Tregime dhe thënje nga tradita sufiste

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • Vdekja e profetizuar

      Kishte qenë një herë një dervish i cili kishte pasur gjashtëdhjetë nxënës. I kishte mësuar si kishte ditur më së miri e mandej ka ardhur koha të kalojnë përmes përvojës së re.

      Ai i kishte ftuar të gjithë nxënësit dhe iu kishte thënë: - Tash duhet të nisemi në rrugë të gjatë. Diçka, nuk jam i sigurtë se çka,do të ngajë në rrugë. Ata të cilët kanë marrë njohuri të mjaftueshme do të jenë në gjendje të më përcjellin.Por, së pari të gjithë duhet ta mbani në mend këtë fjali: “Mua më duhet të vdes në vend të dervishit!” Bëhuni të gatshëm që këtë ta thoni në çdo kohë, sa herë që i ngrisë te dy duartë.

      Disa nxënës filluan të murmurisin në mes vete, shumë të dyshimnt në lidhje me iniciativën e dervishit. Jo më pak se pesëdhjetë e nëntë nga gjashtëdhjetë nxënësit e kishin braktisur duke thënë: - Ai e di se njëherë do të jetë në rrezik, dhe po përgatitet të na viktimizoj neve në vend të tij.
      Gjithashtu i thanë: - Ti ndoshta po përgatit ndonjë krim – madje ndoshta edhe vrasje; kurrsesi nuk mund të të pasojëm me kushte të tilla!
      Kështu dervishi dhe i vetmi nxënës i mbetur i tij e filluan rrugëtimin.
      Tirani më i pamëshirshëm dhe më i padrejtë i asaj kohe kishte pushtuar qytetin e afërt një kohë të shkurtër para se këta dy të hynë në të.
      Duke dashur që me aktin vendimtar të forcës ta forcoj pushtetin e tij, ai i thirri të gjithë ushtarët: - arrestone ndonjë udhëtar me shikim përkulës dhe sjellne në shesh para gjyqit. Propozoj ta gjykojmë për ateizëm.
      Ushtarët thanë: “Po të dëgjojmë dhe po të përkulemi!”

      Mandej dulën në rrugë dhe e arrestun udhëtarin e parë në të cilin hasën.Ngjau që ai të jetë i vetmi nxënës i atij dervishi.Derivishi iu shkoi pas ushtarëve deri tek vendi ku qëndronte mbreti,derisa banorët kur i dëgjuan daullet e vdekjes, duke u dridhur u tubuan rreth e përqark.

      Nxënësin e hedhën para fronit e mbreti foli: “Kam vendosur që në shembullin e endacakut t’i tregoj njerëzve që nuk do të lejojmë padëgjueshmëri dhe tentim ikjeje. Është vendosur që përnjëherë të vritesh!”

      Në atë moment me zë të lartë dervishi bërtiti: “Merre jetën time,o Mbret, në vend të jetës së këtij djaloshi të pavlerë! Se unë jam më mëkatar se ai sepse unë jam ai i cili e kam shtyer në rrugën e endacakut!”

      Duke folur dervishi ngriti te dy duart mbi kokë, e nxënësi bërtiti: “O Mbret i Mëshirshëm! Të lutem më lejo të vdes unë. Mua më duhet të vdes në vend të dervishit!”
      Mbreti mbet i habitur. Ai i tha gjeneralëve të tij: - Çfarë janë këta njerëz që shtyhen për ta shijuar vdekjen? Nëse kjo është trimëri, a nuk do ta ndezë popullin kundër meje? Më këshilloni se çfarë të bëj!”

      Këshilltarët u konsultuan pak dhe mandej thanë: “Mbret i Ndritur!
      Nëse kjo është trimëri, pak çka mund të bëjmë, përpos se i bëjmë popullit padrejtësi krejt derisa nuk e humbë plotësisht frikën. Por nuk kemi se çfarë të humbim po qe se e pyesim dervishin përse është aq i padurueshëm për të vdekur.”

