MOS U TRISHTO (Psikologjia Islame)

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • MOS U TRISHTO (Psikologjia Islame)

      Libri më i shitur në botën islame
      Ky libër është një studim i thellë,i rrallë dhe me plotë përgjegjësi synon shërimin e anës së rëndë në jetën njerëzore,atë të shqetësimit dhe depresionit,humbjes së besimit dhe shpresës,rënies shpirtërore pesimizmit,brengosjes,vuajtjeve dhe pikëllimit.
      Ky libër është një zgjedhje e problemeve të shekullit përmes dritës së Shpalljes qiellore dhe udhëzimit profetik.Të gjitha tezat e paraqitura këtu pajtohen ngusht me natyrën e pastër njerëzore.
      Në brendinë e librit do të gjeni shembuj të ndryshëm,rrëfime tërheqëse,karaktere n jerëzish përgjatë historisë,thënie nga sahabët(shokët e profetit) dhe tabi’inët (pasardhësit e shokëve të profeti) e respektuar,poezi nga poetët më të mëdhenj,rekomandime mjekësh të spikatur,këshilla nga të urtit dhe udhëzime nga dijetarët.
      Në shumë raste ofrohen për lexuesin mendime e pikëpamje nga dijetarë të Perëndimit dhe të Lindjes,nga të vjetërit dhe bashkëkohorët,të paraqitura nëepër revista apo gazeta të ndryshme,por që përputhen me të Vërtetën.
      Ky libër është një organizim mendimesh të pjekura e të ndritshme,të cilat në mënyrë të shkurtë të thonë:”Jeto i lumtur,në paqe,i qetë,shpreso dhe mos u trishto”.
      Unë e falënderoj autorin e këtij libri zotërin Aid el-Karni,të gjithë përkthyesit e këtij libri dhe të gjitha ata që kontribuan dhe mundësuan për të dalur ky libër në gjuhën tonë.

      ymer prizreni
    • Vlera e këtij libri mund të portretizohet në këto rreshta:

      “Qendisa gurin e çmuar dhe e pastrova prej rërës
      E bëra atë të shkëlqejë pa rrezet e diellit,
      E të ecë pa dritën e hënës.
      Sytë e tij janë magjikë dhe balli i ndriçon.
      Për Allah,jepja hakun,se koha të kalon”
      Aid.A.’el-Karani.

      O Allah

      “Atij i lutet gjithkush që ndodhet në qiej dhe në Tokë e në çdo kohë Ai ushtron fuqinë e gjithëmbarshme.“ (Er- Rrahman,29)

      “Kur trubullohet deti dhe era e fortë përplas valët e saja me fuqi njëra mbi tjetrën sikur të ishin të hidhura marinarët thirrin për ndihmë dhe shpëtim:O ALLAH!.“

      “ Kur në terrin e natës së shkretëtirës kalorsi humb drejtimin,dhe karavani prish orientimin e tij ata thirrin Atë të Cilit terri i natës nuk ja pengon dëgjimin e zërit të nevojtarit: O ALLAH!.“

      “Kur ta godasë njeriun e keqja e rënd,që s’të lejon të bësh lëvizje,s’ke ç’bën tjetër përpos të thërrasësh Allahun: O ALLAH!.“

      „Kur mbyllen dyert përpara syve, e nuk ka rrugëdalje tjetër post ë mbështetesh i shtangur pas dere,e kur lypësve u shtrohet pëlhura mbi fytyra njeriu bërtet: O ALLAH!.“

      „Kur ngushtohet rruga e ju vihen kurthe,ju ndërpriten shpresat e ju këputet litari- ju thirrni me zë të lartë: O ALLAH!.“

      „Tek Krijuesi yt arrin fjala e mirë,arrin lutja e sinqertë,lidhja e vërtetë,Ai sheh lotin tënd të pastër kur ti e dredh diku në qoshe,ta di fshehtësirën e brendshme ku ti struk sekretin.“

      „Drejt Allahut shtrihen duart dhe drejtohen në mesnatë,duart që nuk do të mbeten të thara,por do të kthehen me atë që kërkove,sepse Allahu është Qetësuesi i përpiktë i zemrës tënde kundrejt fatkeqësisë që të goditi.“

      „Me Emrin dhe mbrojtjen e Tij dëbohen dhe largohen të këqijat rreh teje.Me përkujtimin e Emrit të tij të qetësohet zemra dhe të freskohet shpirti,të shuhet flaka e zemërimit,kthehet mendja e zë vend bindja.“
      “Allahu është shumë Bamirës ndaj robërve të Vet“( Esh-Shura,19)

      „Emri Allah është më i miri emër dhe përmban më të bukurat shkronja,është shprehja më e vërtetë dhe më e shtrejtë.“
      „A di për të ndonjë emnak?!“( Merjem,65)

      „Allahut i takon pasuria,fuqia dhe lartëmadhëria.Gjithçka është e pronë e Tij“

      „I kujt është pushteti sot?I Allahut,i Atij që është Një,i Fuqiplotit“( El-Gafir16)

      „O Zoti ynë,na i zbut zemrat,na e shndërro tmerrin e brengave në hare,na bëj sypatrembur kur na kaplon frika!“

      „O Zoti ynë,freskoji shpirtërat tanë me bindje të paluhatshme,dhe shuaje prushin e shpirtërave të ndezur me ujin e besimit!“

      „O Zoti ynë,largoje prej nesh mërzinë dhe pikëllimin,lësho mbi sytë tanë të frikësuar siguri,mbi shpirtërat e shqetësuar qetësi,dhe hapi dyert e zgjedhjes me shpetësi!“

      „O Zot!Mundësoja syve të mi ta shohin Dritën Tënde dhe të devijuarit ta gjejnë rrugën e drejtë!“

      „O Zot! Shuaji pëshpëritjet e zërit të ndërgjegjes së keqe prej nesh dhe ago për ne një mëngjes të mbushur me Dritën Tënde;largo nga ne çdo gjë që na shpie në pesimizëm e në shkatërrim.“

      „O Zot i Madh! Na bëj prej atyre që kanë frikë prej Teje dhe prej askujt tjetër e mos na bëj prej atyre që s’Të kanë frikë dhe frikohen nga të gjithë.Kur të kemi nevojë për mbështetje na përkujto mbështetjen tek Ti,kur të jemi lypës na frymëzo të kërkojmë vetëm prej teje,se Ti je zotërues i hambarëve të pashterrshëm.nga përkujdesja Jote nuk shmanget dot asnjë grimcë,sado e vogel që të jetë,dhe Ti mbetesh me dituri për ne,kudo që të jemi.“
    • Përkujto dhe falëndero

      „O njeri,qëndro duke përkujtuar të mirat që t’i dha Allahu,mos u bëj i verbër dhe shurdh,se sado që t’ia lësh harresës begatitë e Tija dhe t’ua kthesh atyre atyre shpinën,ato të vijnë pas e të mbulojnë nga maja e kokës deri te gishtërinjtë e këmbës .Qëndro,pra,besnik i vërtetë e mos i moho të mirat e Tija të panumërta.Allahu (xh.sh) thotë:
      „Edhe nëse përpiqeni t’i numëroni të mirat e allahut,s’do mund të arrini t’i përkufozoni“ (Ibrahim,34)

      „Zoti të dha trup të shëndoshë,të siguroi qetësi në vendin ku rri dhe banon,të dha ushqime të larmishme,krijoi për ty ujin dhe ajrin.pra,një gjithësi e tërë është për ty,e ti nuk ndjen,e as nuk di.
      „Dhe plotësoi ndaj jush të mirat e Tij të dukshme e të fshehta“( Lukman,20)

      „Të bëri me dy sy,me gjuhë dhe buzë,të dha gjymtyrë;dy duar dhe këbë,t’i zbukuroi në mënyrën më të përsosur ashtu siç i kanë hije dhe i përshtaten çdonjërit:
      „E cilën të mirë të Zotit tuaj e mohoni?“( Er- Rrahman,13)

      „Pra,a mendon ti se të ecurit me dy këmbë të këputura është më lehtë se të ecurit me dy këmb te plota e të shëndosha?A është pak për ty kur gjumin e bën të qetë e të tjerët nga dhimbja që kanë nuk shijojnë gjumë me sy,disa me ditë,e disa me muaj,e disa me vite të tëra,sa që kur shërohen dhe bëhen siç kanë qenë harrojnë se si ecet…?!“

      „A mendon kur mbush stomakun e ngopesh me ushqim të lezetshëm,pastaj kur pin ujin e ftohtë e freskon shpirtin,se shumë të tjerë janë të privuar nga kjo kënaqësi,ngrëniet dhe pirjet e të cilëve janë të përziera me dhimbje e sëmundje?! Hedhi një vështrim vetes,pastaj mendo e përkujtoji ata që humbën dëgjimin e mbetën të shurdhët,njihja vlerën dy syve të tu me të cilët sheh dritën dhe terrin,e kujto ata që humbën të pamurit dhe si peshqesh u mbeti ngjyra e zezë.Po,vetëm ngjyrën e zezë kanë!“

      „Shiko lëkurën e trupit që ke,të butë,të njomë,larg sëmundjeve që të tjerët i patën,e pastaj falëndero Krijuesin tënd që s’të bëri nga lëkurësëmurët,dhe që është fare lehtë për Allahun që ti të ish në grupin e tyre.Mendo rreth kafkës brenda së cilës ke më të çmuarën – trurin që të dallon nga kafshët,që të bëri prej të mençurve e s’të molepsi me çmenduri duke mbetur i marrë…,!“

      „A do pajtofeshe që të të ofronin ar sa kodra e Uhdit,e t’ua jepje vetëm njërin sy?! Ado të doje që të ta hiqnin gjuhën me të cilën flet qartë dhe në vend të saj të të dhuronin pallate mbretërore? Pra a do e ndërroje dorën e trupit kundrejt ca gurëve të vegjël të çmuar?! Jo! Gjithçka që ke në trupin tënd nuk zëvendësohet me asgjë se për atë nuk ka çmim.Ti,pra,me të vërtetë zotëron dhe jeton me më të shtrenjtat dhunti,por fatkeqësisht nuk i njeh dhe nuk i di,jeton i mërzitur,i lodhur,i raskapitur nga shpirtngushtia,i brengosur,i pikëlluar,i zymtë thua se mban përgjegjësinë e gjithë njerëzisë. Imagjinon të humburën dhe s’je falënderues për atë që ekziston dhe është pranë teje, zemërohesh nga një humbje fare e vogël të hollash,e nuk i sheh çelsat e lumturisë që ke në dorë…Përkujto dhe Falëndero.
      „Po edhe në veten tuaj – a nuk (doni të) shihni?“( Edh-Dharijat,21)

      „Hidhe vështrimin mbi veten tënde,mbi famlijen dhe shtëpin,mbi punën dhe shëndetin tënd,mbi shoqërinë dhe shokët,dhe mbi gjithçka që është rreth teje,do të bindesh në atë që shpeshherë e mohon.
      „Ata i njohin të mirat e Allahut,pastaj injorojnë“( En-Nahl,83)
    • Ajo që kaloi,mbaroi

      „Të mendosh rreth së kaluarës,të jetosh me të dhe të prezentosh në të,e të dëshpërohesh nga të këqijat e saj ësjtë çmenduri dhe vrasje e dëshirës për jetën e tashme.Tek të mençurit fletët e së kaluarës shuhen dhe nuk trasmetohen që të përsëriten,ato mbyllen njëherë e përgjithmonë në burun e harresës,duke u lidhur e shtërnguar fort që të mos dalin kurrë.Nëse kujtohesh,kjo s’të jep gjë veç lodhjes e sëmundjes psikike,ndaj mos e bëj këtë,se nuk rrjedh dritë nga ato kujtime vrasëse. Përkundrazi,ato sjellin e mbjellin mendime dhe die të prishura që shpijejnë drejt humbjes dhe shuarjes;mëshiroje de mos i bëj padrejtësi vetvetes,e as mos e ndërmerr një hap të tillë,sepse brengosaj e tepërt nuk ta kthen atë që të kaloi,por as shqetësimi i madh nuk e ndryshon të shënuarën…!“

      “Mos! Mos jeto në ëndrrën e kaluar,e as mos rri nën hijen tradhtare që humbet shpejt,zgjoje veten nga gjumi që të lodh.”

      “Adëshiron dhe a mund ta kthesh lumin në rrjedhën që doli e rrodhi?! Po diellin mbasi lindi?! Po a mund ta rrikthesh fëmijën në shtratin e barkut të nënës së tij?!Po lotin a e kthen në sy pasi që u derdh?! Jo,kurrë...!Ajo që doli u bë dhe shkoi,kaloi...nuk kthehet më....Për këtë mos jeto me të kaluarën që të vërbohesh e të humbësh,të digjesh me zjarrin e saj që s’shuhet.Ta bësh këtë do të thotë ta humbasish,të tashmen dhe ta zhdukesh vullnetin.Ai që e do të kaluarën dhe i kthehet asaj është ai i cili e bluan miellin që në esencë është i bluar,apo si ai që e sharron tallashin e drurit. Qëmoti kanë thënë për ata që e qajnë të kaluarën se “nuk nxirren të vdekurit nga varrret e tyre”, mandje edhe fabulisti i ka përmendur ata që flasin me gjuhën e kafshëve se si e kanë pyetur gomarin: Përse nuk ripërtypesh? Ai tha:E urrej gënjeshtrën.”

