Poezi kushtuar Zojës së Bekuar

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Poezi kushtuar Zojës së Bekuar

      Për mujn e majt

      Qe me lule kunorue
      sod na mrini muj i majt
      sod na Zojën m’e nerue
      mledhun jena plot me shen.

      Zojs për dit na zemrat tona
      me ja falun dum bakshish
      ktune mledhun në ket kish’
      mej lotue fajet dona.

      Qe ty besën, lumja Zojë
      të tan bashk na po ta japim
      qi me zemër e me gojë
      me t’nerue për gjith her.

      Po t’premtojm qi me e sajdisun
      Krishtin duem me gjith fuqi
      me shërbye me dashtni
      faret mkatin m’e braktisun.

      I lum njaj qi Zojs bekue
      edhe Krishtit Birit t’saj
      burrnisht krejt si u pat premtue
      u shërben der sa t’jetojë.

      Ky n’ket jet travaj e ankime
      s’ka me nie kurrnji herë
      perse lotët me ja terë
      ka Zotyn me shum ngushllime…
    • Ave, Maria Stella

      Fálemi, o déit hyll shkelzue,
      Ama e Zotit fort e shijshme;
      Ti jé qíellit déra e híjeshme.

      Vjén Gabriéli me t’u falun
      Me t’pervûjt edhé e nigióve;
      Eva e ré Ti na ké dalun,
      Lyftën prâne e na paqjove.

      Ti fajtorve zgjidh sixhirat,
      te verbúemve népja driten;
      dávaríti nesh t’ vështírat,
      gjith të mirat bán t’n’aviten.

      Diftóu Nana e gjith njerimit,
      bán qi lutnat t’i nigiójm
      Biri yt qi prej dashtnimit
      per né léu, t’na shelbójn.

      Virgjna e zgjédhun ’e veçúeme,
      ndër gjith tjera e âmbl’ ‘e mír,
      fajesh Ti na paç librúeme,
      Ti na zbut e Ti na dlír.

      Ti na rúej jeten kethjéllt,
      rrugs shelbimit Ti na prí,
      qi tuj pá Jesun ne qiéllt
      te gazmójm gjithmón me Tý.

      Atit Zot i kjóft badéti,
      i kjóft Krishtit lavd e nére,
      bash me Shpirtin Paraçleti
      i kjóft sot e per gjithhére.

      Atë Leonard de Martino ‘Harpa e një arbëreshi’, Venedik 1888.
    • Zojës së Këshillit të Mirë


      Nër mjerime e halle e t’zeza,
      T’bijt e Zojës ngushllim kerkojnë;
      Gjama e jonë der n’qiell do t’shkojë,
      Tue lypë mëshirë, tue britë: Medet!
      Qysh n’at ditë qi na braktise,
      Njimij t’zezat na kanë mblue;
      Ktheu, o Nanë, me na ndihmue,
      N’tallaz t’ jetës gjith ditë e net.
      Ktheu, o Zoja e Këshillit t’Mirë,
      Na prij n’paqë t’hyjnueshmit Bir.
      Rreth e rreth figures sate
      Ka me u bledhë gjithë Shqiptaria,
      Kanë me ardhun pleqt e fëmia,
      Me gëzim t’zêmërs tue t’u falë.
      Ka me u ndezë ndër zêmrat tona,
      Njajo fé që ka shelbim;
      Kanë me dijtë prej Tejet pështim,
      Gjithsa njerëz janë n’fushe e n’mal.
      Ktheu, o Zoja e Këshillit t’Mirë,
      Na prij n’paqë t’hyjnueshmit Bir!


      Tekst i një kënge të njohur.
    • eu xha Krishti e nd’ato duar

      Leu xha Krishti e nd’ato duar,
      fanmira duar, i fjuturoi.
      Ora çë thé kúr ti e pé,
      o Shën Mërí, e të façoi ?
      Thirre ti fort: “O biri im,
      oj malli im, oj jeta ime,
      oj belic’, oj kutëndic’,
      oj parrajs, oj drita ime!
      Mír se erdhe, ea të tè puthënj,
      ea të t’lusënj u dit e vjet,
      vet t’e lidhënj vet t’e zgjidhënj
      dua këtë jet’ vet vet.
      Vetëmith dua u t’ e shtërngonj
      e t’e dërtonj belicën time;
      ai ësht imi, ju mos m’e ngini,
      u të t’mbánj, zëmëra ime”.
      Kështu i fjit jëma e békuar
      kúr ndë duar të bír e kish’,
      por e lëmon, por e shtërngon
      e por e puthën e i jip sis.
      Oj ëm’e virgjër, oj ti fanmír,
      oj pasiqír oj ndéra jon’,
      thuajm si e pate, o e pámëkate,
      Gjithë këtë hjé me tën’Zon’.