      I pyetur,dervishi u përgjigj: “Mbretëri e Lartësuar! Është profetizuar se sot në këtë vend do të vdes një njeri;dhe se përsëri do të ringjallet dhe se dëshirojmë të jemi ai njeri.”
      Mbreti mendoi: “Përse dikë do ta kisha bërë të pavdekshëm nëse vet nuk jam?”
      Duke menduar pak,ai urdhëroi që atë ta vrasin menjeherë në vend të endacakëve.Në atë çast edhe më i keqi nga rradhët e ndihmësëve të mbretit tiran, nga lakmia për pavdeksi,e vran vetveten.Asnjëri nuk u ngritë,e dervishi dhe nxënësi vazhduan rrugën duke e shfrytëzuar kaosin e krijuar.
    • Miqësia që u shkëput.

      Ndoshta askush nuk e mendonte se ajo miqësi do të prishej një ditë dhe se ata dy shokë të ngushtë, që kishin bërë aq shumë për njëri-tjetrin do të ndaheshin një ditë.Njerëzit nuk e thërrsinin ndonjëherë atë me emër të plotë,por në fillim me emrin e shokut, duke i thënë “o shoku i ....”.

      Po.Ai ishte i njohur si “shoku i imam Sadikut”. Atë ditë,sigjithmonë,ata ishin sërish bashkë dhe po shkonin tek tregu i këpucarëve. Mirëpo,a e mendonte ndokush se kur të dilnin që andej,miqësia e tyre do të ishte prishur përgjithmonë?!

      Shoku i imamit kishte me vete shërbëtorin e tij zezak.Zezaku po i vinte nga pas.Në mes të tregut,ai kthen papritur kokën dhe nuk e shikon shërbëtorin e tij.Eci dhe dy tre hapa të tjerë,ktheu kokën dhe sërish nuk e pa shërbëtorin e tij.

      E ktheu kokën për herë të tretë dhe sërish nuk e pa shërbëtorin e tij.Shërbëtori ishte hutuar duke parë pazarin dhe kishte mbetur larg nga pronari i tij. Kur e ktheu kokën për herë të katërt pa shërbëtorin që erdhi. Atëherë, me inat i tha atij: “Ec këtu, o bir bushtre! Ku ishe?”

      Sapo kjo fjalë i doli atij nga goja, imam Sadiku ngriti dorën lart, e përplasi atë fort në ballë dhe tha: “O Zot i Madh! Po e shan nga e ëma?! Po i vesh së ëmës një punë të pa hijshme?!

      Unë kujtoja se ti je burrë fisnik e i edukuar. Tek ti s’paska hijeshi dhe turp.”
      -O i biri i të Dërguarit të Zotit! Ky shërbëtori është nga Sanadi, po ashtu edhe e ëma.Ti vetë e di që ata nuk janë myslimanë e që unë të kem shpifur keqazi për atë.

      -E ëma le të ketë qenë e pafe. Çdo fis e çdo popull ka zakonin dhe ligjin e tij të martesës. Nëse ata sillen sipas atij zakoni dhe ligji, veprimi i tyre nuk quhet i paligjshëm dhe fëmijët e tyre nuk janë të jashtëligjshëm (kopilë).

      Tani largohu prej meje, - i tha imami. Më pas, askush nuk e pa imam Sadikun që të shoqërohej me atë, derisa vdekja i ndau ata plotësisht.
    • Kërkesa e Isait(Jezusit) a.s.

      Isai (a.s) u tha dishepujve të tij: Unë kam një lutje. Po të më premtoni se do ta zbatoni do ta them.
      Dishepujt iu përgjigjën: “Çfarëdo që të thuash, do të bindemi.”
      Isai u çua nga vendi dhe u lau këmbët atyre një nga një.
      Dishepujt filluan të mos ndiheshin aspak mirë, por meqë i kishin dhënë fjalën Isait se do bënin ashtu siç u kishte kërkuar ai, pranuan.”

      Pasi Isai mbaroi punën, ata i thanë:“Ti je mësuesi ynë, prandaj duhej që ne të t’i lanim këmbët e jo ti ne.

      Isai iu përgjigj: “Unë veprova kështu që të kuptoni se nga të gjithë njerëzit, më i duhuri për të marrë përsipër shërbimin e drejtimin e tyre është ai “i Urti”.