      ”Me të vërtetë gabimi ynë më i madhë është se harrojmë të tashmen dhe angazhohemi me të kaluarën,i prishim dhe i rrëzojmë ndërtesat e bukuar....Oh jo,mos e prish atë që ndreqe me plotë vuajtje të rënda se sikur të grumbullohen e të tubohen të gjithë njerëzit dhe xhinnët nuk do të kishin mundur t’ju kthejnë gjë nga ajo që kaloi,për shkak se njerëzit nuk shikojnë pas dhe as që kthehen të vështrojnë gjurmët që lënë prapa?! Era që fryn gjërat i merr përpara,e nuk i lë pas! Gjithashtu,edhe uji që rrjedh shkon përpara e nuk ecën pas,po nëse shohim edhe më thellë vërejmë se çdo gjë që lëvizë në këtë rruzull tokësor – qoftë insekt,shtazë,kafshë,njeri,apo makinë – të gjithë ecin para e nuk shkojnë pas.Ndaj,as ti mos shko kundër rregullit të jetës,e të prishësh zakonin e saj...!”
    • Kjo është dita jote

      “Kur të zgjohesh në mëngjes,mos e prit mbrëmjen,se ndoshta kjo ditë e jotja është e fundit dhe s’të pret koha e të mendosh për të djeshmen që kaloi,e as për të nesërmen që akoma s’ka ardhur.Kjo ditë që rrezet e diellit të saj të ngrohin dhe arrite t’ia shikosh dritën është vetëm e jotja.Jeta jote është një ditë e vetme,në mëngjes ngjallesh e në mbrëmje vdes,dhe nuk kthesh më. Pra mos e humb këtë ditë që peshon sa jeta,bëhu i kuyjdeshëm brenda këtyre orëve të kufzuar,dhe vepro me seriozitet,adhuroje Krjiuesin dhe fale namazin me kujdes,lexo kur’anin e shenjtë dhe me vëmendje të plotë shih ç’kërkohet prej teje.Ji i kompletuar me trup, me zemër dhe me mend kur ta përkujtosh Krijuesin,e të qëndrosh përpara Tij,peshoji veprat tuaja dhe vështro se cila anë të rëndon më tepër,krijo moral të lartë për veten tënde dhe pajtohu me atë që Allahu caktoi për ty, përpiqu të bëhesh mirë për të tjerët,se vetëm sot je i gjallë,pra shfrytëzoje rastin e fundit....! Nga orët e kësaj dite vepro mirë dhe nxjerr dobi për veten tënde,sikur të ishin vite,dhe nga minutat e orëve të saj kërkoji falje Allahut,për mëkatet e tua sikur të ishin muaj;përgatitu për herën e fundit sikur do të udhëtosh në mbrëmje.Jeto edhe sot dhe qëndro i buzëqeshur,i qetë e i butë,kënaqu me atë që të erdhi nga Allahu i Madhëruar,kënaqu me fëmijtë e tuaj,bashkëshorten tënde,me familjen dhe shtëpin tënde se edhe sot i keni para syve,mos hidhëro askënd në momentin e fundit,se nuk kthehesh e as nuk isheh më në këtë botë.”

      “Merr atë që të dhashë dhe bëhu mirënjohës”( El-A’raf,144)

      Nëse sot ke ngrënë ushqim të shijshëm,të ngrohtë,a të dëmton ushqimi i djeshëm i thatë e i ftohtë,apo ushqimi i të nesërmes që s’e di se di do të jetë?! Kur sot pive ujin e freskët, të pastër e të ëmbël,pse brengosesh për ujin e trubulluar e të njelmët që pive dje?!

      “Kij besim në vetvete e le të jetë e qartë kjo ditë për ty.Kur t’i drejtohesh ndërgjegjes sate e ti flasësh dhimbshëm,thuaj:Vetëm për sot do t’i korigjoj fjalët që m’i nxjerr goja,e nuk do t’i kushtoj rëndësi pastërtisë trupore,dhe do të jem i matur në të ecur,në lëvizje dhe fjalë,se nesër s’do të jem.Për këtë ditë jetoj,sot do t’i bëj vend në zemër dobisë,do të mbjell në të dashurinë, sinqeritetin,drejtësinë ndaj vetes dhe të tjerëve,ndërsa drurit rë së keqes,arrogancës, xhelozisë, e kokfortësisë do ti këpus degët dhe gjembat,e do ta ç’rrënjos.”

      Vetëm për sot do të jetoj dhe do u afroj të mirën të tjerëve,do ta vizitoj të sëmurin,ushqej të uriturin,ndihmoj të dobëtin,qëndroj pranë të ngratit që i është bërë padrejtësi,nderoj dijetarin, mëshiroj të vogëlin,respektoj plakun.vetëm për ty o e sotme jetoj, e nuk të kujtoj ty o ditë e djeshme e të humbi të sotmen,se ti shkove dhe përfundove,rrezet e tua perenduan si ato të diellit. Nuk lotoj për ty,e as nuk të ëndërroj,se ti na lë dhe ike prej nesh,e s’do të kthesh më kurrë.Ty o ditë e nesërme që gjendesh në botën e panjohur nuk të jetoj në ëndërra,e as ta dhuroj veten me gjëra të paqarta,sepse ti s’je asgjë,pasi ende nuk ke arritu,e as që je e përmendur! Për ditën tënde o njeri,rezervo vepra në fjalorin e luturisë....”
    • “Mos u bëj rob i të ardhmes,prite sa të vijë

      Mos vepro para kohe,a tdëshiron të nxjerrish foshnjen para plotësimit të muajve,e ta këpusësh frytin para se të piqet?!Është marrëzi ta tresesh mendjen atje ku s’ke punë,e nesërmja është e humbur dhe e fshehur,ti s’e di si të vjen,e ç’të sjell me vete.Përse,pra,ta lodhim trurin në imagjinata që s’do të ndodhin,apo të angazhohemi me ngjarje që nuk do të nga godasin? Ndoshta largohesh nga kjo botë që sot,para se të vijë e nesërmja,a mos kujton se e kalove urën pa shkelur mbi të – kush e di? Ndoshta këmbët na këputen para se të arrijmë te ura,apo ura rrëzohet para se ta mbrërrijmë,por ndodh që edhe të kalohet ura pa ndonjë të keqe. Të lodhësh trurin me mendime për të ardhmen.se çfarë do të ndodhë në të ardhmen dhe të orvatesh ta çelësh librin e së panjohurës e të të tregonën ndodhirat është diçka e papëlqyer që sjell shqetësime të panevojshme,sepse shumica e njerëzve në këtë botë përfytyrojnë se në të ardhmen do mbeten të urritur,lakuriq,të sëmuarë,të varfër,gjë që nuk ekziston në botën e panjohur të tyre,por është vetëm përshpëritje e zbukuruar e djallit të mallkuar.”

      “Djalli ju frikëson nga varfëria dhe ju urdhëron për të këqija, e All-llahu ju garanton falje (mëkatesh) e begati; All-llahu është dhurues i madh, i dijshëm.“(El-Bakare,268 )

      “Ka njerzë të shumtë të cilët besimi i dobët i shtyn të qahen se do të ngelin të urritur apo do të sëmuren pas një viti.Jeta jote dhe furnizimi yt s’janë në dorën e nejriut që të mbetesh në udhëkryq,ndaj mos e zhyt veten në mëkate,sepse ti që e di se kur dhe ku do të vdesësh,prandaj mos u angazhoni me gjëra të kota e ta mbysni veten para kohe.”

      Si përballohen kritikat e të këqinjve

      “Të pagdhendurit dhe trashanikët fyen dhe llomitën ç’mos për Krijuesin,Allahu qoft larg fjalëve të tyre,shanë të Vetmin Një që përveç Tij s’ka,dhe u orvaten që me fjalë të ndyra të prekin pastërtinë e Tij,Allahu është i pastër dhe larg thënieve të tyre.Kur patën guxim ta bëjnë një gjë të tillë ndaj Allahut,Krijuesit të Gjithësisë, ç’pret që të flasin për ty dhe mua,që shumë shpejt rrëshqasim në grackat e të mallkuarit.Në jetën tënde sheh shumëçka prej shpirtligëve e ziliqarëve, goditjet e tyre të forta e pa pikë mëshire priti nga çdo anë,se ata s’kan qëllim tjetër veq mposhtjes tënde dhe shkatërrimit tënd,ndaj qëndro e vazhdo të përparosh me begatintë e Allahut,dhe mos u dërzo.
      Ata nuk heshtin kurrë ndaj teje,dhe s’të lënë të qetë derisa të largohesh prej atyre,ti qëndro se me me të vërtetë ai që rri ulur mbi tokë nuk rrëzohet,e njerëzit nuk i gjuajnë me gurë degët pa fryte,po as e shqelmojnë qenin e ngordhur.Ataa janë gjithmonë të zemëruar me ty dhe rrinë të gatshëm të të vërsulen sepse ti u lartësove me dituri,moral,a pasuri.Ti për ata je si një mëkat i madh që s’falet dot kurrë,ata do të vazhdojnë të të luftojnë gjersa t’i lëshosh nga dora begatitë e Krijuesit tënd,të zhvishe nga vetitë e vyera e të biesh në zeron e pavlerë.Nëse i kupton kurthet dhe lajthitjet e tyre,atëherë mos ua vër veshin fjalëve që trillojnë,e mos u lodh me poshtërsinë e tyre,por bëhu i fortë si guri që s’lëviz lehtë,rri në vend të vet duke ua treguar forcën e ekzistencës së tij kokrrave të breshërit që sado të mëdha të jenë,kur mbi shkëmb pikojnë bëhen copë-copë,e shkëmbi qëndron e s’e gjen gjë.Sa më tepër që të flasin për ty,aq më shumë peshon personaliteti yt.Ti nuk mund t’ua myllësh gojat,e as që ke në dorë t’ua ndryshosh trurin,por ke mundësi ti groposësh të këqijat e tyre dhe t’i lësh mënjanë.Me ta bëj sikur s’i sheh e as nuk i dëgjon,dhe thuaju me vete:

      “Vdisin me atë mllef tuajin”( Ali Imran,119)

      Nëse dëshiron të jesh i pranuar nga të gjithë,i dashur për secilin,i pastër nga mangësitë para syve të botës – po kërkon të pamundurën dhe shpresat tuaja janë veç dëshirë utopike.“
    • Mos prit falënderim prej askujt

      “Allahu i madhëruar krijoi robërit e Tij për Ta adhurruar dhe përkujtuar Atë,e ua dha begatitë për Ta falënderuar,por shumica adhuruan të gabuarën kur shpirtëratuloj tymi ateist,dhe mohun përfundimisht qëllimin e qenies së tyre.Ti mos u habit nëse takon kësilloj njerëzish kur të mirën ta kthejnë me të keqë,kur i ndjek dhe t’i harrojnë mirësitë që i ke bërë,se ende ekzitojnë zemra që tradhtojnë,e që jo vetëm bëjnë zëvendësimin e të mirës me të keqe,por të konsiderojnë edhe si armikun më të rreptë të tyre.Ata s’e bëjnë këtë për arsyje tjetër,por vetëm pse e ofrove të mirën për ta.
      “…Ata nuk urrejnë për tjetër,pos pse Allahu nga mirësitë e Tij dhe i Dërguari i Tij i begatoi ata…“ (Tevbe,74)

      “Mos shko shumë larg,vetëm përkujto kur nëna rrit fëmijë;ajo e ushqen,e veshmbath,i jep edukatë dhe e mëson,natën e kalon pa gjumë që të flerë fëmija,rri vetë e uritur që të ngopë fëmijën,lodhet që ai të pushojë,e kur ky fëmijë rritet e bëhet i fortë,ia kthen shipnën nënës,harron lodhjet e saja, shkel mundin dhe mohon kujdesin e saj.Ndaj nëse dikush t’i humb vlerat e mirësisë tënde,os u trishto se ato do t‘i gjesh te Ai që s’humbet gjë sado e vogël të jetë.Vepro mirë për të tjerët vetëm për hir të Allahut xh.sh.,se në cilëndo anë të kthehesh,je fitues.Falënderoje Allahun që je bëmirës,e jo i dëmshëm për të tjerët,se dora që jep është më e dobishëm se ajo që merr.“

      “Ne po ju ushqejmë vetëm për hir të Allahut dhe prej jush nuk kërkojmë ndonjë shpërblim e as falënderim“ (El-Insan,9)

