtiste Kishore Bhawsar, një dirigjent 52-vjeçar i cili kishte kompozuar himn për aktorin e tij të preferuar. Bhawsar kishte deklaruar se jeta e tij kishte ndryshuar pasi që kishte parë filmin “The Gold Rush”, një realizim komik i vitit 1925 në të cilin luan edhe Çarlie Çaplin e i cili kërkon thesarin në akullnajat e ashpra të Alaskës.
      “Çaplin thith mjerimin dhe i bën njerëzit për të qeshur. Ai thoshte ‘Unë eci në shi që të fsheh lotët e mi’. Ai ishte poet”, thotë Bhawsar duke bërtitur.
      Përderisa adhuruesve të shumtë u ngelet vetëm një rrugë për të shkuar edhe trafiku sa vjen e dendësohet. Një re tymi mbi qytet sinjalizon një tjetër ritual të adhuruesve i shoqëruar me mimika, në shenjë të respektit për rolet e Çaplinit. Ngjarja pasuese është shfaqja e një filmi të Çaplinit në ekran të madh.
      “Është dita që ne e presim për çdo vit. Është festivali ynë më i madh në të gjitha aspektet”, ka thënë Arjunji Bhimji Fariya, rreth të shtatëdhjetave, një shofer autobusi e që në Hollywood mund të cilësohet si kopje e Morgan Freemanit.
      Fariya, ishte 12 vjeçare kur për herë të parë ishte gjetur para një filmi pa zë të Çaplinit në Karaçi, Pakistan, ku edhe ka lindur. Tani ajo është një nga anëtarët më të vjetër të “Çarlie Circle”.
      "Tash e tetë vjet jam duke shtegtuar nëpër procesin e Çaplinit ", ka thënë ai pa kursyer krenarinë.
      Adipur, regjionin e Kutçit e ka parë si shumë të përshtatshëm që rritja e famës së Çaplinit të lëshojë rrënjë. Jo shumë kohë më parë, ai rajon ishte një qytet “i përgjumur” i refugjatëve nga Sindhi i Pakistanit. Ideja e njërit prej banorëve që të transmetojnë një nga filmat e Çaplinit, i kishte kushtuar tërë vendit.
      Filmi “The Gold Rush” u transmetua në verën e vitit 1966 në kinemanë Oslo. Ai i ndryshoi jetën Ashok Aswanit, djalit të një farmacisti lokal. Ai nuk ka hezituar të shpalos historinë e obesionimit të tij me Çaplinin, kur atë ditë me biçikletë po shkonte në kinema dhe fluturimthi syri i kishte zënë porterin e Çaplinit.
      “Ishte një mrekulli. E pash veshjen e tij dhe dukej e mrekullueshme. Si mundet një njeri t’i mbante këmbët në mënyrën siç i mbante ai?”, thotë ai teksa mbyll sytë. Ai vazhdon tregimin duke shtuar se e kishte lënë biçikletën dhe ishte afruar para posterit. Plot 10 minuta ai kishte qëndruar para imazhit të Çaplinit. Në atë çast kishte harruar se ishte nisur për në punë. Kishte lënë biçikletën në korridor, kishte blerë një biletë dhe kishte hyrë për të parë filmin.
      “Një botë krejtësisht e re e kinemasë është hapur për mua. Muzika, teknika, fotografia ishin krejtësisht ndryshe! Përnjëherë mendova, a është Çaplini aktor apo magjistar? Rashë nga karrigia, duke qeshur në errësirën e kinemasë”, ka thënë Aswani. Po të njëjtën ditë, Aswani kishte parë katër herë reprizën e “The Gold Rush”. Ai po ashtu ishte larguar nga kinemaja.
      “E kam humbur punën, por kam fituar Çaplinin. Jam bërë i obsesionuar me të, kam filluar të interesohem për aktrimin dhe dëshiroja me ngulm të bëhesha aktor”, ka kujtuar ai.
      Jeta e këtij të riu që kishte dalë jashtë rrjedhës së zakonshme pas “takimit” me Çaplinin. Ai kishte lënë fakultetin dhe kishte aplikuar për një kurs aktrimi në njërën nga shkollat më prestigjioze të aktrimit në Indi. Kishte kaluar testin pranues, por nuk kishin shkuar gjashtë muaj dhe ai nuk kishte mundur ta vazhdonte më atë.
      Me t’u kthyer në Adipur, Aswani kishte hapur klubin “Çarlie Circle” në vitin 1973. Ai u bë praktikues i mjekësisë popullore, dhe njëkohësisht jepte me qira CD të shumta të Çaplinit. Për një çerek shekulli klubi i fansave të Çaplinit ishte rritur. Kjo ngjarje kishte inspiruar dokumentarin 74-minutash të australianes Kathryn Millard.
      “Kur fillova të kërkoja imitatorë të Çaplinit për të bërë filmin tim dokumentar nuk e kisha as më të voglën ide se do të takoja një komunitet shumë special – ndoshta pasardhësit më të devotshëm të Çaplinit – në një qytet të vogël të Indisë”, ka thënë Millard.
      Adhurues të Çaplinit ka në mbarë botën, por, sipas të gjitha gjasave, shpirti i tij ka zënë vend në Adipur.
      “Festimet nuk do të pushojnë kurrë”, ka thënë 60-vjeçari Aswani, pasi që festa po i afrohej fundit.
      “Fëmijët dhe nipërit tanë janë të ‘droguar’ me filma të Çaplinit, dhe ai aktor asnjëherë nuk do të vdesë tek ne”.




      Në jetë tri gjëra duhësh ti mendosh dy herë para se ti bësh :
      - Një Zemër para se ta thyesh...
      - Një Derë para se ta mbyllësh...dhe,
      - Një Fjalë para se ta thuash...