      Këtë punë e bëra qëtë tregoja modesitnë dhe që ju të mësonit përuljen dhe, kur ju të merrni përsipër drejtimin e mësimin e njerëzve pas meje, metodën tuaj ta vini në shërbim të krijimit.

      Urtësia zhvillohet me përulje, e thjeshtësi, dhe jo me mendjemadhësi.Ashtu siç rritet bima ne tokë të lagësht e të butë dhe jo në tokë të thatë e të ashpër.”


      Kërkim lutjeje

      Dikush, shumë i shqetësuar dhe i stresuar, erdhi pranë imam Sadikut (a.s) dhe i tha:Aman, të lutem, bëj një duà për mua te Zoti që të më japë pasuri, sepse jam shumë i varfër e i mjerë.
      - Kurrë nuk e bëj këtë lutje.
      - Përse nuk e bëni?
      - Sepse Zoti për këtë punë e ka caktuar një rrugë. Zoti ka urdhëruar që ta kërkoni dhe të punoni për ditën tuaj, kurse ti do që të rrish në shtëpinë tënde dhe duke u lutur të nxjerrësh ditën e punës.
    • Bashkëudhëtari i haxhit

      Një burrë ishte kthyer nga haxhi dhe po i tregonte imam Sadikut si e kishte kaluar udhëtimin dhe për bashkëudhëtarët.
      Ai lavdëronte shumë njërin prej tyre.Të gjithë ishin të kënaqur që po shoqëroheshin më një burrë të nderuar si ai.
      Ai gjatë tërë kohës falej dhe lutej.
      Sapo mbërrinim në ndonjë shtëpi, ai shkonte në një cep, shtronte sixhaden e tij dhe fillonte të falej. Imami e pyeti: “Po, kush i bënte atëherë punët e tij? Kush përkujdesej për kafshën e tij?”
      Burri iu përgjigj: “Sigurisht, nderi i këtyre punëve na takonte neve, ai ishte i zënë vetëm me punët e tij të shenjta.”
      “Atëherë, të gjithë ju qëndroni me lart se ai”, - u përgjigj imami.


      Ushqimi i përbashkët


      Sapo Profeti dhe shokët e tij ndalën kafshët e varganit të tyre, zbritën prej tyre dhe shkarkuan ngarkesën, vendosën që të therrnin një dele për të ngrënë. Njëri prej shokëve tha: “Delen e ther unë.” “Lëkurën ja heq unë” - tha tjetri. “Unë do ta pjek, - ia priti një tjetër. E kështu me radhë, secili mori përsipër diçka.
      Kurse Profeti tha: “Unë do të mbedh krënde nëpër shkretëtirë. Ndërkohë, shokët iu kthyen e i thanë: “O i Dërguari i Zotit, ju nuk duhet të mundoheni, i bëjme ne këto punë me gjithe qejf.”
      “E di që ju i kryeni këto punë”, - tha Profeti - por Zoti nuk e pëlqen që robi i Tij të rrijë duarkryq mes shokëve të tij duke i dhënë privilegje vetes së tij. Pastaj shkoi drejt shkretëtirës, mblodhi shkurre e shkarpa e u kthye.
    • Në kohën e profetit Shuajb jetonte një njeri, i cili e kishte bërë zakon të shprehej kështu:“Allahu di dhe ka parë shumë nga mëkatet, gjynahet dhe të metat e mia, por Ai m’i ka falur ato për hir të favorit dhe fisnikërisë së Tij”.

      I frymëzuar nga Zoti, profeti Shuajb (a.s.) e këshilloi me këto fjalë paralajmëruese atë:“Ke filluar të thuash se Allahu për shkak të fisnikërisë së Tij nuk të ka deklaruar përgjegjës dhe nuk të ka dënuar, megjithëse ti ke punuar kaq shumë mëkate dhe gjynahe. O njeri mendjeshkurtër dhe i mjerë që ke lënë rrugën e drejtë për t’u endur shkretëtirave.A nuk e kupton ti se Allahu ta ka dhënë dënimin tënd deri tani sa e sa herë, por ti nuk di gjë për këtë! Të ka ikur largpamësia, sepse je zhytur nga koka te këmbët,nga maja e flokut deri te thoi i këmbës brenda indiferencës ndaj shpirtërores.Ti je kthyer në skllav të dëshirave dhe ndjenjave të tua egoiste, por nuk je i vetëdijshëm për këtë.