      Mirësia ndaj të tjerëve të hap gjoksin

      “Bukuria është porsi emri i saj,mirësia është si përshkrimi i saj,bamirësia është si shija e saj.Përfituesit e parë në futjen e gëzimit në zemrat e njerëzve janë mu ata që e shkaktojnë këtë gëzim,i korrin frytet e tija shpejt në shpirtërat e tyre,në moralin dhe ndjenjat e tyre,u hapet gjoksi, u zgjerohet, e me këtë gjejnë qetësinë e rehatinë.E nëse ty të godet ndonjë pikëllim a të shkakton dhembje ndonjë brengë, ofroja ndokujt një bamirësi apo ndonjë gjësend të bukur e do ta gjesh shtegdaljen dhe do të qetësohesh.Jepi të privuarit,ndihmoje të mjerin,shpëtoje të pikëlluarin, ushqeje të uriturin,vizitoje të sëmurin,mbështete të brengosurin,do ta gjesh lumturinë tek të vërshon para e pas teje.Të bërit mirë i ngjan parfumit prej të cilës ka dobi bartësi i tij por edhe blerësi dhe shitësi i tij,të ardhurat dhe fitimet shpirtërore janë barëra të bekuara e të bereqetshme që konsumohen në barnatoren e atyre zemrat e të cilëve janë ndërtuar me të mira e bëmirësi.T’u shpërndash buzëqeshje të ndritshme shpirtërore varfanjakëve është lëmoshë rrjedhëse në botën e vlerave:“Po edhe nëse e takon vëllain tënd me fytyrë të qeshur(është lëmoshë)“ thotë Hadithi i Pejgamberit s.a.v.s.
      Mirëpo të vërenjtesh dhe ta mrolësh fytyrën do të thotë t’i shpallësh luftë të ashpër të tjerëve,shpërthimin e së cilës s’e di kush përveç Atij që njeh të fshehtat.me disa gllënka uji nga shuplakat e një mëkatareje me të cilat i dha të pijë ujë një qeni të lodhur e të etur,rezultoi dhe bëri që ajo të hyjë në Xhennet,gjerësia e të cilit është sa qiejt e toka,ngase Pronari i mirënjohjeve është i Madhërishëm,Falënderues dhe i Bukur,e do tëbukurën,është i Pasur e Mirënjohës.O ju që jeni të kërcënuar nga ankthet e fatkeqësisë,frikës e tronditjes,ejani në kopshtin e mirësisë dhe angazhohuni me të tjerët,duke u dhënë, gostitur,ndihmuar e shërbyer,dhe do ta gjeni lumturin me shije,ngjyrë e prekje: “E jo për ta shpërblyer dikush të cilit i ka bërë mirë,por vetëm për të fituar kënaqësinë e Zotit të tij, më të Lartit,-e pasha Allahun – ai do ta gëzojë atë kënaqësi“( El-Lejl,19-21)

      Largoje zbrazëtinë me punë

      “Të papunët në jetën e tyre janë ata prej të cilëve zbulohen ligësitë dhe të këqijat në të gjitha aspektet,ngase mendja e tyre është e shpërndarë gjithandej nepër hambarët e halleve.Frikësoju të qëndruarit në vetmi paa punë e angazhim,ku mund të mbetesh si vetura para përplasjes,pa drejtim shoferi humbet kontrollin dhe s’është në gjendje të frenojë e të mbaj drejtimin.
      Atë ditë kur të gjesh kohë të lirë,mos hyr të thellohesh në këtë liri ku edhe mund të ngatërohesh, por këtë pauzë – sado e shkurtër që të jetë – zëvendësoje me një vepër të frytshme,se ky angazhim të largon nga pushimi vrasës,i cili i ngjan vetëvrasjes me dëshirë,por pa njohje të pasojave.
      Koha e lirë dhe zbrazëtia e kotë i ngjan dënimit të rëndë e të ngadaltë që praktikohet nepër burgjet kineze,ku mbi kokat e të burosurëve vihet ujë i ftohtë që rrjedh me një ngadalshmëri të madhe, ku pika pret pikën tjetër dhe pikërisht në mes kohës së pritjeve të pikave të ujit i burgosuri çmendet me një goditje çapërdie të frikshme.Pushimi për akrivët është sëmundje.Zbrazëtia është spiun i pushimit,kurse mendja është ajo që rrezikohet brrenda këtyre luftërave shpirtërore të kacafytura me njëra-tjetrën.Për këtë s’të mbete gjë tjetër të bësh….,prandaj ngrihu menjëherë,adhuroje Allahun tëndë dhe me vëmendje të posaçme lexoje fjalën e Tij,e mos rri me ata që e kundërshtuan këtë urdhër.

      “U pajtuan të mbesin me ata që kundërshtuan“( Tevbe,87)

      Mos rri pa punë,shkruaj diçka edhe nëse është e kotë,ose rregullo biblotekën tënde nëse ke,pastro dhomën ku je,ose bëj dobi për të tjerët,kështu që s’të mbetet kohë ttë hamendesh.Në fund të them:There zbrazëtinë me thikën e mprehtë të punës e mjekët e botës ta garantojnë 50% të lumturisë përballë kësaj rrjedhe imponuese.Veç kaq;shiko bujqit,furrëtarët dhe muratorët se si këndojnë me këngët e zogjëve në lumturi e rehati,e ti gjendesh në shtratin tënd duke i fshirë lotët dhe duke u mërzitur për shkak se je i kafshuar.”
    • Mos imito

      “Mos merr personalitetin e tjetrit e t’i humbasësh vlerat tuaja,se vazhdimisht dëmton veten dhe i bën padrejtësi asaj.Shumë njerëz,nga dëshira e flakët që të jenë si të tjerët e t’ia ngjisin këmishën e tjetrit vetes,harruan zërat e tyre,lëvizjet e tyre,fjalët dhe format e tyre,dhe duke ecur pas mendjemadhësisë së këtij artificialiteti iu dorëzuan shkrirjes së vetvetes.Po t’i hedhësh një sy historisë njerëzore qysh në kohën kur u krijua Ademi a.s e deri më sot nuk sheh dy individë të njëlloj,as në formën trupore,as në fizionominë e tyre.Si munden atëherë të ngjajnë në talente e në vlera.Ti je krijesë e posaçme dhe ndryshon nga të tjerët.As nuk erdhi në këtë botë dikush para teje si ti,as pas teje nuk do vijë kurrë.Ndaj,mos imito të tjerët që të humbasësh dhe ta injorosh ekzistencën tënde.Përmbaju realitetit dhe kualitetit tënd,e me begatitë që t’i dha Allahu xh.sh.:

      “Secili popull ka njëanë,tëcilës i kthehet,ju shpejtoni drejt punëve të mbara……“(El-Bakare,148 )

      Jeto ashtu si u krijove,mos e drysho zërin,mos ndrysho vokalitetin e tij,as mos e kundërshto të ecurit tënd.Nëse do të përmirësosh veten atëherë ndiq shpalljen hyjnore,Kur’anin famëlartë.Mos e fshij të qenuarit tënd dhe ta zhdukesh pavarësinë që ke.Ti je i veçantë në shijen dhe në ngjyrën e trupit tënd.Njerëzit të duan dhe të dëshirojnë ashtu si je,me këtë ngjyrë dhe shije,se kështu të formësoi Krijuesi yt dhe mu kështu të kanë njohur,prandaj:“Të mos të bëhet askush imitues i tjetrit“(hadith).
      Njerëzit në natyrshmëritë e tyre i përngjajnë botës së drunjve:I ëmbël dhe i idhtë,i gjatë dhe i shkurtë,e të tillë le të jenë.Nëse i përngjan bananes mos u shndërro në ftua;ngase bukuria dhe vlera jote është që ti jesh banane,etj.
      Kuptoje,pra,se llojllojshmëria e ngjyrave dhe gjuhëve,talenteve dhe aftësive tona është një argument prej argumenteve të Krijuesit,ndaj mos i moho argumentet e Tija.
    • Vendimi dhe përcaktimi (kadaja dhe kaderi)

      “Nuk ndodh asnjë fatkeqësi në tokë e as në trupin tuaj,e që të mos jetë në shënime(lehvi mahfudh) para se të ndodhë…“( El-Hadid,22)

      Ngjyra e lapsit u tha e u shterr,fletushkat e secilit u lartësuan në vendin e sigurtë,vendimi i çështjeve mori fund,dhe shënimet u caktuan.

      “Neve nuk na godet asgjë tjetër, përveç çka na është caktuar nga All-llahu; Ai është ndihmëtar yni” (Tevbe,51)

      Fatkeqësia që të goditi nuk ka mundur që të të mos godasë,e ajo që nuk të ka goditur nuk ka mundur të të gjejë.Me të vërtetë nëse ky hadith i sipërm i Muhammedit s.a.v.s., zë vend në besimin tënd që ushqen zemra jote,ngulitet në damarët dhe shpirtin tënd,atëherë fatkeqësitë që kanë eqenë të caktuara të ndodhin dhe që nuk ke mundur t’u shmangesh e t’u larohesh,shëdërrohen në fatmirësi.Thotë i Dërguari i Allahut s.a.v.s.,:“Atë që Allahu ia do të mirën,e sprovon“.

      Prandaj,nëse dëshiron të mbetesh robi i dashur i Allahut,mos e prish zemrën nëse të godet ndonjë te keqe,qëndro besimtar i paluhatur dhe durimtar i fortë përballë të këqijave.Mos u shqetëso dhe trishto së tepërmi për shkak të sëmurjes që të zuri,e për shkak të vdekjes që të mori,për pasurinë që humbe,apo për shtëpinë që ta shkrumoi zjarri,sepse kështu ishte vendimi dhe caktimi i Allahut,që patjetër duhej të bëhej.Kjo ishte ajo që zgjodhi Allahu për ty,dhe zgjedhjet e Tija se sado të hidhura dhe të rënda qofshin,ato janë në të mirën tonë.Megjithatë,mendja jonë është e kufizuar dhe në s’kemi zgjuarsi t’i kuptojmë ato kur na godasin! Ti vetëm pajtohu me atë që Allahu ndau për ty, se shpërblimi do të të jepet dhe mëkatet do të të falen.U lumtë atyre që janë të palëkundur ndaj fatkeqësive dhe që pajtohen me atë që marrin Allahu xh.sh.

      “Ai (Allahu) nuk pyetet se çka punon,po ata (njerëzit) pyeten“ (El-Enbija,23)

      Kurrë nuk do të të qetësohet zemra e as nuk do reshtin përshpëritje e e brendshme,e as nuk do të të largohen ngacmimet e gjoksit përderisa të mos kesh besim të plotë në vendimet dhe përcaktimet e Allahut,prej orëve të lindjes e deri në momentin e fundit para shuarjes së lëvizjes tënde.Gjithçka që do të shohësh,do të preksh,e mbi të cilën do të ecësh,të është caktuar,jeta jote është e përmbledhur dhe e përmbyllur në librin tënd të cilit ti s’ia njeh fletët dhe kapakët,libër që gjendet në vend të sigurtë mbrojtjeje,dhe që shënimet e tij përfunduan qysh para lindjes tënde.Pra mos e humb veten, e as kohën duke menduar;‘sikur të isha munduar do ta kisha ndaluar murin të rrëzohet dhe kroin do ta kisha ndaluar të shpërthejë e të rrjedhë,erën do ta ndaloja të fryejë, qelqin do ta mbroja që të mos thyhej…‘ Ky tru nëse mendon rreth çështjeve të tilla s’është në rregull,dhe mendime të tilla janë trillime.E domosdoshme është që caktimi të realizohet e të bjerë mbi ne,vendimi do të zbatohet:

      “E kush të dojë le të besojë,e kush të doje le të mohojë“ (El-Kehf,29)

      Dorëzoju caktimit të Allahut dhe gjunjëzoju vendimit të Tij, para se të të mbulojnë të ligat meradhë dhe para se të vajtosh dhimbshëm.Pranoji me dëshirë nga qetësimi shpirtëror dhe nga gjerësia e zemrës para se të të kaplojë pendimi i kotë,se ato kanë për të ndodhur!Pra,nëse i ke bërë të gjitha përpjekjet,e ke shpenzuar energjinë dhe mundin,pastaj përsëri të goditi së cilës i ruheshe me kujdes,do të thotë se mu ajo është dashur të ndodhë,e mos thuaj:‘Sikur të kisha bërë kështu e asahtu,do të ishte kështu e ashtu‘,por thuaj:‘Ky ishte caktimi i Allahut,dhe ajo që AI dëshiron, bëhet.‘