      Jul Variboba, nga “Gjella e Shën Mërisë Virgjër”.
    • Shën Mrís Kshillit Mirë *

      Po rroft’ e Shën Mria
      e t’Mirit Kshíll,
      bashk me t’zgledhurin Bír
      ç’ish léu për né

      Te Skutari shqipt
      e bukur ikonë
      atje shtur’ n’angonë
      sa t’shqitej’ llojasi.

      E t’rruzuamit shpejt
      ká Pol’ i Arbresh
      kush mo e dir’ kish
      néve n’e tha.

      Më pruri me ’të
      trí shpi-vo shqiptare
      të ndérme e dilira
      një ditë çë desh.

      Po shqitur andej
      ká guri ku m’ish
      me ‘të bash do kish
      ngá një prú me ‘ta.

      Kah’ Ëngjulit prënë
      hi hëna ndër qiell
      me ‘të bashk siell
      haré të mdhá.

      Ngá vend çë shkon
      e bardhë si stilë
      Po natnë shkëndilësi zjarri shkrëpen
    • Ndër kambë Tua

      Ndër kambë tua, Zoja Mërí,
      Janë tue ardhë, qe, tanë bijt t’tú;
      Merr dhantinë, që me dashtëní
      Zêmra e jonë, o Nanë, t’kushton.
      Por n’mos kjoshin zêmrat tona
      Aq të bardha, porsi lili:
      Ti jé Nana gjithë e jona,
      Tjeter shpirti s’na kerkon.
      Nanë e dashtun, Nanë e lume,
      Nanë e Zotit n’ty mishnue,
      Ti e din mirë se n’jetë t’shkretnueme,
      Zêmra e eme, o Zojë, ankon.
      Ty, o e Qiellve bukuria,
      Ty, që ndrite prosi diell,
      T’falet, Zojë, t’falet, Maria,
      Zani i em, kah lavde t’kndon.
      Sheklli e ferri, ah! sa mundohen
      Me m’vû prita, n’mëkat me m’ rrxue;
      As un’ s’kam se kuj i ankohem,
      Veç Ty, o Nanë, që t’mirën m’don.
      Kur kah Ti un’ sytë i priri,
      Njallem n’zêmër plot uzdajë,
      Zojë, prej Teje na rrjedh hiri,
      Nper Ty shpirti, o Nanë shêjtnon.
      Due me t’ dashtë, me t’ dashtë gjithhera,
      M’u ndezë flakë n’dashtëní për Ty ;
      Me t’avitë due zêmra tjera
      Me t’kndue ‘ i lavd që Ty t’madhnon.
      Ardhët, po, ardhët, ah! shpejt ardhët dita,
      Qi i shkatërruem prej shekllit t’mjerë,
      Fluturim, si gjithherë prita,
      Ardhsha atje, ku Ti lumnon.
      E atje n’qiellë, po para fronit
      Shpirti em tue u permbysë,
      Ka me u gëzue pergjithmonit:
      Tjeter zemra, O Nanë s’m’ dishron.
    • Shtegtimi n’Kevlar

      (prej Heinrich Heine)


      I.
      Nana n’dritsore rrite,
      Ne shtrat ish djali shtrue:
      “Me pamun proçesjonin,
      Wilhelm, a don m’u çue ?”

      “Un jam i lig, o nanë,
      As ndîi as muej me paa:
      Kam n’mênd te dekmen Rite,
      E zêmra âsht fort tuj m’kiaa. »

      « Rruxaren mêrr, e librin,
      Çou, n’Kèvlar do t’shkojm sot:
      Me t’shndosh kaa zêmren Zoja
      Qi âsht Nana e t’ Madhit Zot. »

      Flamorët e Kishës perhidhen,
      Muzikës po i ndihet toni :
      N’Kolonje, ne breg t’ Rrenit,
      Kadalë ecë proçesjoni.