      O njeri që i ngjan tiganit të nxirë! Je zhytur thellë brenda blozës dhe ndryshkut që ta kanë nxirë botën tënde të brendshme.Zemra dhe shpirti yt janë mbuluar nga shtresa ndryshku, prandaj syri i largpamësisë të është mbyllur dhe ta ka zënë perden e shikimit të enigmave hyjnore,ndërsa zemra të është verbëruar.

      Çdo gjë duket më e qartë dhe perceptohet më lehtë kur vendoset përballë asaj që është e kundërt me të.Bloza e pistë nxjerr në pah më qartë bardhësinë që ka tigani i kallajisur,por nëse tigani zë e nxihet nën efektin e tymit, duket se njolla e zezë që ka përsipër humbet dhe asnjë njeri nuk mund ta shoh atë. Po qe se hekurpunuesi është me ngjyrë të zezë,tymi i punishtes nuk mund ta nxijë më tepër lëkurën e tij, por, po qe se në punishte punon një njeri me lëkurë të bardhë, fytyra e tij do të bëhej e zezë........

      Personi që kishte gabuar,erdhi në vete pas këtyre fjalëve të Shuajbit,(a.s.), fjalë që mbanin erë frymëzimi hyjnor dhe ta dridhnin zemrën.Ai,duke dashur të pendohej, i drejtoi këtë pyetje:
      - Cila është shenja që më tregon se e kam merituar dënimin hyjnor si pasojë e mëkateve dhe gjynaheve që kam kryer, pa ditur se çfarë po bëja?
      Si përgjigje ndaj kësaj pyetjeje, Allahu e frymëzoi Shuajbin (a.s.) t’i thoshte:
      - Duke mos ti bërë publike të fshehtat e tua, Unë t’i kam mbuluar gabimet dhe mëkatet.
      Shenja më e qartë se e ke merituar fatkeqësinë dhe mynxyrën shpirtërore është kjo:
      - Njeriu që kryen detyrën e robit ndaj Zotit dhe mban agjërimin, fal namazin, jep zekatin,madje kryen edhe punë të tjera të mira,por nuk shijon asnjë grimë të kënaqësisë shpirtërore nga asnjë prej adhurimeve që bën.
      - Adhurimet e tij nga pamja e jashtme janë të sakta dhe sjellja e tij si rob ndaj Zotit është e hijshme, por bota e tij e brendshme shpirtërore është e varfër, prandaj zemra dhe trupi i tij nuk janë në harmoni me njëra-tjetrën. Kokrra e arrës nga jashtë duket e shëndoshë,por nga brenda mund të jetë e zbrazët.
      - Nëse dëshiron që ndjenja e besimit dhe adhurimet të lënë tek ti shije të mirë,atëherë zemra është e detyruar të vishet me përshpirtshmëri dhe frymë shpirtërore. Bërthama duhet të jetë e mbushur brenda,që të lëshojë fidan.A ke parë bërthamë të zbrazët që lëshon fidan? A nuk është forma pa jetë asgjë tjetër përveçse një kallëp i derdhur?”
      Me këto këshilla shpirtërore ia tërhoqi vërejtjen Shuajbi (a.s.) njeriut indiferent, në zemrën e të cilit, nëpërmjet frymës shpirtërore të profetit, çelën lulet e shpresës. Pasi u lut për falje, ai vendosi me bindje ta drejtonte zemrën e tij drejt Allahut…”
    • KUPTIMI I LEGJENDËS

      Imam Said Ali Sheh kishte rrëfyer këtë legjendë të vjetër gjithmonë kur kishte dashur të tregoj se sa tregimet ndihmojnë gjatë mësimit. Ky tregim flet për një faraon i cili kishte ndërtuar dhomën e fshehtë në piramidën e tij gjatë jetës së vet siç ka qenë e zakonshme, me qëllim të caktuar që përbrenda ta fsheh gjithë pasurinë e tij për të qenë i pasur edhe .