      “Vërtet,pas vështirësisë vjen lehtësimi“

      “O njeri,dije se pas urisë vjen ngopja,pas etjes ke ujin freskues,pas lodhjes së tepërt të kaplon gjumi,pas sëmundjes vjen shërimi,i humburi do të triumfojë,robi do të lirohet nga prangat e robërisë,i devijuari do të udhëzohet,dhe pëlhura e territ do të ngjitet lart e do të zhduket.
      Nata të përgëzon me një mëngjes të vërtetë duke humbur pas majave të kodrave të larta. Përgëzoje të kapluarin me goditje për zgjidhjen e nyjave të tija,e cila arrin me shpejtësinë e dritës sa çel e mbyll sytë;tregoji shpresëhumburit për dorën përgëdhelëse që e pret dhe për butësinë e lehtë që do ta prekë.kur të ecësh në shkretëtirë dhe të shohësh se gjatësia e saj veç po zgjatet e zgjatet,dije se pas asaj të pret kopshti i gjelbërt me drunjtë të shpeshtë që të sigurojnë hije të holla e të freskëta.E kur të shohësh se litari i trashë veç po hiqet e hiqet,dije se në fund ai këputet. Vërtet pas lotit ke buzëqeshjen,pas frikës ke paqen dhe sigurinë,e pas drejtimit tënd nga Krijuesi të vjen qetësimi.Zjarri i tmerrshëm nuk e dogji Ibrahimin a.s.,ngase Allahu ia çeli dritarën e mbrojtjes e që ishte

      “….I ftohtë dhe shpëtues…“( El-Enbija.69)

      Po ashtu,deti i tmerrshëm nuk e mbyti Musain a.s sepse zëri i tij i fuqishëm dhe i sinqertë pëshpëriti:

      “…Kurrsesi,me mua është Zoti im,Ai do t’më udhëzojë“(Esh-Shuara.62 )

      Met ë vërtetë njerëzit të cilët bëhen rob të së keqes dhe që ushqejnë atë me lot dhe pikëllime vrasëse nuk shikojnë tjetër pos mureve të dhomës së tyre dhe derës së shtëpisë së tyre.Sa dritëshkurtër që janë,e kështu pa mëshirë e vrasin shpresën që duhet të mbete e gjallë.Thuaju: ‘O njeri,ti që më kupton,hidhe shikimin pak më larg,atje…pas perdeve,dhe le çliroje trurin deri atje pas mureve! Ndaj,mos e humb veten,bëhu vigjilent dhe qëndro guximshëm se çdo filli ka dhe mbarimin e vet.
      Adhurim më të preferuar ke pritjen e fitimit dhe daljen nga ngushtësia, ditët rrotullohen,ca për ty e ca kundër teje,dhe koha ka rrotullimin e vet,netët janë si shtazënat,lirohen një ditë nga barrat e tyre.E panjohura është e mbuluar,e Allahu i Madhëruar në çdo moment është i angazhuar në çështje të reja ,fal mëkate,largon brengosje,jep jetë, jep vdekje,krijon gjendje zhduk të tjera… Ti nuk e di,Allahu pas asaj mund të jap diçka rishtazi,dhe me të vërtetë pas vështirësisë ka letësim.
    • Nxjerr nga limoni pijen e ëmbël

      I mençuri humbjet i shëndërron në fitore,kurse injoranti frikacak,një fatkeqësi mbi kokën e tij e rrit dhe dyfishon.Kur Pejgamberin s.a.v.s., e dëbuan prej Mekkes në Medine,ai atje themeloi shtetin e ri që shndriti dhe për ta lexoi një histori.Kur Ahmed ibn Hanabelin e torturuan dhe e burgosën, ai nuk qëndroi duarkryq në burgun e tij,por nga ajo shtëpi e zezë e me dhoma të errëta doli si prijës i haditheve të Muhammedit s.a.v.s.,ku deri në ditën e gjykimit,dituria e tij do të qëndrojë në shërbim të muslimanit. Serehsiu,komentatorin më të njohur,e hudhën në një pus të thellë e të thatë,por nga ajo thatësi doli dhe nxorri 20 vëllime në Jurisprudencë Islame,ku nga ky fryt rrjedh kroi i dobisë për gjithë studiuesit.
      Më dëgjo mirë: nëse mbi ty bien retë e zeza,bindu se nga nmjëra anë e tyre do të të shkëlqejë drita.Nëse dikush të jep lëngun e thartë të limonit,shtoja sheqerin,e nëse dikush të dhuron si peshqesh gjarpërin,mos e refuzo,pranoje dhe shfrytëzoja lëkurën.Nëse të kafshon akrepi dije se nga helmi i tij do të kesh dobi kundër helmimit të gjarpërinjve. Pra,në momentet e vështira mos u humb,jetoji ata në mënyrën më të mirë,mos e ndërprej aktivitetin tënd,se nga kjo kohë do të mund të mbjellësh trëndafila dhe jasmina me erë të këndshme.

      “…. Por mund që ju ta urreni një send, e ai është shumë i dobishëm për ju, dhe mund që ju ta doni një send, e ai është dëm për ju. All-llahu e di (fundin e çdo sendi) e ju nuk dini.(El- Bakare,216)

      Franca para revolucionit të saj të ashpër i burgosi dy poetë të lartë,njëri optimist dhe tjetri pesimist e ata të dy nxorrën kokat e tyre nga dritaret e burgut.Optimisti ia lëshoi një shikim yjeve dhe qeshi. Pesimisti ia lëshoi një shikim dheut të rrugës fqinje dhe qajti; shiko në anën tjetër të fatkeqësisë; ngase e keqja nuk ekziston vetëm,por aty ka të mira,liri dhe shpëtim.

      “A nuk është Ai që i përgjigjet nevojtarit kur ai e thërret?“

      Është borxh i imi dhe i yti vëlla që Allahu ta thirrim në vështirësi e në lehtësi,haptazi e fshehurazi, në terr e në dritë,në vetmi e në shoqëri,të trokasim në derën e mëshirës së Tij,sepse ai nuk e kthen lypësin duarbosh.Le të derdhim lotin e pastër nga frika dhe devotshmëria ndaj Tij e të qëndrojmë të përulur përballë fuqisë së Tij.

      Kuptoje,o njeri,se ndihmën dhe mëshirën e Zotit s‘ka kush e pengojë:

      “ A është Ai që i përgjigjet nevojtarit (të mjerit) kur ai e thërret,…“(En- Neml)

      Nëse gjendesh në thellësirat e detit gati për t’u mbytur, përkujto emrin e tij me përsosmëri e sinqeritet, se Allahu aty e ke e s’je vetëm.

      Mos u vetmo në mendime,se të gjitha lidhjet mund të këputen dhe copëtohen përveç lidhjes së Allahut,të gjitha dyert mbyllen dhe shkretohen përveç derës së Tij.Allahu është afër teje,të dëgjon kur e thirr dhe të përgjigjet kur e lut.të urdhëroi ty,mua e të gjithë neve,që jemi të varfër,të dobët dhe nevojtarë për afrinë e mëshirës së tij.
      Allahu është i Pasur,i fuqishëm,I Vetmi;Ai s’ka nevojë t’i ofrojë dikush ndihmë.Na mësoi si t’I lutemi:

      “Më thirrni Mua, Unë ju përgjigjem,…“( Gafir.60)

      Kur të godasin telashet dhe shqetësimet,mos ngurro që ta thirrësh Allahun Fuqiplotë, thirre me Emrat e tij të bukur,kërkoje ndihmën e Tij,rehatinë dhe mbështetjen nga Ai.Mundësoja ballit të puthë dheun dhe fytyrës të bjerë në tokë,tregoji vetes se je robi i Tij që të lirohesh nga robëria nga të tjerët,shtriji duart,ngriti shuplakat,zgjidhe gjuhën,shpeshtoje lutjen,kërko shumë,insisto e ngul këmbë,prite mirësinë e Tij,fitoren e Tij,përmabju Emrit të Tij,përmirësoje mendimin për Të,përkushtoju Atij,kthehu nga Ai fuqishëm që të bëhesh i lutur e të shpëtosh.
    • Fundja qëndro në shtëpinë tënde....!

      ”Largohu nga e keqja dhe njerëzit që e ushqejnë atë,qëndro larg atyre që s’dinë ta vlerësojnë kohën.Kur të hasësh në kësilloj grupesh shpejto pak më tepër në të ecur dhe fute kokën në çerdhen tënde,në shtëpinë dhe kopshtin tënd.Kështu do të jesh më i qetë,truri të pushon më mirë, zbukuroje menden dhe zhvilloje me gurët e çmuar të Kur’anit Famëlartë,që sytëë të të depërtojnë më mirë nepër qoshe e ta njohësh oqeanin shkencor të Islamit. Vërtet,të izolohesh nga çdo gjë që të largon nga të mira dhe respekti është ilaç i fuqishëm dhe i sukseshëm për qetësinë e rehati shpirtërore,dhe unë po ta këshilloj fuqishëm këtë ilaç. Të largohesh nga e shëmtuara dhe e kota do të thotë ta pushosh trurin,ta ngritësh ligjin e frikërespektit,t’ia festosh ditëlindjen pendimit dhe përkujtimit.
      Takimet e lavdëruara vërtetë janë ato gjatë namazeve dhe tubimeve të diturisë dhe solidaritetit të mbarë,ndërsa nga tubimet boshe dhe të kota të kesh kujdes! Të kesh kujdes! Ik me lëkurën tënde,qaj për mëkatin tënd,kontrollo gjuhën! Le të të mijaftojë shtëpia jote,ngase të përzihesh me barbarët do të thotë ta luftosh me dhunë shpirtin tënd,ta kërcënosh rrezikshëm botën e sigurisë e të qetësië së shpirtit tënd.Kjo sepse ti ulesh me padronët e thashethemeve, me mjeshtrat e mashtrimeve dhe me mësuesit që të përgëzojnë me sprova,telashe e kokëçarje derisa të duket se vdes për çdo ditë nga shtatë herë para se të të arrijë vdekja e vërtetë. Prandaj,shpresa ime e vetme është që ti t’i qaesh çështjes tënde dhe të izolohesh në dhomën tënde,veç nëse ke ndërmend të flasësh a të veprosh mirë , me ç’rast do të vëresh se si zemra jote do të kthehet te ti.Shpëtoje kohën nga kaosi,jetën nga pakuptimësia,gjuhën nga përgojimi,zemrën nga shqetësimi, veshin nga vulgariteti,shpirtin nga mendimi i keq,e kush provon ia del,ndërsa atij që hyp në transporte e iluzioneve dhe shthurret me të tjerët,thuaji: SELAM!(Paqe)!

      Merre mjaltin po mos e thyej kosheren

      ”Kush posedon butësinë dhe urtësinë,ndado që të shkelë lëshon bukuri,e kujt i janë hequr këto dy veti kudo që të gjendet rri i vetmuar,nga kryelartësia dhe zemërimi s’i afrohet asnjëri.Butësia në fjalë e dialog,buzëqeshja e dlirë mbi fytyra,përdorimi i fjalëve të ëmbla e të mira janë si rrobat e bukura me çmime të shtrenjta me të cilat stolisen fatlumët.Kjo,gjithashtu,është një ndër cilësitë e besimtarit,si bleta e cila ushqehet me ushqim të mirë dhe prodhon të mirë,e kur ulet mbi lule nuk e dëmton atë sepse Allahu ia jep butësisë atë që s’ia jep dhunës.
      Për shumë njerëz të kaplon malli,e kur ndodh që të presësh njeriun për të cilin të ka djegur malli, nëse ndodhesh në fund të turmës apo grupit dhe të vështirësohet pamja e tij nga numri i madh që presin,ti dhe të tjerët që janë në pozitën tënde duhet të zgjatni qafat e të hapni sytë që të shihni më mirë.Kështu ngjallen zemrat dhe flakërojnë fytyrat në takime.Për ç’arsyee bëtë këtë?! Ngase njerëz të tillë janë të dashur pothuajse për të gjithë,dashurinë e tyre tek të tjerët e mbjell fjala e tyre e ëmbël ndaj çdokujt,marrëdhëniet dhe lidhjet e tyre ndërmjet njerëzve me drejtësi,në takimet dhe largimet e ytre sytë u mbesin me nostalgji.Pastërtia jote shpirtërore i tërheq njerëzit dhe shokët rreth teje si magneti,gjithmonë je i rrethuar me shokë,që mezi presin të jesh në mesin e tyre.Nëse vjen nga larg,lajmërojnë dhe përgëzojnë për ty,e nëse shkon larg tyre gjithmonë pyesin e bëjnë lutje për ty.Me të vërtetë këta fatlumë kanë moralin kushtetutë që titullohet:

      “ Nuk është e barabartë e mira dhe e keqja. Andaj, (të keqen) ktheje në mënyrën më të mirë, se atëherë ai, me të cilin kishit njëfarë armiqësie, do të bëhet mik i afërt.“( Fusilet,34)

      Të lartëpërmendurit e shuajnë zemërimin ndaj të tjerëve përmes emocioneve të tyre të pastra ku me plot ngrohtësi depërton butësia,dhe bëhen falës të sinqetë ndaj atyre qu u bëjnë padrejtësi, shumë shpejt i harrojnë të këqijat dhe mbajnë mend të mirat.Nëse mbi ta hidhen fjalë fyese e sharje,apo tallje me personalitetet e tyre,mbyllin veshët e nuk dëgjojnë, e këto thënie humbasin sikur të mos kishin ekzistuar.Të tillët janë në rehati të vërtetë,por edhe njerëzit rreth tyre janë të rehatshëm.Besimtarët gjejnë paqe e siguri te këta.
      “Musliman është ai,prej gjuhës dhe dorës së të cilit janë të sigurtë muslimanët e tjerë,dhe besimtar është ai prej të cilit njerëzit janë të sigurtë në gjaqet dhe pasuritë e tyre“(hadith).“Vërtet,Allahu më ka urdhëruar që të mos i shkëpus lidhjet me ata që më bojkotojnë dhe t’ia fali atij që më ka bërë padrejtësi e t’i jap atij që nuk më jep“(hadith).