      Mas popullit shkon nana
      Me djalë të vet per brii ;
      E kndojn te dy nji gojet:
      “Levdue kjosh ti, Marii!”.

      II.
      Nana e Tenzot ne Kèvlar
      Petkun kaa veshë mâa t’riin ;
      Asajë me shndoshë i duhet
      T’tanë t’ligjt qi sot ktû viin.

      E Zojës i biin dhuntiina
      Kta t’ligj, e vjerrin n’muer
      Gjymtyrë me dyllë trajtuemun
      Me dyllë bâa kamë e duer.

      Aj qi ‘ i dorë dyllit prûni
      Doren e shdoshun kaa:
      Aj qi ‘i kamë dyllit falë,
      Ne kamë s’ndjin dhima mâa.

      Nji zêmer t’vogel dyllit
      Prej qirit trajtoj nana:
      “Çoja ket Zojës, e dhimat
      Kaa per t’i shdnoshun t’tana”

      Aj, tuj dnesue, tu Zoja
      Me zêmer dyllit shkon,
      Prej syvet lot tuj derdhun
      Me folun po fillon :

      « Tu Ti, nder t’gjith bekue,
      Sherbtorja e t’Madhit Zot,
      O Rregjinesha e Qiellit,
      Kam ardhë me derdhun lot.
    • Me nanen bashkë t’Kolonjes
      N’gjytet kem ndêjë me shpii:
      Aj me kapelna e kishna
      Âsht plot, o virgjin Mrii.

      Kojshii kemë pasun Riten
      Qi n’tjetren jetë kaa shkue:
      Zêmren e dyllit mêrre
      E shndoshma zêmren mue.

      Te zêmres m’a shndosh varren
      Si tesh, âshtû n’pleqnii.
      Tuj t’lutun kam me kndue:
      “Levdue kjosh ti, Marii.”

      III.
      N’odë t’vogel i muer gjumi
      Nanen e t’ligun djalë:
      Kur qe se mrênda Zoja
      Hini kadalë kadalë.

      Mii t’smûetin djalë perkulun
      Letë doren n’zêmer t’tii
      E shtini, e me buzë t’qeshun
      U zhduk per mrekullii.

      N’ ânderr gjithçka pau nana,
      E mâa kish pasë shikjue:
      Filluene qêjt me lehun,
      E kiè prej gjunit çue.

      U çue, e mii shtrat djalin
      E pau të dekun shtrii :
      E bardha dritë e agimit
      Letë luejte mii ftyrë t’ii.

      Dy duert perpoq at hera
      E shuemja nanë n’habii;
      E kndoj letë-letë me zêmer :
      “Levdue kjosh ti, Marii!”

      1. Përkthyer nga Dom Lazër Shantoja, Vepra, Botime françeskane, Shkodër , 2005, fq. 21.


      2. Kèvlari, a mâa mirë Kevelaeri, âsht nji vênd i Germanies qi rri afer bregut t’Rrenit, e kû âsht nji e permêndune Shêjtnore e Zojës. N’Kèvlar per gjith vjet katolikët e atyne rrethevet bâjn me shumice shtegtime t’divoçme e t’madhnueshme per me nxjerrë prej s’Lumes Zojë hire e mrekullii gjithfarësh. Mii nji kso shtegtimesh flet kjo poezi e Heines e perkthyeme prej germanishtjet (shënim i përkthyesit).
    • O Mëmë, o Bijë, o Nuse


      Ó mëmë, ó bijë, ó nuse,
      e s’parës Dashurí,
      te qielli mosnjerí
      ká nderin çë ké ti.

      Me qozmë e me të mira
      një lum për týj buroi.
      Vërteta i hírit kroi,
      e i bukurís jé ti.

      Çë kúr në mênt i jerdhe,
      të deshi yn’ Zot te qielli;
      edhe s’ish dhezur dielli,
      çë na gëzon nani.

      S’ish dheu me pemë e lule;
      s’kish zënë edhe qëroi;
      po ç’atëherë kroi
      i hírit kleve ti.

      Në prán u bëre mëmë,
      ti mbete edhe e pangarë;
      se faji i mëmës s’parë
      ngë la ndonj’ shênk tek ti.

