Origjina Dhe Rrita E Shiizmit

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Duke prishur marrëveshjen me Hasanin, Muaviju e bëri të qartë se ai kurrë nuk do të lejonte që shiitët e familjes së Pejgamberit të jetonin në rreth të qetë dhe të sigurt dhe të vazhdonin veprimtarinë e tyre si përpara, dhe ai e zbatoi pikërisht këtë qëllim. Tregohet se ai kishte shkuar aq larg sa të deklaronte se kushdo që do ta transmetonte një hadith duke lavdëruar virtytet e familjes së Pejgamberit nuk do të kishte kurrfarë imuniteti ose mbrojtje sa i përket jetës, mallit dhe pronës.71 Në të njëjtën kohë, ai urdhëroi që kushdo që do të recitonte ndonjë hadith duke lavdëruar shokët (e Pejgamberit) ose halifët e tjerë do t’i jepej shpërblim i mjaftueshëm. Si rezultat i kësaj, një numër i dukshëm hadithesh u shënuan në këtë kohë duke lavdëruar shokët (e Pejgamberit), disa nga të cilët janë me autenticitet të dyshimtë.72 Ai urdhëroi që për Aliun të jepeshin komente përçmuese nga katedrat e xhamisë nëpër tokat islame, ndërsa ai vetë përpiqej të përdorte fjalë të këqija për Aliun. Ky urdhër vazhdoi të vlente pak a shumë me efekt deri në halifatin e Umar ibën Abd al-Azizit, kur u hoq nga fuqia.73 Me ndihmën e agjentëve të tij dhe të togerëve, Muaviju bëri që elita dhe ata më të dalluarit në mesin e ithtarëve të Aliut të gjenin vdekjen ndërsa kokat e disa prej tyre i banin në hunj nëpër qytete të ndryshme.74 Shumica e shiitëve u detyrua të mohonte madje edhe të shante Aliun dhe të shprehte përbuzje për të. Po të refuzonin, ata do ta gjenin vdekjen.
    • vazhdon se pse

      65. Ja’kubi, vëll. II, f. 192; Abu’l-Fida, vëll. I, f. 183.
      66. al-Nasa’ih al-hafjah nga Muhamed al-Alaviu, Bagdat, 1368, vëll. II, f. 161 dhe të tjera.
      67. Ja’kubi, vëll. II, f. 193.
      68. Ja’kubi, vëll. II, f. 207.
      69. Jazidi ishte person i pasionuar dhe i butë. Ai ishte gjithmonë i dehur dhe mbante mëndafsh dhe rroba të pahijshme. Ndejat e tij të natës kombinoheshin me muzikë dhe verë. Kishte një qen dhe një majmun të cilët ishin gjithmonë me të si shoqërues me të cilët ai zbavitej. Majmuni i tij quhej Abu Kejz. Ai e vishte atë me rroba të bukura dhe e detyronte të ishte i pranishëm në ndejat e tij të pijes. Ndonjëherë e hipte në kalë dhe e dërgonte në vrapim. Ja’kubi, vëll. II, f. 196; Muruxh al-dhahab, vëll. III, f. 77.
      70. Muruxh al-dhahab, vëll. III, f. 5; Abu’l-Fida, vëll. I, f. 183.
      71. al-Nasa’ih al-kafjah, f. 72, treguar nga Kitab al-ahdath.
      72. Ja’kubi, vëll. II, ff. 199 dhe 210; Abu’l-Fida, vëll. I, f 186; Muruxh al-dhahab, vëll. III, ff. 33 dhe 35.
      73. al-Nasa’ih al-kafjah, ff. 72-73.
      74. al-Nasa’ih al-kafjah, ff. 58, 64, 77-78.
    • Shiizmi gjatë shekullit II/VIII