      “ Të cilët japin kur janë shlirë edhe kur janë në vështirësi dhe që e frenojnë mllefin, që ua falin (të keqen) njerëzve, e All-llahu i do bamirësit.“( Ali Imran,134)

      Të përgëzuar janë ata që i kanë këto veti,se qëndrimet e tyre do t’i shpiejnë në kopshte e në lumenj, me Allahun e Fuqiplotë do kenë fqinjësi.
      “ Në një vend të kënaqshëm, te Sunduesi i plotfuqishëm (te All-llahu).(El- Kamer,55)

      “Prat a dini se me të përmendur Allahun zemrat stabilizohen“

      Fol të vërtetën,pashë Krijuesin tënd.Thuaje të drejtën se ta mbush zemrën me erë të këndshme. Përvoja ime është argumenti yt,prijësi i grupit nuk gënjen kurrë! Pra,thuaje e mos ngurro,se nuk ke gjetur kurrë e as nuk ke për të gjetur fjalë që ta zgjeron gjoksin dhe ta rrit shpërblimin,si të përmendurit e Allahut xh,sh.

      “ Pra ju më kujtoni Mua (me adhurime), Unë ju kujtoj juve (me shprëblim). Më falënderoni e mos Më mohoni.“(El-Bakare,152 )

      Përkujtimi i Emrit të Allahut të zbukuron fytyrën dhe pamjen,ashtu siç e zbukuron pamjen e shtëpisë sate një kopsht i bukur me trëndafila të llojllojshëm dhe drunj të shpeshtë gjelbërues.Pra, ai që s’i shijon kënaqësit e këtij kopshti s’mund t’i provojë kënaqësitë e kopshteve të Xhenetit në botën tjetër.Përmendja e shpejshtë e Allahut të zgjon trupin dhe shpirtin nga vështirësitë,lodhjet dhe shqetësimet e kësaj jete.Jo vetëm kaq,por kjo është edhe rruga më e lehtë dhe e shkurtër drejt shpëtimit.
      Lexoje Kur’anin që të njohësh se ç’është të përmenduri,dhe çdo ditë provoje ushqimin e tij që të arrish shërim.Me përkujtimin e Emrit të Tij largohen retë e zeza she shkëlqen dielli i jetës,më përkujtimin e tij shkrihen kodrat e të këqijave dhe mërzive.Pra,mos u habit kur përkujtuesit gjejnë rehati dhe mbështetje,se kjo është ajka e esenvës,por habitu me ata që janë larg kësaj fushe se si jetojnë dhe si ndjehen.
      “ Janë të vdekur e jo të gjallë, dhe ata nuk e dinë se kur do të ringjallen (adhuruesit e tyre).(En- Nahl,21)
    • “A ua kanë zili atyre njerëzve për atë që Allahu u dha nga mirësitë e Tij?!
      Xhelozia është një sëmundje e vështirë së cilës s’i gjendet kurrë shërimi.Ajo i ngjan gangrenës që të dërrmon ashtin dhe të shkakton prishje në trup,fillon nga pika e vogël,pastaj shpërndahet dhe kaplon tërë trupin,ashtu siç është thënë:“Ziliqari s‘ësht kurrë i qetë,ai është zulluqari i vetvetes, është arnik që rri i mbështjellë me pëlhurë të mikut.“Kanë thënë:“Sa e mirë dhe sa e drejtë është zilia,fillon me pronarin e saj e pastaj e mbyt po atë“
      Unë ndaloj veten dhe përpiqem t’ju ndaloj edhe juve nga zilia.të mëshirojmë pra,vetet tona,para se të bëhemi të mëshirshëm ndaj të tjerëve.Nëse ne i xhelozojmë të tjerët për të mirat që kanë, dhe zemrat tona u dëshirojnë të keqe atyre,s’bëjmë tjetër veçse me trupin ushqejmë të tjerët dhe shpërndajmë gjumin e qepallave tanë mbi sytë e tyre.Vërtet,xhelozi është ai që ndez furrën dhe hyn e piqet vetë në të.
      Smirëkeqi prish jetën e lumtur të tij dhe i mbjell vetes ferra e kaçube.Belaja e ziliqarit qëndron në atë se ai lufton caktimin e Zotit dhe e akuzon Krijuesin për paddrejtësi,ka edukatë të keqe me ligjin e Tij dhe e kundërshton të Dërguarin (s.a.v.s.,) e tij.Ai qëndron në zjarrin djegës të përhershëm derisa të pushojë,apo të mirat e tjetrit nga prona t’ia largojë.Të gjithë përmirësohen dhe kthehen nga e mira,përveç xhelozit – ai kurrë nuk kthehet përveç nëse të sheh se gjithë çka pate të humbi, atëherë kënaqet.Allahu na ruajtë prej inatçorëve dhe smirëkeqëve se ata s’janë veçse gjarpërinj të zi helmues që s’ta largojnë gjuhën nga trupi derisa ta zbrazin pikën më të fundit të helmit në trup të pafajshëm.Andaj ta ndaloj! Ta ndaloj zilinë! Kërko ndihmë tek Allahu nga ziliqari,se ai në të vërtetë rri i gatshëm dhe të pret.

      Pranoje jetën ashtu siç është,po deshe të jetosh

      Mos kërko që jeta të mbetet sipas qefit dhe dëshirës tënde,se nuk do ia arrish.Ajo i lodh dhe ata që luajnë në ditët e saja,është tmerr i të gjallëve,e përzier me të pakëndshme,shpesh të trubullon, por, përsëri s’të lëshon,në të ditët një pas një i jeton.Mos kërko se nuk mund të gjesh prind,grua, shokë,banesë,a punë,që të mos ketë diçka që ta prish lumturinë e ta humb njerëzinë.Dhe nëse mbetesh në dhëmbët e mprehta të jetës,përpiqu të lëshosh ujin e ftohtë mbi nxehtësinë e së keqes.Kështu deshi Allahu që të jetë e të mbetet kjo botë,e cila grumbullon dhe bashkon dy të kundërtat,qofshin ato lloje,grupe a mendime.Dëm-dobi,ndreqje-prishje,gëzim-pikëllim, sëmundje – shërim,qeshje-qarje…
      Pastaj e gjithë e mira,gëzimi e mirësia bashkohen të pastërta në Xhenet,dhe e gjithë e keqja, prishja,e mërzia mblidhen në Zjarr.“Kjo botë është e mallkuar,e mallkuar është çdo gjë që gjendet në të përveç përmendjes së Allahut dhe asaj që i gjason asaj dhe përveç dijetarit dhe nxënësit“ (hadith).
      Pra,jeto ashtu si je dhe mos vrapo pas të rrejshmeve dhe iluzioneve,por ngritu në botën e idealeve,pranoje botën si është e mos kërko përsosmëri në asgjë,ajo o takon vetëm Allahut. Mos kërko bashkëshorte të plotësuar e të përsosur nga të gjitha anët.
      Në një hadith thuhet:“Mos ta urrejë besimtari besimtaren,nëse sheh në të diçka që e mospëlqen, ngase nëse s‘i pëlqen ndonjë virtyt i saj,i pëlqen ndonjë virtyt tjetër.“Prej teje kërkohet të ecësh anës rrugës së drejtë e të vërtetë, të bëhesh falës,të marrësh atë që të është lehtësuar dhe ta lësh atë që është e vështirë,t’i mbyllësh sytë ndonjëherë e të mos shikosh atë që s'të kënaq, e në ca raste të bësh edhe sikur je i painteresuar.
    • Shikoji të tjerët që janë më keq se ti

      Ktheje shikimin djathtas e majtas,vallë a sheh tjetërgjë pos njerëz që bartin fatkeqësi? A të bie shikimi në diçka tjetër pos në njerëz të lodhur që harruan se ç’është qeshja? Në çdo kulm çastie ka vaj,mbi çdo mollzë të fytyrës lot,e në çdo luginë s’sheh dot gjelbërim.Ah,sa e sa njerëzjetuan ditë të zeza,por s’i shohim ndryshe pos durimtarë që balli i tyre çan çdo të keqe.E ti mos rri me duar në faqe se s’je i vetmi që pin këtë lëng të hidhur, mandje kjo që të ndodhi është shumë e lehtë dhe e vogël,në krahasim me të tjerët.Shih sa të sëmurë kemi që mbi shtratet e tyre rrotullohen në të majtë e në të djathtë,trupi u çel plagë dhe nga dhimbja e madhe bërtasin me zë trishtues,por përsëri mbeten aty ku janë,në po atë gjendje.
      Po sa të burgosur me vite të tëra s’e panë diellin dhe as s’i ngrohën sytë me rrezet e tij? Ata s’shohin gjë përveç dhomës së errët të burgut,në ato dyer të hekurta hyjnë kur qenë fëmijë e prrej saj dolën pleq me mjekra të zbardhura e me trup të rrënuar! Po sa prindër humbën copën e mushkërisë së vet,e mbetën pa fëmijë,pa djem e pa vajza,por prapë jetojnë dhe megjithë këtë dhimbje të madhe shpirtërore qëndrojnë të fortë.Tani erdhi koha për ty që të krenohesh me qëndrimin e durimit të këtyre burrave të Islamit,këtyre dashamirëve të Allahut xh.sh.Mësohu vëlla dhe bindu fort,se kjo jetë për besimtarin e vërtetë është burgë,e asgjë tjetër që mund ta lakmosh.

      Kjo jetë është shtëpi vajtimesh e vuajtjesh,që pallatin ta shndërron në kasolle me mure të shkatërruara dhe ta quan kulm i rrënuar.Një kohë shumë të shkurtër të shfaqen në këtë teatër gjithësie,vasha me trupa të bukur,shëndet të plotë,pasuri, fëmijë! Dhe pas një kohe të shpejtë,s’i sheh ndryshe,pos plaka me trup të rraskapitur,të pafuqishme,të varfra,sheh vdekje,ndarje, skamje, sëmundje….
      “……., dhe e kishit të qartë se si vepruam Ne me ta, dhe ju sollëm shembuj edhe juve.“( Ibrahim.45)
      Ty tani të mbetet t‘i peshosh dhe të bësh krahasimin e goditjve të tua me të tjerët,me ata që qenë para teje në rrugën e kohës së jetës,që ta dish se ende s@të kanë prekur të vështirat dhe ende lundron në begatitë e Allahut.Falëndero Allahun që s’të lëshoi të ligat e pakapërcyeshme.Nëse dëshiron të dish edhe pak më tepër se kaq,atëherë merr mësim nga njeriu i pashembullt në këtë rruzull tokësor.Muhammedi s.a.v.s – më i dashuri i Allahut xh.sh.Kur mushrikët e Mekkes s’donin të dëgjonin prej tij Islam,e dëbuan nga Meka,këmbët e tij të ndershme u përgjakën nga gurët që i gjuanin jobesimtarët.Pastaj,në vitin e pikëllimit kur i vdiq xhaxhai i tij dh Hatixhja,që ishte e para besimtare,ushqim pati lëvozhgat e drunjve.Pastaj hodhën fjalë ndyrëse dhe fyen Aishen r.a. e ndershme.Ia vranë 70 shokë,i vdiq i biri,i vdiqën bijat,e lidhi gurin për barku nga uria,e akuzuan si poet,sihirbaz,falltor,të çmendur,gënjeshtar,e Allahu e ruajti dhe e kurseu nga e tërë kjo.E gjithë kjo ishte bela që patjetër u desh të ndodhte dhe pastrimi e forcim që nuk ka më të madhe se ajo.Para tij u vra Zekerijai a.s,u masakrua Jahjai a.s,u internua Musai a.s,i dashuri i Zotit – Ibrahimi a.s u vu mbi zjarr:....edhe Imamët pësuan një gjë të tillë;Umeri iu mbulua në gjakun e tij,bënë atentat mbi osmanin,e therën me thikë Aliun,rrahën shpinat e Imamëve dhe u burgosën e u dënuan të mirët. Kjo pra,është jeta dhe kështu e ka shijen.