      Pushtetin e pasosëm
      me týj yn’ Zot dëftoi.
      Vërteta i hírit kroi
      e i bukurís jé ti.

      Rreth kryethit tat të bukur
      ké hýjzish një kurorë;
      nën këmbëzen si borë
      dreqin e zí ké ti.

      Dridhet ai e shtrëmbonet
      thêmbrën më kot tue t’zënë.
      Ngà yn’ Zot e pati thënë
      se kish’ t’e shtypje ti.

      Kush thot se ti i glet diellit,
      e kush se hënxës s’rè;
      kush thot se e qosme jé
      me gjithë t’mirat ti.

      Në ti për fajet t’mí
      tyt Bíri i lyp ndëjesë,
      se shpejt m’i fal kam besë,
      se të merr vesh ai.

      Besonj se, prej së jëmës,
      dhëmbim do t’két për mua
      çë t’ truhem týj; se krua i dashurís jé ti.
    • Zoja Shkodrës

      1 Kúr permbrenda atij Tempullit të rí,
      Mue per nen dollma t’Rozafatit true,
      N’gjûj shoh Shkodranin ulë me pervûjtni,
      M’bjen n’mend se Zojë e Shkodres më thonë mue.

      2 E kúr per rreth e qark t’eltervet t’mi,
      Si stina e bukur t’nise me lulzue,
      Fmín e Shkodranit ndiej tue m’kndue n’brohrí,
      Vedin Shkodrane m’ kandet me e kujtue.

      3 Por edhe atë herë, po, kúr Shkodrani t’kjajë
      E t’dnesë nder t’vshtira, neper t’cillat jeta
      Atí i pershkohet, sŷt mue m’mbushen m’ vajë,

      4 E askurr nuk lâ pingul qi Shkodren zhgjeta
      E mnis s’qiellës t’a shinojë, perse e verteta
      Âsht kjo: qi Shkodra â’ emja e un e sajë.




      Atë Gjergj Fishta OFM; ‘Vallja e Parrizit’, fq. 62-63
    • Zemrës së shugurueshme së Zojës së Bekueme.


      1 O Zêmra e Zojës, kû mshrira,
      Posë Njat qi rruzullimin
      Sundon e pakthellimin,
      Má ambel n’qiellë shkelxen,
      2 Ti Zêmer Nanet t’ambel
      Jé p’r atë qi s’e lodhë mkati;
      Prej Teje kurr i ngrati
      Fajtuer pa gzim nuk kthen.
      3 T’nderon Tý qiella e toka,
      T’nderon Tý vetë yt Bír:
      Ti jé zamaku i dlír,
      Qi gjarpni s’e helmoi.
      4 Prej gjakut t’and t’kulluem
      Zêmra e Njatij u mishue,
      Qi pezull tue peshue
      M’kryq deken e pushtoi.
      5 Pra t’falmi, o Zêmra e dashtun,
      S’cillës Ejlli n’qiellë e nieri
      T’biejn para n’gjûj e i mjeri
      Ndihmen t’a lypë me lot.
      6 Merr zêmrat t’ona, o Virgjin,
      Ti mundesh me i pertrî;
      Dergojau njatë dashtní
      Qi zêmren e ké plot.
      7 O Nanë, pre’ Zêmres s’ate
      Gzim Zêmra e Krishtit ká
      Dý zêmra kurr pergjá
      Mâ fort n’dashtni nuk kan.
      8 Si mundmi me t’u falun
      Si duhet na Tý, o Zêmer,
      Na qi kem’ qitë nen thémer
      Gjakun e Birit t’an’ ?
      9 O bijt e mi ktû eni:
      (Na thrret kshtû e lumja Zojë),
      Kush t’m thrrase mue n’nevojë
      Un ndihmen kurr s’i a ndal’.
      10 Rreth meje t’tanë shterngohi,
      Nen hije t’ême eni,
      Pse n’ç do rrezik qi t’keni,
      Un zot gjithmonë ju dal.