      Por,mjeshtri i cili kishte ndërtuar piramidën i kishte thënë dy djemëve të tij, edhe këtë dhomë:- Do të vdes i varfër, por ju do të mund të hyni në dhomën e thesarit përmes këtij koridori të cilit planin e fshetë po ua lë në trashigimi, sepse faraoni është uzurpator dhe ka grumbulluar pasuri fal njerëzve të varfër siç jemi ne.

      Kur du djemët kanë hyrë në piramidë dhe kanë gjetur thesarin,njëri prej tyre kishte ra në kurth.Ai e kishte bindur vëllaun e vet të ikën, e atij t’ia pres kokën për të mos qenë familja e dyshuar dhe për të mundur ai të vijë edhe më tutje të marrë flori.Vëllau tjetër e kishte zbatuar dëshirën e tij,dhe suksesshëm kishe ikur nga piramida.

      Faraoni kishte mbetur i stepur kur e kishte gjetur trupin pa kokë.Ai urdhëroi që trupi të varet në mur dhe ta ruaj roja.Familja,ka menduar ai,do ta dëshirojnë trupin ta marrin dhe nëse përpiqen ta largojnë nga muri, do të nxinën.

      Por,vëllau i cili kishte mbetur gjallë kishte qenë i mençur.Ai kishte marrë disa calikë me verë dhe i kishte ngarkuar në gomar,dhe qëllimisht i kishte rregulluar që të shpohen kur mbërrinë tek roja.Rojtarët kur e kanë vërejtur se vera po derdhej nga calikët i kishin marrë dhe e kishin pirë verën,dhe kështu janë dehur.

      Kur të gjithë rojtarët kishin ra të dehur,vëllau kishte hjekur trupin nga muri dhe e kishte çuar për ta djegur. Said pohon se ky tregim përshkruan se si ngjarjet ngjajnë krahas persiatjes.Thesari paraqet grumbullimin e dijenisë njerëzore; faraoni është qëllimi i keq i mendjes për ta ndaluar popullin që të mësoj atë që i nevoitet.

      Prindi është njeriu i cili di se si të vijë tek dijenia,e djemët janë dy gjenjdet e shpirtit të njeriut.I pari simbolizon funksionin imagjinar por të pavëmendshëm; i dyti simbolizon parimin aktiv për mbijetesë i cili ka po aq imagjinatë sa edhe i pari.
      - Nuk është me rëndësi se a është tregimi i vërtetë. Me rëndësi është se për çka mund të mësojë.
    • HAZRETI BAHAUDIN SHEH

      Bahaudin ka qenë princ i pushtetshëm i cili është marrë me punë shtetërore dhe i cili nuk është interesuar për gjëra shpirtërore.Një ditë kishte vendosur se është koha e fundit që diçka të ndërmerr për shkak të numrit të madh të hajnave dhe endacakëve të cilët në hordhi jetonin të fshehur në mbretërinë e tij. I kishte urdhëruar rojtarët që mbrenda një muaji t’i kapin të gjithë lypsit dhe endacakët dhe t’i sjellin në oborrin e pallatit të tij ku edhe do të gjykohen.

      Një sufist i cili kishin jetuar në pallatin e Bahaudinit pikërisht në atë kohë kishte kërkuar leje për të udhëtuar dhe iu ishte lejuar.Kur kishte mbërri dita e caktuar endacakët kishin qenë të tubuar për ta pritur Bahaudin Shehun.

      Duke e parë numrin aq të madh,me siguri të ithtarëve të padëshirueshëm,se si rrinin para pallatit të tij, Bahaudin Sheh jashtëzakonisht ishte zemëruar. Ai urdhëroi që të gjithë të jenë të rrahur dhe të përzën si fajtorë.Në atë moment, duke dalur nga radhët e të burgosurëve,sufisti i veshur me arna u ngrit dhe tha: - O princ i familjes së Profetëve! Nëse ithtari i pallatit tënd ka qenë i burgosur për shkak të veshjes së tij dhe në bazë të saj e shpallë si hajnë,duhet të jemi shumë të vëmendshëm.