      ” Po ju menduat se do të hyni në xhennet, pa u provuar edhe ju me shembullin e atyre që ishin para jush, të cilët i patën goditur skamjet e vuajtjet dhe qenë tronditur, saqë i dërguari thoshte, e me te edhe ata që kishin besuar: “Kur do të jetë ndihma e All-llahut”?! Ja (u erdhi ndihma) vërtet ndihma e All-llahut është afër”!(el – Bakare,214 )
    • “Thuaj:Ecni nepër tokë…“

      Në bazë të përshkrimeve kura’nore,ajo që i zgjeron zemrat dhe i mënjanon mjegullat e shqetësimit është shëtitja dhe pamja e natyrës,bukuritë e përsosura të gjithësisë së mrekullueshme. Udhëto në këtë gjithësi,shih dhe vështro me vëmendje precize që të bindesh se atë e krijoi Allahu i Madhëruar për ty dhe se pa ekzistencën tënde s’do të kishte patur hijeshi! Mos rri i mbyllur, i izoluar,por shiko në këtë hapësirë që luan rolin e një libri dhe të qëndron i hapur para teje.Hidhua shikimin shkrimit të të Fuqishmit që në të janë të shënuara edhe hapat e vogla të thneglës.Hyr brenda në kopshte dhe ec nepër to,kënaqu me gjelbërimin e tyre,dil nga shtëpia njëherë dhe shiko ç’ka rreth e qark teje,ngjitu në majat e kodrave,zbrit edhe në luginat e ndrequra për mrekulli,pusho nën hijen e drunjve të dendur që mbajnë hije e ftohtë,pi ujë prej kroit të pastër,që gurgullon bukur,hiq erën e këndshme të jasminëve dhe merrjua erën trëndafilave të shumëllojshëm që të tregojnë se ndonëse ushqehen prej një dheu,pijnë ujë nga i njëjti burim,e ngrohen nga i njejti diell,secili mban aromën e vet të ndryshme nga tjetri.
      Ec pra,në tokën e gjërë të Krijuesit tënd duke përkujtuar dhe lëvduar Allahun xh.sh.,i Cili çdokujt ia dha të përshtashmen.Do ta shohish veten të lumtur dhe do marrësh frymë më thellë,e do t’i ngjash një zogu cicërues e zëbukur kur fluturon krahëhapur nëpër qiell.Me të vërtetë vetmia jote në dhomën e ngushtë dhe heshtja vrasëse që të mbizotëron është mënyra më e mirë për vetmbytje. A e di përse e gjithë kjo?! S’është dhoma bota jote,e as ti nuk i përfshin të gjithë njerëzit,përse pra ky dorëzim i verbër përpara pikëllimve,a s’është koha të qëndrosh i pregatitur me sytë,veshët dhe zemrën tënde,para fjalës wsë Allahut,e të veprosh kur të dëgjosh këtë urdhër:

      “ Dilni , le t’ju vijë (e lehtë ose e rendë,..“(Et – Tevbe.41)

      Durimi është më i nevojshëm
      Të zbukurosh veten me durim është virtyt moral.E ç’rrugëdalje tjetër ka nëse unë dhe ti nuk bëjm durim?! A ke ndonjë zgjedhje tjetër përveç durimit?! A di pajisje tjetër përveç tij?! Njëri nga njerëzit e mëdhenj,u bë si teatër në të cilin vraponi fatkeqësitë dhe sheh në të cilin bënin gara telashet.Saherë ilte nga një telash,vizitonte tjetrin,por ai ishte i mbrojtur me durim dhe besim në Allahun.Këtë e bëjnë dinjitozët;ballafaqofen me fatkeqësitë dhe i hedhin përtokë.

      Mos e mbaj globin mbi kokë

      Një grup i madh njerëzish në trurët dhe shpirtërat e tyre mbajnë luftën botërore,e ushqejnë atë dhe e përmbajnë duke qenë të shtrirë në shtretërat e gjumit,e pas mbarimit të asaj lufte ndezëse, në brendësitë e tyre marrin plaçkat dhe peshqeshet e saj të hidhura e shkatërruese,si: sëmurja e lukthit,tensioni i lartë,diabeti,hemoragjia cerebrale dhe kardiake.Bashkë me ngjarjet,digjen e përvëlohen ehe këta të ngratë.
      Zemërohen nga ngritja e çmimeve! Brengosen nga vonimi i shiut!Pra,janë në shqetësime të përhershme e ngushtime të vazhdueshme.
      “……, e çdo zë e mendojnë se është kundër tyre….“( Munafikun,4)
      Këshilla që po ju drejtoj është që të mos e mbani rruzullin tokësor mbi koka,lërini ngjarjet mbi tokë e mos i venosni në brendinë e stomakëve tuaj.Disa njerëz i pijnë lajmet e përhapura të kota he gënjeshtrat e kulluara,sëmuren he obësohen për gjëra që s’vlejnë.
      Mëshiroje veten,të lutem,se një ditë ajo o të të kërkojë llogari.Mos u dridh i tëri përpara ngjarjve dhe ndodhirave,e as mos u shqetëso për çdo gjë,se një ditë prej ditëve kjo zemër do ta rrëzojë bartësin e saj përtokë.Largpamësit e vërtetë para çdo vështirësie dhe pësimi marrin shembuj e mësime,duke iu shtuar besimi mbi besim,ndërsa dritëshkurtërit e vërtetë para çdo tmerri e vuajtjeje i kaplon frika,e cila ua shton dridhjet edhe më fortë e i bën të dobët saqë s’kanë fuqi të qëndrojnë në këmbë por gjunjëzohen dhe dorëzohen të raskapitur.
      S’ka dhe s’do të ketë gjë më të dobishme se sa zemra trime,e cila nuk luhatet përpara erërave të forta dhe rrotullimeve të saja.Me të vërtetë trimi i vërtetë është ai i cili sakrifikon me vullnet deri sa të ketë gjallëri në trup,qëndron si malet të ngulur thellë,ka bindjen dhe shpresën e fitimit, pa shqetësime të tepërta sheh gjërat që mund t’i nxehin dhe t’i fusin në kacafytje.Kurse frikacaku është krejtësisht ndryshe.Ai çdo ditë e pret veten me shpatën e ndodhirave të kota dhe ëndrrave të humbura që nuk i takojnë të vërtetës.
      Nëse dëshiron të jesh një prej atyre që bën jetë serioze,përballoji ditët e kësaj bote qofshin të ëmbla apo të hidhura-me trimëri të rrallë durimi,e mos të të mundin ata që nuk i kuptuan qëllimet e kësaj jete,e as mos fut veten në hallk të ngushtë hekuri që t’i kënaqësh armiqtë.Bëhu më i fortë e më i guximshëm se ngjarjet,më i fuqishëm se erërat e kohës,dhe më i qëndrushëm se shekujt.
    • Mos t‘ju thyejnë kotësirat

      Ah,sa të brengosur u bënë njerëzit,për çështje të pavlera,të kota që as përmenden,as shënohen. Derdhen lotët për të pamerituarit,humbën kohën së kujtuari të humburit.Zhdukën buzëqeshjen nga fytyrat për ata që i përbuzën.
      Mendja e tyre është e angazhuar rreth ushqimeve për të mbushur barqet rreth enëve,shtëpive, e pallateve.Ata kurrë s’i çuan kokat përpjetë të shikojnë qiellin e pashembullt dhe qëndrimin e tij pa shtylla,zbukurimin e tij me yje flakëruese.Rëndësi i japnin kafshës me të cilën udhëtonin,veshjes me të cilën zbukuoheshin, mbathjes me të cilën krenoheshin dhe krekosnin qafat.Ndaj të mos bëhemi si dyftyrësit e të vlerësojmë gjërat e kota,të humbim botën e amshuar për këtë jetë që fundin e ka të shkatërruar.

      Pjesën dërrmuese të njerëzve gati çdo ditë i sheh të vrazhdë dhe me fytyrë të mërzitur,për shkaqe shumë të vogla të mosmarrveshjes dhe moskuptimit që ndodh në mes burrit e guras,apo prindit e birit,apo fjalëve që nuk pajtohen me qejfin apo mendjen e tyre.Ky grup njerëzish për kësilloj ngjarjesh humb rregullin e jetës,ngase tek ta nuk peshon detyra dhe misioni më i rëndë që peshon mbi qafat e besimtarëve.Ata të rëndësishmet i lëshuan anash,e të lehtat i morën para dhe i radhiten në ditët e tyre.
      Një fjalë të bukur shqiptuan të parët tanë:“Kur uji del nga gota,ajo mbushet me ajër“.Pra,ti mendohu mirë rreth asaj që do t’i kushtosh kohën e të angazhohesh me të,a është ajo që më zuri diçka që meriton shkrirjen time fizike dhe psikike? Vallë a e meriton ajo fatkeqësi,t’i dhuroj të menduarit,mishin,gjakun,shqetësimin,kohën që e kam të çmuar,me kaq lehtëssi?! Nëse s’je i aftë të dallosh se kujt i dhurohen këto të shtrenjta,kjo është humbja e madhe dhe e qartë për ty. Psikologët thonë një fjalë shumë me vend:“Çdo gjëje vendosi një masë dhe kufi logjik“.
      Jepja çështjes formën,peshën dhe vlerën e saj,e mjer për ty nëse bën padrejtësi dhe shpenzon më tepër se duhet.problemi dhe preokupimi i sahabëve të devotshëm ishte nën pemën e dhënies së besës,e kështu e arritën kënaqësinë e Allahut,ndërsa me ta ishte edhe një njeri që u preukupua me devenë e tij,kështu që i iku besëlidhja e u shpërblye me urrejtje e hidhërim.Flaki të pavlerat dhe mos u angazho me to,do të vëresh se si fatkeqësitë do të të shndërrohen në lumturi e gëzim.
    • Buzëqesh

      Të qeshurit e matur është terapia më e përshtatshme për shërimin e plagëve të vuajtjeve të vazhdueshme,e cila ruan fuqinë e gëzimit shpirtëror. Ahmed Emin thotë :“Të buzëqeshurit në jetën e tyre jo vetëm që kënaqin shpirtin e tyre,por ata gjithashtu janë më të fuqishëm në punë,janë më përgjegjës,më të mirë në përballimin e vërshtirësive dhe shërimin e tyre,si dhe në kryerjen e veprave të mëdha që sjell dobi për ta dhe gjithë njerëzit. Sikur nga njëra anë të vendosnin pasuri të madhe dhe famë të lartë,e në anën tjetër një shpirt të vetëkënaqur e të buzëqeshur,e të më pyesnin tëzgjedh,do ta kisha zgjedhur të dytën!

      Ç’vlerë ka pasuria me fytyrë të mrolur?! Ç’të duhet fama kur shpirtin e ke të ngushtë ?! S’të bën dobi e tërë bota me gjithë çfarë ka nëse vetë je i shqetësuar e i mërzitur, thua se je kthyer nga përcjellja e kufomës së më të dashurit! Ç’të duhet gruaja e bukur,kur zemërohet, vrazhdësohet dhe e kthen shtëpin në ferr?! Më e dobishme për ty është ajo që s’ka këtë shkallë të bukurisë,por sjelljen e pëlqyeshme,buzëqeshjet e ngrohta dhe që e bën shtëpinë si një prej kopshteve magjike. S’ka vlerë një buzëqeshje që nuk del nga thellësia e njeriut,e pastër dhe e natyrshme.E nëse ai përpiqet t’ju falë vetëm zgërdhimjen e dhëmbëve pa miratim nga shpirti,kjo i mbete vetëm fytyrës së tij dhe nuk depërton tek të tjerët,sepse ai kërkon ta falsifikojë natyrën e tij të pastër të vërtetë.

      Shiko rreth teje me kujdes; lulet buzëqeshin,pyjet e dendura luhaten të qeshura,detërat, lumenjtë, qielli,yjet,shpezët,të gjithë të buzëqeshur,pra edhe njeriu në esencë e tij rri i buzëqeshur.Sikur të mos e prekte xhelozia,sherri, naiviteti dhe shkaqet e tjera që ia humbin dritën fytyrës dhe e bëjnë të mrolur“ Ai nuk e sheh këtë bukuri që qëndron ditë e natë para syve të tij.se në shpirt është i dobët e i shkatërruar; secili prej nesh e sheh botën përmes veprave,mendimeve dhe shpirtit të vet.

      Kur vepra që bëra të jetë e mrië,mendimet që më shpojnë kafkën të dli shpirti i pastër nga mllefet,atëherë shqisa e të pamurit do të shohë pastërti; gjithçka që më rrethon në këtë hapësirë e shoh të bukur,shoh realitetin.Por të pamurit kur të më bëhet i paqartë,të më nxihet qelqi i syzeve, çdo gjë rreth meje e shoh të zezë e të errët,atëherë duhet të kontrolloj trurin,veprat,mendimet, shpirtin,e t’i kthej në çiltërsitë parësore që ta shoh të vërtetën e bukur,ashtu siç është e paprishur.