      Gjatë fillimit të dekadës së katërt të shekullit II/VII, duke vijuar një sërë revolucionesh të luftërave të përgjakshme në gjithë botën islamike të cilat u bënë për shkak të padrejtësive, dhunës dhe veprave të këqia të umevitëve, filloi një lëvizje kundër-umevite në emër të familjes së Pejgamberit në Khurasan të Persisë. Prijës i kësaj lëvizjeje ishte gjenerali persian, Abu Muslim Marvazi, i cili u ngrit kundër sundimit të Umevitit dhe e përparoi kauzën e tij hap pas hapi derisa qe në gjendje ta rrëzonte qeverinë e Umevitit.85
      Ndonëse kjo lëvizje zuri fill në sfondin e thellë shiit dhe doli në shesh pak a shumë me pretendim se dëshironte të hakmerrej për familjen e Pejgamberit, dhe ndonëse nga njerëzit madje ishte kërkuar fshehtas t’i shprehnin besimin një anëtari të kualifikuar të familjes së Pejgamberit, ajo nuk u ngrit drejtpërsëdrejti si rezultat e udhëzimeve të imamëve. Kjo dëshmohet me faktin se kur Abu Muslimi i ofroi halifatin Imamit të gjashtë në Medinë, ai refuzoi atë plotësisht duke thënë: “Ju nuk jeni njëri ndër njerëzit e Muhammedi a.s., kurse kjo kohë nuk është koha ime.”86
      Më në fund abasidët e fituan halifatin në emër të familjes së Pejgamberit87 dhe në fillim treguan njëfarë mirësjelljeje ndaj njerëzve në përgjithësi dhe ndaj pasardhësve të Pejgamberit në veçanti. Në emër të hakmarrjes për martirizmin e familjes së Pejgamberit, ata i masakruan umevitit, duke shkuar deri në atë shkallë sa i hapnin varret e tyre dhe digjnin çkado që gjenin te ata.88 Por së shpejti ata filluan të vijonin rrugët e padrejta të umevitëve dhe nuk hoqën dorë kurrsesi nga padrejtësitë dhe nga veprat pa përgjegjësi. Abu Hanifahu, themeluesi i njërës nga katër shkollat sunite të drejtësisë, u burgos nga al-Mansuri dhe u torturua.89 Ibën Hanbali, themeluesi i një shkolle tjetër të drejtësisë, u rrah me kamxhik.90 Imami i gjashtë vdiq nga helmimi pas shumë torturave dhe dhunës së madhe.91 Pasardhësit e familjes së Pejgamberit të Shenjtë e pësonin nganjëherë me prerjen e kokës në grupe, duke u varrosur të gjallë, ose duke u murosur në muret e ndërtesave të qeverisë që ndërtoheshin.
      Harun al-Rashidi, halifi abasid, gjatë sundimit të të cilit perandoria islamike arriti kulmin e zgjerimit dhe të pushtetit të saj, do të shikonte rastësisht diellin dhe do t’i drejtohej me këto fjalë: “Shndrit këdo që ti dëshiron, ti nuk do të mundesh kurrë të ikësh nga mbretëria ime.” Nga një anë, armatat e tij po përparonin në lindje dhe në perëndim, nga ana tjetër, disa hapa nga pallati i halifit, dhe pa dijen e tij, zyrëtarët kishin vendosur krye në vete të mblidhnin taksa nga populli që donte të kalonte urën e Bagdatit. Madje një ditë, kur halifi deshi të kalonte urën, atë e ndalën dhe i kërkuan ta paguante taksën.92
      Një këngëtar, duke kënduar dy vargje të ndryshme, nxiti pasionin e halifit abasid, Aminit, i cili e shpërbleu me tre milionë dërhemë. Këngëtari në gëzim u hodh te këmbët e halifit duke thënë: “O prijës besnik! Ju po më jepni të gjitha këto të holla?” Halifi iu përgjigj: “Nuk prish punë. Ne i marrim këto të holla nga një pjesë e panjohur e vendit tonë.”93
      Shuma marramendëse e pasurisë që rridhte çdo vjet nga të gjitha anët e botës islamike në thesarin publik në kryeqytet ndihmonte të krijohej atmosferë luksi dhe kënaqësie tokësore. Shumë nga ajo në të vërtetë, shpesh shpenzohej për kënaqësitë dhe poshtërsitë e halifit të asaj kohe. Numri i vajzave skllave të bukura në oborrin e disa halifëve arrinte deri në mija sosh. Me shthurjen e sundimit të umevitëve dhe me themelimin e sundimit të abasidëve, shiizmi nuk përfitoi asgjë në asnjë mënyrë. Kundërshtarët e tij të dhunshëm dhe të padrejtë vetëm sa e ndërruan emrin.
    • 85. Ja’kubi, vëll. III, f. 79; Abu’l-Fida, vëll. I, f. 208, dhe histori të tjera.
      86. Ja’kubi, vëll. III, f. 86; Muruxh al-dhahab, vëll. III, f. 268.
      87. Ja’kubi, vëll. III, f. 86; Muruxh al-dhahab, vëll. III, f. 270.
      88. Ja’kubi, vëll. III, ff. 91-96; Abu’l-Fida, vëll. I, f. 212.
      89. Abu’l-Fida, vëll. II, f. 6.
      90. Ja’kubi, vëll. III, f. 198; Abu’l-Fida, vëll. I, f. 33.
      91. Bihar al-anvar, vëll. XII, mbi jetën e Imamit Jafar al-Sadikut.
      92. al-Aghani nga Abu’l-Faraxh Isfahaniu, Kajro, 1345-51, tregimi për urën e Bagdatit.
      93. al-Aghani, tregimi i Aminit.