      Nëse mund ta dimë se jemi të padëshirueshm vetëm shkaku i garderobës, ekziston reziku që populli ta pranojë atë mënyrë të vlerësimit dhe fillon t’i vlerësoj sundimtarët siç je ti vetëm sipas garrderobës e jo sipas vlerave të brendshme.

      Çfarë do të bëhet atëherë me institucionet e pushtetit të ndershëm?
      Pas kësaj Bahaudin e kishte braktisur fronin Është i varusër afër Kabulit në Afganistan,ku e konsiderojnë njërin ndër sheikët më të madh ndër sufistët. Është traditë që çdokush kush kalon pranë varrit të tij në këmbë t’i afrohet varrit.
    • MUNDËSITË

      Ibn Halimi e kishte pyetur sufi mësuesin:
      - Ku po gjenë kohë t’i lexosh gjithë ato libra?
      Ai i përgjigjet:- Gjej kohë për ato që i lexoj.
      Atëherë Halimi e kuptoi se ai s’kishte fare libra.
      - Në ç’mënyrë po vjen deri tek dijenia jote?
      Sufisti e pranojë:
      - Me telepati.
      - Halimi vazhdoi:
      - Përse fshihesh nga nxënësit e tu?
      Ai tha:- Për t’u koncentruar në atë që është thënë, e jo në atë i cili ka thënë se e ka zbuluar atë që ka folur.
      Halimi atëherë tha:
      - Duket se publikimi i kësaj shkatërron mundësinë e ndonjë njeriu të fitojë dijeni. Përse atëherë mua po ma tregon?
      Sufi tha:
      - Gjasat e tua veç kanë qenë të shkatërruara para se të vishë tek unë.
      Halimi pyeti:
      - A ka shpresë për mua?
      - Jo. Derisa mundohesh t’i detyrosh sufistët të flasin me gjuhën tënde (të të kuptuarit,e jo gjuhën amtare, prano shpjegimin). Nëse e përdorë gjuhën tënde do të bëhesh gjithnë e më i dëshpruar sepse e përdorë gjuhën e të pakënaqurit.
      - Pse a nuk çonë pakënaqësia deri tek dëshira për të ndryshuar?
      - Shumë pak pakënaqësi s’do të thotë të ekzistojë dëshira për ndryshim.Pakënaqësia e madhe të paktën tregon pamundësinë për ndryshim.
    • MËSUESI I FSHEHTË

      Një burrë e kishte takuar mësuesin e njohur Kidra duke punuar si trapaxh i thjeshtë. Kidra ia lexoi mendimet dhe i tha:
      - Po qe se iu kisha afruar njerëzve në rrugë dhe iu kisha thënë se çfarë të bëjnë, do të kishin menduar se jam i çmendur apo se këtë e bëj për interesan materiale personale dhe nuk do të më kishin dëgjuar.Po nëse isha veshur si i ditur apo tregëtar i pasur, prapë nuk do të më kishin dëgjuar, apo të paktën do të ishin munduar të më kënaqin, në vend se të kënaqen me atë që unë e them. Por nëse përzihem me njerëz këtu dhe e them ndonjë fjalë,atje ndonjë fjalë tjetër, dikush do të dëgjoj sikur që më ke njohur ti,e mijëra tjerë nuk më kanë dëgjuar.


      ÇFARË TË BËN


      Sufi urtari Abdulalim nga Feza ka refuzuar të bëhet mësues por kohë pas kohe ka këshilluar njerëzit se si ta ndjekin Rrugën.Një ditë një nxënës i cili ka qenë i paaftë të mësojë dhe i tëri i preokupuar me “ceremonit mistike” i kishte ardhur në vizitë.
      Ai e kishte pyetur:
      - Si mundem më së miri ta shfrytëzoj mësimin e të urtëve?
      Sufisti u përgjigj:
      - Jam i lumtur që më është dhënë shansa të ta them se në dispozicion e ke metodën e pagabuar e cila i përgjigjet pikërisht aftësive tua.
      - E çfarë është ajo, nëse më është e lejuar të të pyes?
      - Thjesht mbylli veshët dhe mendo për rrepat.
      - Para, gjatë kohës së leximit dhe ushtrimit apo pas?
      - Në vend edhe të njërës edhe të tjetrës.
    • Një person,duke ardhur te Isai alejhisselam,pyeti: “-O mësuesi i mirësive! Si mund të bëhet i devotshëm një rob ndaj Zotit?”