      Atë Gjergj Fishta OFM; ‘Vallja e Parrizit’, fq. 107-109
    • Urata e atdhetarit shqyptar

      - Zojës së Këshillit të Mirë -


      1 T’falem, o Zojë ! – Shqypnija
      Sot teper keq ka ngelun,
      Gjithkush po don me e shkelun,
      Gjithkush pa gjýq i a bân.
      Nji mik kurrkund s’po e ká
      Qi zot me i dalë nder t’ kqija;
      T’gjith moti i shkon tue kjá;
      N’lot t’rîme buken han.
      2 E prá ato nânat t’ona
      Na kanë pasë thânë q’n’fminí
      Se ksajë s’mjeres Shqypní
      Gjithmonë Ti i ké dalë zot;
      Se ajo Tý t’ka Pajtore,
      Se as heret, as ne e vona
      Ti kurr s’e ké lshue dore:
      S’e lae me dnesë nder lot.
      3 Po e pse na t’kqí qillueme
      E t’zhyem nder faje e vese;
      Ti mâ s’po perkujdese
      Per ketë t’mjeruemin vend,
      Kú shpata e Gjergj Kastrjotit
      N’ato kohët e kalueme
      Vetoi nder lufta t’Zotit,
      Si rrfeja mbi dervend?
      4 Ah! jo, o Ti Nâna e hirit!
      Pse sado t’kqí qi jemi,
      Nuk don me thânë se s’kemi
      Tager n’projtimin t’And.
      Ti streha jé e mkatnorvet,
      Ti krah perpara Birit
      U bâhe p’rherë fajtorvet
      Me humbun s’don kurrkand.
      5 Ani, prá sod prej qiellet
      Kú jé rrethue me hire,
      Sýnin mbí né Ti prire
      Plot mshirë e ambelcim;
      E mos premto qi i huej
      Pa frigë nder né të siellet;
      Të lirë Shqypnin na e ruej
      Me nderë e me lulzim.
      6 Ndritjau menden Shqyptarvet,
      Qi t’lidhin besë e fé
      E si motit p’r Atdhé
      T’qindrojn kta me gajret:
      Qi mos t’u dhimbet jeta
      Per t’mbrojtun dhén e t’Parvet:
      Qi t’mbájn p’rherë ka’ e verteta
      Kû e shêjtë detyra i thrret.
      7 Punen siellna per s’mbarit,
      Mos lên qi zija e dâmi,
      Morija, vêmja e grâmi,
      T’randohen këtij dheut;
      E bân qi Feja t’njallet
      Me Shpresë n’zêmer t’Shqyptarit,
      Qi flakë Dashtnija t’kallet,
      N’Atdhé të Skanderbeut.
      8 Jo, po; na e dijm, o Zojë,
      Se gjâ e Jotja âsht Shqypnija,
      E se vetë Perendija
      Fatin e sajë n’dorë T’ la.
      Prandej t’a lypë Tý ndera
      Shqypnis m’i u bâ mburojë,
      Me i dalun zot perhera
      Të lirë me e ruejtë gjithka’.
      9 T’a dijsh, prá, o Nânë e Kshillit
      Se, t’mirë a t’kqí, si t’jemi,
      Jem t’Ut me gjithshka kemi,
      Me shpirt, me Atdhé, me trup;
      Se ndihmë prej Teje presim
      Mbi tokë e shtekut t’ qiellit,
      Se shpresen m’Tý veç pshtesim :
      N’daç pshtona, n’daç na hup.

      Atë Gjergj Fishta OFM; ‘Vallja e Parrizit’, fq. 33-35
    • Falem e Shen Merí

      Falem e Shen Mërí
      ti jé i hirit kroi,
      çë neve na buroi
      kjo e mirë.

      Ti hír plota gjith emër
      ndeje kúr s’u rrëzbis
      as tek ti u kumbis
      mos një mukat.

      Ti bekuarë gëlat
      në grát Ëmë kafqare
      e Nuse e Bil hajdh-jare
      Perindísë;

      lulea bekuar kloft
      e péma shkëfit tit
      Jisu Naxarenit,
      Zot e Sotir.

      Parakales tit Bír,
      me né të mos kërkonj,
      të ndëlenj e të harronj
      mukatjet tona.

      Ëmna drit e hír
      të vëdesëmë pá dré
      e të pá sosme haré
      gjithve dhurona.