      Kemi shpirtëra që mund të bëjnë prej çdo gjëje dhimbje e vuajtje,dhe shpirtëra që mund të bëjnë prej çdo gjëje lumturi.Gruaja së cilës në shtëpi s’i sheh syri përveç gabimeve,tërë ditën e bën të zezë,për shkak se pjata i është thaer,se gjella iu bë e krypshme,se gjeti letrat copë-copë të hedhura nepër dhomë….,bërtet dhe fyen,sharja përfshin të gjithë që janë në shtëpi dhe pas pak ndizet zjarri.

      Gjithashtu,ka burra që turbullohen me veten dhe me ata që u gjenden përreth për shkak të një fjale apo komentimit të keq të saj,ose prej një pune të pavlefshme që u ngjau apo e bënë,ose për shkak të humbjes tregtare,një fitimi që prisnuin të arrinin por nuk iu realizua,e për shumë gjëra tjera,që s’kanë vlerë.Pra,bota në sytë e tyre është e zezë,pastaj edhe atyre që janë rreth ua nxijnë. Këta njerëz kanë fuqi ta zmadhojnë të keqen dhe prej një kokrre bëjnë pirgun,prej bërthamës bëjnë drurin.Ata nuk mund te bëjnë mirë,ndaj nuk gëzohen kur u vijnë të mirat edhe nëse janë shumë,e as nuk kënaqen me atë që arritën edhe nëse është e madhe.

      Jeta është art,e arti është shkencë që studiohet.Për njeriu është më mirë të mbjellë trëndafila, jasminë,e dashuri në jetën e tij,se sa të lodhet në grumbullimin e të hollave dhe fryerjen e xhepave.
    • Ç’vlerë ka jeta,kur gjithë mundin ia drejton mbledhjes së pasurisë,e s’bën asnjë përpjekje në lartësimin e bukurisë,mëshirës dhe dashurisë në të?! Shumica e njerëzve s’i çelin sytë për bukuritë dhe gjërat interesante në jetë,por për dinarë dhe dirhemë.Kalojnë rreth kopshteve plotë trëndafila të bukur dhe ujit të vrullshëm,e shpenzëve këndues,por as që u hyn në mend t’i shikojnë ato,në mend kanë dinarin që doli e dinarin që hyri.Ishte dinari mjet për jetë të lumtur,e rrotulluan gjendjen dhe shitën jetën e lumtur për hir të dinarit,i larguan sytë nga shikimet e bukura dhe i përshtaten të mos shikojnë përveç dinarit.

      Nëse e ke humbut shpresën,s’mund ta gjesh buzëqeshjen,e nëse e dëshiron buzëqeshjen, luftoje atë që ta humbi shpresën.Shansi të ofrohet ty dhe të gjithëve, ngadhënjimi është i hapur, dera e tij është për ty dhe për të tjerët.Mësoje veten të jesh i hapur dhe shpresëdhënës për vete dhe të tjerët.përfytyro dobinë dhe të mirë për të gjithë.

      Nëse mendoni se jeni krijuar për gjërat e thjeshta dhe të vogla,atëherë s’mund të arrini në jetën tuaj përveç te të voglat dhe të thjeshtat,e nëse mendoni se jeni krijuar për çështjet e rëndësishme dhe me peshë,atëherë mund t’i thyeni kufijtë dhe t’i largon pengesat,gjersa të arrini te fusha e gjërë dhe qëllimi i kërkuar. Pra inkurajimi i vetvetes varet prej çështjes dhe qëllimit që ke vendosur në skicën e trurit. Cakto se çfarë do të arrish,e edhe sikur arritja e saj të jetë e vështirë,mos u merakos,sepse çdo ditë ti hedh hapat drejt saj.

      Ajo që e shtyp shpirtin,që e rrudh,dhe e dërgon në burgun e errët,është të menduarit keq dhe humbja e shpresës.Jeta e keqe qëndro në shikimin e së keqes dhe në hulumtimin e turpeve të njerëzve,llomotitjet me fjalë për mangësitë e botës.

      Nuk gjen njeriu mbështetje në asgjë,ashtu siç gjen mbështetje e sukses te një edukator që ia zhvillon aftësitë natyrore,ia rikthen fjalën dhe gjerërinë e gjoksit,e mëson se dobia është qëllim kryesor.Ne duhet të shpejtojmë të bëhemi rrënjë e dobisë së njerëzisë,aq sa kemi mundësi, që shpirti ynë të jetë diell i ngrohtë për një dritë,dashuri dhe dobi,që zemra jonë të jetë e mbushur me ledhtime,respekt e njerëzi,të ketë dashuri në arritjen e dobisë për secilin që të thërret.

      Shpirti i buzëqeshur i sheh të vështirat dhe kënaqet kur i mund ato; i shikon dhe buzëqesh,i shëron dhe buzëqesh,del fitues dhe buzëqesh.Kurse shpirti i mrolur s’i sheh realisht vështirësitë, por i zmadhon ato dhe pastaj i bie interesi për ato dhe shfajsohet me ‘sikur’,’nëse’, e lloj – lloj justifikimesh.S’është koha ajo që e malkon atë por mendimet e tij dhe kultura që ka.Ai dëshiron fitimin në botë,e nuk ia vë çmimin,si sheh në çdo rrugë lunain vërsulet dhe pret derisa të bjerë flori nga qielli apo të shpërthejë toka prej pasurisë.Me të vërtetë vështirësitë në këtë jetë janë çështje ne përqindje,shpirti shumë i vogël sheh gjërat shumë të vogla, e shpirtgjerët nuk shohin vështirësi të mëdha,por atyre mandje u shtohet madhëria aq sa iu shtohen të vështirat,kurse shpirtvegjëlve iu shtohen sëmundjet duke ikur prej tyre.

      Vështirësitë e këaj jete më ngjajnë me qenin e tërbuar dhe kafshues.Ti ecën rrugës,kur papritmas, të del ky qen që është i uritur për kacafytje.Ti e vështron atë,frikësohesh,dhe ikën me vrap.Ai të ndjek duke lehur,ngase u tregove frikacak,por sikur të qëndrosh pa ngatërruar këmbët,e ta shikosh në sy dhe të vazhdosh rrugën,ai të largohet nga rruga jote dhe merr ferrat.

      Pastaj s’ka gjë më vrasëse për shpirtin se sa ndjenja se je i humbur,i nënçmuar dhe i pavlerë.Prej këtyre ndjenjave është e pamundur të dal vepër e madhe,e as nuk pritet prej këtyre ndonjë dobi. Ndjenja e të qenurit i humbur,të bën të humbasësh besimin në vetvete.Nëse fillon ndonjë punë, frikësohesh në fuqinë tënde dhe e dyshon fitoren, kështu që në fund pëson humbje. Besimi në vetvete është një veti e madhe ngase në të varet suksei në jetë…..

      Buzëqesh,nga ky ujë që pive mos rri duke u dridhur.Ndoshta të tjerët kur tÇju shohin të qeshur do ju bashkangjiten,vuajtjet anash duke i hedhur.
      Vallë,a thua të pasuron hidhërimi,apo ta humb pasurinë gëzimi?!

      Shoku im i dashur,buzët e tua nëse qeshin nuk kanë për të plasur,dhe asnjë fytyrë nga të qeshurit para kohe s’është plakur!Buzëqesh si shkëndijë e zjarrët,që lundron dhe vallëzon në qiellin e mjegulluar. Buzëqeshja asnjeri në këtë botë s’e përgëzon,përderisa deshi apo s’deshi ai në këtë botë vjen, dhe ashtu ngadalë dikur shkon.Buzëqesh,për derisa je gjallë dhe ende s’ke vdekur,se pasi të mbulohesh me dhe kurrë s’ke për të qeshur!..
    • Mos rri i trishtuar se dje provove pikëllimin,por s’të solli dobi.Yt bir përsëriti vitin,e ti u brengose dhe ule kokën pranë halleve.A e ndryshove gjendje me hidhërim që mbajte?! Humbe në tregti pasurinë.Rrije i lodhur dhe ushqeje mërzinë.Ky qëndrim i yti,a t’i shndërroi humbjet në fitim?!

      Mos u pikëllo,se kështu u dëshpërove kur të goditi një fatkeqësi,e nga një u bënë dy. U hidhërove dhe përjetove raste të rënda nga skamja,por s’u bëre i pasur, mbete me ofshamat dhe mllefet e kota.U preke nga fjalët e armikut tënd dhe e ndihmove edhe më tepër të flasë kundër teje. U shqetësove nga një ngjarje që mendoje se do të ndodhë por ajo s’u bë.

      Mos u pikëllo,se edhe në pallatin mbretëror sikur të jetosh,nuk do ta gjesh rehatinë dhe kënaqësinë shpirtërore.Edhe nëse ke pasuri të madhe ,i njohur je e me famë,e kot është për ty, se vuajtjet ta humbën shpresën që të mbante gjallë.

      Mos u pikëllo,se pikëllimi ujin e ëmbël e të ftohtë,ta bën të idhtë e të ngohtë,trëndafilin e shndërron në ferrë,kopshtin në thatësi të shkretë dhe jetën në burgë të rreptë.

      Mos u pikëllo,përderisa ke fenë islame që në të beson,ke shtëpinë që në të banon,ke ushqimin që me të jeton,ke ujin e ftohtë që etjen kalon,ke tesha të mira që trupin mbulon,ke grua të ndershme që shpirtin ta qetëson,përse,pra,pikëllimin s’e dëbon?!

      Mirësia dhe begatia e dhembjes

      Nuk janë dhimbjet gjithmonë të urryera dhe ato që sjellin gjithmonë mjerime e të këqija. Ndodh nganjëherë që robi të jetojë në dhimbje e të ketë dobi.Me të vërtetë,lutja e nxehtë vjen me dhimbjet, adhurim të vërtetë sheh atëherë kur të shoqëron dhimbja.Dhimbjet e nxënësit në kohën e lypjes së diturisë dhe arritjes së saj,durimit të vështirësive të rrepta gjatë kohës së përpjekjeve,bëjnë që ai ta korrë frytin e famës,si një dijetar i fortë e i rrallë,ngase u dogj në fillim e ndriçoi në mbarim.Dhimbjet e poetit dhe vuajtjet e tij kur nëpërmjet rreshtave të thurur i thotë,prodhojnë një kulturë të bujshme.

      Gjithashtu edhe vuajtjet e një shkrimtari nxjerrin vepra të gjalla,e tërheqëse që janë të mbushura plot këshilla e shembuj, mësime e përkujtime.Nxënësi që jetoi pa fije shqetësimi dhe aktiviteti pranë bankave,e as që e lodhi trurin pranë librave,mbetet gjithmonë margjina,përtac dhe i panjohur.

      Po ashtu edhe një poet,i cili nuk njohi dhimbjet e as që ua shijoi idhtësinë,vetëm se humb kohën në poezitë e tij,se fjalët i mbeten shumë të lira,si një zbrazëtirë e fluskave të shkumës së detit që në fund humbin dhe shuhen.Mbeten të tillë se fjalët nuk doën nga muskujt e zemrës,por vetëm nga maja e gjuhës.Shembull më të lartë dhe të ngritur kemi jetën e besimtarëve të parë të cilët e përjetuan mëngjesin e misonit,rilindjen e bashkësis,fillimin e shpalljes.

      Ata që kishin besimin më të madh,zemra të pastra,fjalë të vërteta dhe dituri të thella,ishin të tillë ngase përjetuan dhimbjet dhe vuajtjet më të vështira; uri, skamje e varfëri, dëbim, përbuzje, dhimbje ndarje e izolimi. Ata përjetuan ndarje zemrash,largim ëndjesh,dhimbje plagësh,vresje,dhunë,e masakrime,por përsëri mbeten me të vërtetë shembuj legjendarë,pakicë e zgjedhur,shëmbëlltyrë e pastërtisë,simbole të virtyteve të larta,sakrifikues të mëdhenj.
    • Dobia e diturisë

      Injoranaca është vdekja e ndërgjegjes dhe zhdukja e jetës.

      “….. Unë të këshilloj që të mos bëhesh nga injorantët!”( Hud,46)

      Dituria është dritë,për t’i dëshmuar dhe njohur të vërtetat,e cila të jep gjallëri në shpirt.

      “ Vallë, a është ai që qe i vdekur kurse Ne e ngjallëm dhe i dhamë dritë, me të cilën ecën mes njerëzve, si ai që ka mbetur në errësirë (i humbur) dhe nuk mund të shpëtojë nga ajo? Ja, kështu (si këtij në errësirë) iu duket mirë mohuesve ajo që veprojnë.“( El-En'am.122 )

      Lumturia dhe zgjerimi i kraharorit vjen me lypjen e diturisë.Ajo ekziston e nëse dëshiron ta gjesh, përpiqu dhe kërkoje,se dituria të zhvillon trurin dhe të bën të kuptosh atë që ishte e panjohur për ty.Dituria të jep zgjuarsi të zbulosh të mbuluarën dhe të fshehurën.Kur njeh dhe zbulon të panjohurat bëhesh aktiv dhe përpiqesh të shikosh gjithnjë e më larg.Kurse injoranaca është mërzi e pikëllim,s’të ndryshon diçka në jetë,jeta jote qëndron në vend dhe i ngjan ujit që nuk rrjedh – e djeshmja si e sotmja,e sotmja se e nesërmja.
      Nëse dëshiron të jesh i lumtur në këtë botë kërkoje diturinë dhe orvatu të mbledhësh njohuri mbi gjërat që të sjellin dobi.Atëherë do të largohen mendinet e kota që ta lodhin trurin:“…. thuaj: “Zoti im, më shto dituri!”(Taha,114 )

      Asnjeri të mos krenohet me pasurinë që ka se edhe po pati sa kodra e Uhdit ai mbete injorant dhe në dituri është zero,jeta e tij mbetet e zbrazur dhe e paplotësuar. Sa e lartë dhe e shtrenjtë është dituria,sa mirë freskohet gjoksi me freskinë e saj,dhe sa shpejt ia çel truri derën kur ajo o troket.