      Lëvdi sod e gjith monë
      Shën Mrís e Josifit
      bashk me t’sin Zonë.
    • Të falem, Mbretneshë

      T’ falem, Mbretneshë, e bukura!
      Mbi krye tand ndritë kunora,
      Që e popujve edhè e kombeve
      Desht me vendue dora,
      Kah n’ ahte t’ njëmijë zemrave,
      Toka ty t’ thotë se t’ don!
      Npër t’ hapët të këtyne rretheve,
      Npër fushë që gjallnon dielli,
      Si edhe andej prej k’sollave,
      Kah i vorfni sytë ti sielli;
      Pse gjithkund ty, o Virgjina,
      Kandshëm kjo tokë t’ nderon!
      Ti që je Nana e hireve,
      Ti që je Nanë dashtëniet,
      T’ bijve t’ tú, Zojë, ti t’ lutunat
      Ndigjoji prej lumniet:
      Prej qielle para trojeve,
      T’ fronit të t’ Madhit Zot!
      Këtu ku na t’ gjithë shkrihena,
      Mbi gjithë ketë lâmë mjerimit,
      T’ keshë dhimbë, o Zemër- Dhimtuna,
      Për kobe t’ gjithë kshtenimit;
      Ti që je mbrojsja e popujve,
      Rueje për jetë e mot!
      Ty, o Virgjin Nanë të pshtetena,
      Prej natje der’ t’ bijë nata;
      Ty, o Zojë t’ madhnon urata:
      Pshtona ti prej rreziqeve
      T’një shek’lli që trathton!
      Prej rrethit të lumninave,
      Meshtarin, nanë, ndihmoje,
      Që t’ mundet gjithkah shekullit
      Me u kapë, e t’ mund u zb’lojë
      T’ vërtetën shenjte fiseve,
      Që ferri a’ kah zhgat’rron!


      Tekst për këngë, autor anonim.
    • Zojës së Sheshanit


      O Virgjër e Shenjtnueshme, Nënë e Fjalës së Mishëruar e Nëna jonë,
      e nderuar me titullin “Ndihma e të krishterëve” në Shenjtëroren e Sheshanit,
      nga e cila i drejton sytë, plot dashuri, mbarë Kisha që është në Kinë,
      po vijmë sot para teje për të kërkuar mbrojtjen tënde.
      Silli sytë nga populli i Hyjit e priji me dashuri amtare
      në rrugët e së vërtetës e të dashurisë, që të jetë në çdo rrethanë
      tharm i bashkëjetesës plot harmoni ndërmjet gjithë nënshtetasve.

      Me atë ‘po’ plot bindje që shqiptove në Nazaret, ti i lejove
      Birit të amshuar të Hyjit të mishërohej në kraharorin tënd virgjëror
      e të hynte kështu në historinë e Shëlbimit,
      në të cilën bashkëpunove me përkushtim durimtar,
      duke pranuar që shpata e dhimbjes ta shporonte shpirtin,
      deri në orën e fundme të kryqit, kur ndenje mbi Kalvar
      drejt në këmbë, pranë Birit tënd, i cili vdiste, që njeriu të jetonte.

      Që atëherë ti u bëre, në një mënyrë krejt të re, Nënë
      e të gjithë atyre, që e mirëpresin në fe Birin tënd, Jezusin,
      që pranojnë ta ndjekin pas, duke marrë kryqin e tij mbi shpatulla.
      O Nënë e shpresës, që në errësirën e së Shtunës së Madhe u nise
      me besim të patundur drejt agimit të Pashkëve,
      jepu bijve të tu aftësinë për të dalluar në çdo situatë,
      sado e errët që të jetë, shenjat e pranisë së dhëmshur të Hyjit.
      O Zoja jonë e Sheshanit, ndihmoi të gjithë ata që në Kinë,
      në mundimin e përditshëm, vijojnë të besojnë, të shpresojnë e të duan,
      të mos të kenë kurrë më frikë t’i flasin botës për Jezusin e Jezusit për botën.

      Në shtatoren që sundon mbi shenjtërore, ti e ngre lart Birin tënd,
      ia paraqet kështu botës me krahë hapur në shenjë dashurie.
      Ndihmoi katolikët kinezë të jenë gjithnjë dëshmitarë të besueshëm të kësaj dashurie,
      duke i mbajtur të bashkuar me shkëmbin e Pjetrit, mbi të cilin është ndërtuar Kisha.
      Nëna e Kinës dhe e Azisë, lutu për ne, sot e përgjithmonë e jetës. Amen!


      Papa Benedikti XVI
    • Virgjin e Nanë


      Nanë e vertetë jam unë e Zotit Bír,
      E bija e tij un jam, me gjith qi ai m’ka nanë;
      Ç’ n’amshim aj leu, por âsht gjithnji em Bir;
      Un leva n’kohë, por prap ai mue m’ká nanë.

      Aj âsht Krijuesi i em, por âsht em Bír;
      Kreatyra e tij un jam, por ai m’ká nanë,
      Kje mrekullí e Zotit t’ishte em bir,
      Nji Zot i amshuem e t’më kishte mue për Nânë

      T’kenunt e kanë t’përbashkët nânë e bir;
      E t’kênun paçë prej birit t’ em unë nânë.
      E t’kênun pat prej mejet edhè em bir.

      Masi prej Birit t’kênun paçë un nânë
      Don thanë se, a kje me mkat edhé em Bír,
      apor pa mkat jam un qi Atij i jam nânë.


      Atë Vinçenc Prennushi, vargje me frymëzim dantesk nga “Gjeth e lule”.
    • N’ Miçigan e kem’ nji Nanë


      N’Miçigan e kem një Nanë,
      gjithë mëshirë e dashtuni,
      T’haznës s’Zotit byteví
      i ka hiret n’dorë të vet.

      K’saj së buk’rës gjithë lulzim,
      k’saj së madhes Nanë të dlirë
      i thonë Zoja e mërgimtarëve,
      Nana jonë e K’shillit t’Mirë.

      Birit t’Zojës e Asaj vetë,
      Lavd i qoftë për mot e jetë.

      Kqyr atë Fëmijë me rreze hyji
      sa me mall po na shikjon.
      Për me e dashtë të gjithë na thërret
      Zemrat tona peshë na i çon.

      Birit t’Zojës e Asaj vetë,
      Lavd i qoftë për mot e jetë.


      Foshnja e vogël plot dashni
      Po derdh hire permbi tanë.
      këtu letësohen për çdo ditë,
      sa në dert e n’t vështira janë.

      Birit t’Zojës e Asaj vetë,
      Lavd i qoftë për mot e jetë.


      Tekst i një kënge që këndohet na mërgimtarët shqiptarë të Miçiganit në Amerikë. Autor anonim.
    • T’ falem, Maria!

      T’falem Maria,
      Tý Nanë dashtniet:
      T’lutnat e mia
      Po t’i kushtoj.
      Pagjen e g’zueshme
      N’zêmer deh! shtîne;
      Prejë jetës s’amshueshme
      N’mue sýt Ti lshoj.
      Vetun e e metun
      E shkoj un jeten
      Si vjollcë e tretun
      N’vorfní ankoj.
      Prá, n’tý veç shpnesen
      Nanë, un e pshteta,
      M’a rrit qindresen
      Bân bjerrë mos t’shkoj.
      Te tâna gezimet
      Mue m’kjenë hjekun:
      T’riít t’em, lulzimet,
      Dhimta m’i imtoj.
      Dlír kshtu, prá, n’ t’vshtira
      Me shpírt lumnueshëm,
      Bân, Nanë e miraKah Ti t’flutroj.

      Tekst kënge, autor anonim.
    • Virgjin e Papërlyeme, të falem

      Sa herë t’kujtoj, Marija,
      Se fort mue shpirti m’gzohet,
      Pse zemra, o Nanë, m’pershkohet
      Prej rrezes qi t’ m’lshon.
      Virgjin e Papërlyeme, t’falem!

      Por bí me u thirrë e jotja
      Nuk m’ bân, jo zemra mue;
      Nuk jam e dêjë, por due
      Me kenë n’për Krishtin tand.
      Virgjin e Papërlyeme, t’falem!

      O Hyll qi prin n’tallaze,
      Lshoj rrezet mî mue t’shkreten,
      M’a ndrit, o Zojë, ti jeten,
      Bân qi npër ty un t’pshtoj.
      Virgjin e Papërlyeme, t’falem!
      Per ty due me e shkue motin,
      Me ty s’do ta drue deken;
      E lume, si t’mund t’mekem
      Tuj thirrë, Zojë, êmnin t’and.
      Virgjin e Papërlyeme, t’falem!


      Motër Skolastika Dema, Stigmatine.