      Qendra e lumturis

      Begatia më e madhe dhe e pazëvendësueshme është kur di të fusësh lumturi e qetësi në zemrën tënde,ngase një zemër e qetë dhe e gëzuar mban fryte të paluhatshme,prodhon vepra të lëvduara, dhe mbron shpirtin nga pasiviteti.Është thënë se; lumturia është art që mësohet,e kush di si ta tërheqë dhe të arrije tek ajo,e ka marrë dobinë prej periudhave të kohës dhe drejtimit të jetës, si dhe të gjitha begatitë që i ka në dorë dhe pas dore.Rrënja e lumturisë është qëndrueshëmira e fortë,që nuk luhatet nga vështirësitë e as lëvis nga ngjarjet.

      Ajo nuk shqetësohet për të kotat,dhe sipas fuqisë së zemrës e pastërtis së saj shkëlqen shpirti.Në të vërtetë,valët e jetës,dobësia e forcës dhe frika e shpirtit, janë shkaqe për pikëllimin,mërzinë dhe dëshprimin,e atij që ia mësoi vetes durimin dhe forcën iu lehtësuan shqerësimet dhe iu pakësuan trubullirat.Armiqët më të mëdhenj që rrinë gati mbi lumturinë dhe gëzimin janë shqetësimet, shikimet sipërfaqësore dhe kujdesja vetëm mbi veten,duke harruar botën dhe gjithë ç’ka në të.
      Sikurse këta të pagdhendur e shohin globin tokësor në vetet e tyre,nuk mendojnë për të tjerët, nuk jetojnë për të tjerët,e as nuk interesohen më larg vetes,e të vështrojnë përqark..., të angazhohemi edhe me zgjidhjen e çështjeve të njerëzve në nevojë,të largohemi që t’i harrojmë plagët. Në këtë rast bëjmë dy të mira; lumturinë e vetvetes dhe lumturinë e të tjerëve.Detyra e artit të lumturisë është të frenojë mendimet e tua dhe t’i mbrojë ato,që të mos shkapërderdhen, sepse nëse i lëshon mendimet e tua e s’i frenon,ato e kalojnë kufirin dhe e humbin drejtimin shpejt.Pastaj të rikthejnë kastën e pikëllimeve dhe vajtimeve,ta çelin librin e dhimbjeve që ta lexosh jetën që kur të ka lindur nëna.
      Nëse mendimet shpërndahen në fushën pa skaj,ato shpejt ta rikthejnë të kaluarën e plagosur dhe të ardhmen ta bëjnë të frikshme,të bëjnë të rënqethesh i tëri,të dridhin e të djegin thellë në shpirt, dhe ta këpusin litarin e fortë të përqëndruar në vepër të frytshme e të dobishme.

      ” Ti mbështetju Atij të përjetshmit që nuk vdes kurrë, madhëroje me lavdërimin që i takon Atij, Ai mjafton për njohje në hollësi të mëkateve të robve të vet.“( El-Furkan,58 )

      Jepja jetës vlerën që i takon dhe ki kujdes,kënaqësia e shkurtër mos të të mashtrojë,jeta e kësaj bote s’është tjetër pos lojë e dëfrim dhe ti s’meriton tjetër pos një lundërshtimi të fortë. Si mund të jepesh pas kësaj që mashtron e të tradhton?! Të pikëllohesh mbas asaj që duke të gënjyer t’i merr ato! Jeta e kësaj bote s’është e pastër,por e trubullt,bubullima e saj dhe vetëtima janë të kaluara,premtimet e saja janë si kopshtet në shkretëtirë,i linduri i saj në fund humbet,zotëriu i saj në fund mbetet syhapur pas saj,por s’i kthen sytë! I pasuri i saj kërcënohet dhe i dashuri i saj ndahet me shpatën tradhtuese të saj.

      Poezia e Parë

      O bijtë e mi që banoni në këto shtëpi
      Në fund korbi i zi me zërin e tij,do të vajtoj mbi këto çatia.
      Vajttojmë për këtë botë,që s’la zemra të bashkuara,pa ndarë!

      Ku janë të parët tanë.mbretërit e fuqishëm?
      As ata nuk mbeten gjallë,as pasuria që kishin.

      Secilit që jeta ia ngushtoi këtë hapësirë
      Udhëtoi e në fund shkoi në verr me dhe të nxirë.

      Si memecë rrinë të shtrirë,kur emrat iu thirren
      Sikur s’e dinë se është radha e tyre dhe duhet të përgjigjen.

      Jeta e kësaj bote,mbete ashtu siç ishte për të parët.
      Dhe do të qëndroj pa fije ndryshimi,deri në Ditën e Gjykimit.


      Poezia e dytë

      Vendimi i vdekjes mbi të gjallët rrjedh pandërprerë
      Ndaj kjo botë s’është shtëpi e përherë,sot a nesër,
      I mbyll sytë,pra ndahu prej saj me fytyrë të bardhë e nder.

      Sot ky njeri të jep lajm për tjetrin
      Pas pak e lëshon edhe atë toka,e bëhetme të vdekurit.

      Kjo botë u vulos të mbete e trubulluar
      E ti dëshiron ta pastrosh nga njollat e ta lësh kulluar.

      Njeriu – ngarkuesi i ditëve,ecën kundër saj
      Dëshiron nën ujë mbi dorë,copë prushi të mbajë.

      Jeta është gjumë,që dytë t’i kaplon
      E vdekja shkundje,që nga gjumi të zgjon.

      Shpejto me vrap të rëndësishmet t’i plotësosh
      Se jeta jote është një zero,që ditët me të i rrethoni.

      Veproni me vrap në rini,kur keni fuqi
      Dhe nga çdo pengesë jeni të liruar
      Mos e lini kohën boshe,se e keni të huazuar.

      S’është koha shoku juaj përjetë
      Zakoni i saj është të jetë armik i vërtetë.

      E vërteta e padyshimtë është se ti nuk mund ta heqësh e ta tresësh nga jeta gjurmën e pikëllimit, se ajo kështu u krijua dhe e njëjtë do të mbetet.

      ” Vërtet, Ne e krijuam njeriun në vështirësi të njëpasnjëshme.“( El-Beled,4 )

      Por prej teje kërkohet që të lehtësosh peshën e brengosjeve nga të këqijat,kurse këputja përfundimtare e vargonjve të pikëllimit do të jetë në kopshetë e begatshme të Xhenetit. Banuesit e tyre do të thonë:

      ” Falënderuar qoftë All-llahu që largoi prej nesh brengat; vërtet, Zoti ynë është që falë shumë dhe është bamirës”.( Fatir.34 )

      Ky është argumenti më i fortë që të vërteton se në këtë botë s’gjendet rrugëdalje për t’u iku prekjeve shpirtërore,që i shkakton brengosja e tepërt,ashtu siç nuk zhduket xhelozia dhe urrejtja, përveç se në Xhennet.

      “ Nga zemrat e tyre kemi hequr (kemi zhdukur) çdo gjë që ishte krijuar nga zilia (nga urrejtja), janë në xhennet,..“(El- Araf,43 )

      Pasi që nëpërmjet këtyre rreshtave pamë dhe kuptuam se ç’është jeta e kësaj bote,atëherë më mirë për ty është mos e ndihmosh atë kundër teje,duke iu dorëzuar në valët e turbullta të mjerimeve e pikëllimeve të paskajshme.Përkundrazi,ti mbrohu me tërë fuqinë që ke para këytre vërshimeve të frikshme.
    • Ndalu pak me mua

      Mos u trishto,nëse je i varfër të tjerët rreth teje janë të mbytur në borxhe,nëse s’ke mjet transporti dikush nuk ka as këmbë.Nëse ankohesh nga një dhimbje,shih të tjerët që janë të lidhur mbi krevate me vite të tëra.Nëse ke humbur një fëmijë s’e dheh më,të tjerët prej një aksidenti humbën tërë familjen….

      Mos u brengos: Nëse ke gabuar pendohu,nëse i bërë ndokujt keq a padrejtësi,kërkoji falje Allahut dhe robit që ia bëre atë të keq.Mëshira e Allahut xh.sh është e gjërë,dera e pendimit ende rri e hapur,të pret ty,sepse ajo të pranohet,me lejen e Allahut.

      Mos u trishto; Se sistemi yt nervor një ditë prej ditësh do të dëmtohet,që do të sjellë dridhje trupi e lodhje zemre,dhe dyshemeja të bëhet vend lodhjeje.

      Mbizortërimi i emocioneve

      Emocionet ndizen dhe ndjenjat lëvizin furishëm në dy raste: Në rastin e gëzimit të madh dhe në rastin e fatkeqësisë së rënd.Në hadith thuhet:“Jam i ndaluar nga dy zërat e çmendurisë së rreptë; zëri i gëzimit dhe zëri i fatkeqësisë“.

      “ Ashtu që të mos dëshpëroheni tepër për atë që ju ka kaluar, e as të mos gëzohi tepër me atë që Ai u ka dhënë, pse All-llahu nuk e do asnjë arrogant që u lavdërohet të tjerëve“(El-Hadid,23)

      Ai që i frenoi emocionet dhe i mbajti nën kontroll para ndodhive të dhimbshme e të vështira,shijoi kënaqësinë e lumturisë dhe doli fitues ndaj vetvetes.
      Por natyra e njeriut në përgjithësi është i tillë që demoralizet shpejt dhe rritet mendja shpejt. Kur i ndodh diçka e mirë,ai gëzohet e bëhet shumë përtac.Kurse kur e godet ndonjë e keqe,ai ankohet dhe hidhërohet shumë…..

      Ata që s’kanë fuqi të qëndrojnë të fortë para emocioneve të tyre në rast hidhërimi i sheh të zbehtë, të skuqur,me sy të çapërdisur,nxjerrin fjalë të rënda fyese,kanë zëra të trishtueshëm,e djegin veten dhe prishin brendësinë e tyre,kalojnë çdo kufi njerëzore duke u larguar larg së drejtës dhe zhytur në thellësitë e së padrejtës.Kurse në rast gëzimi shndërrohen krejtësisht.I sheh fytyrë qeshur,harrojnë veten në thellësitë e lumturisë dhe kënaqësisë.Nëse dikush u bërtet,e fyejnë, ia harrojnë të gjitha të mirat që u bëri,e nëse e duan dikë,i mveshin të gjitha cilësitë e madhërimit dhe e ngrejë në pikën më të lartë.“

      Duaje të dashurin me masë,se ndoshta një ditë do të bëhet njeriu më i urryer dhe urreje të urryerin me masë,se ndoshta një ditë do të bëhet i dashurit yt“. Në hadithin tjetër thuhet:“ E lus Allahun të më mundësoj drejtësi e maturi në zemërim dhe gëzim“.E ai që i mbizotëron ndjenjat dhe gjykon me mendjen e tij,i peshon gjërat drejt e për çdo gjë vendos masë,shikon të vërtetën,e njeh udhëzimin dhe bindet në realitetin.

      “ Ne i dërguam të dërguarit Tanë me dokumente të qarta dhe Ne zbritëm me ata librin dhe drejtësinë që t’i përmbahen njerëzit të së drejtës…..“( El-Hadid,25)

      Vërtet.Islami erdhi me peshoren e pashembullt,me moral e program jete,ashtu siç erdhi me ligje që qetësojnë shpirtin.E në bazë të këtyre që përmendëm,i gjithë ummeti islam janë njerëz të drejtë.

      “ Dhe ashtu (siç ju udhëzuam në fenë islame) Ne u bëmë juve një pupull të drejtë (një mes të zgjedhur)..“(El- Bakare,143)

      Pra,drejtësia duhet të ekzistojë në të gjitha veprat tona praktike,ashtu siç kërkohet në gjykime, sepse feja islame u ndërtua me drejtësi dhe besnikëri.Të jesh besnik në përcjelljen e lajmeve, dhe të jesh i drejtë në gjykime,në fjalë,në punë e në moral:

      “ Fjalët e Zotit tënd janë plot të vërteta (çka lajmërojnë) dhe plot të drejta (çka gjykojnë)…..“( El-En'am,115)