      Isa alejhisselam dha këtë përgjigje: “-Kjo është një punë e lehtë. Duaje Zotin nga shpirti dhe zemra me atë që e meriton. Bëj vepra të mira për hir të Tij sa të keshë mundësi. Ji i mëshirshëm dhe i butë si ulluk edhe ndaj bijve të Ademit, edhe ndaj vetes tënde!”

      Pastaj tha kështu: “-Mos i bëj dikujt diçka që nuk dëshiron të të bëhet ty! Atëherë do të bëhesh i devotshëm ndaj Zotit me atë që e meriton!”


      Hazreti Bajezid Bistami i tha një mjeku të cilin e takoi ndërkohë që ai po përgatiste ilaçet :

      “-O mjek! A ke ndonjë ilaç për sëmundjen time?

      Kur mjeku pyeti: “Çfarë sëmundje ke?” Hazreti Bajediz u përgjigj:

      “Sëmundja e mëkatit...” Mjeku duke i hapur duart në të dy anët tha:

      “Unë nuk e njoh ilaçin e mëkatit.”

      Në atë çast, një i ri i marrë që ndodhi atje, ndërhyri në bisedë duke thënë:

      “-Baba, unë e di ilaçin tënd.” Hazreti Bajezid tha më gëzim:

      “-Thuaje, djalosh!”

      I riu,të cilin populli e pandehte për të marrë, por që në të vërtetë ishte një dijetar, e përkufizoi kështu ilaçin e mëkatit:

      “-Merr dhjetë derhem rrënjë pendimi dhe dhjetë derhem gjethe kërkimi faljeje! Këto vendosi në havanin e zemrës! Rrihi me çekiçin e njësimit! Siti në sitën e ndërgjegjes! Ngjeshi me lot! Skuqi në furrën e dashurisë dhe të keqardhjes! Paskëtaj, çdo ditë merr nga pesë lugë prej brumit që do të bëhet. Në fund nuk do të ngelet kurrfare shenje nga sëmundja jote!..”

      Bajezid Bistami i cili i dëgjoi këto, u prek dhe tha:“Sa turp për ata që i thonë të marrë dijetarëve si ti, ndërsa veten e pandehin të mençur!..”
    • UDHËTIMET E KAZVINIJEVIT

      Njerëzit e dobishëm të cilët punojnë punë të dobishme nuk zemërohen nëse i quajmë të padobishëm. Por të padobishmit të cilët mendojnë se bëjnë punë shumë të dobishme jashtëzakonisht zemërohen nëse kjo fjalë iu thuhet atyre.

      - Kam vizituar,tregon Kazvin,një grupë sufistësh të devotshëm.Janë marrë me thirrjen e emrave të shenjët,dhe luanin në instrumente muzikore.
      Kam dëgjuar biseda të autoriteteve të njohura dhe kam qenë prezent në kremtimet e mësueseve, të gjallë dhe të vdekur. Kam veshur roba të arnuara dhe kam lypur prej derës në derë siç preferojnë klasikët. Jam lutur, kam agjeruar dhe kam dhënë lëmoshë. Kam mësuar lojën e ndërlikuar të ritit dhe këndimit dhe kam marrë pjesë në liturgji. Kam kaluar kohën në Qetësi.

      Kam përvetësuar shkathtësinë e lëvizjes së brendshme. Kam mësuar se si ta pastroj Unin tim dhe se si, përsëri, të pastruar, ta kthej. Dhe atëherë e takova vetë Dëshminë. Dëshmia më tha:
      - Në gjurmim të çkahit je?
      Unë iu përgjigja.
      - Të mësuesit.
      Dëshmia tha:
      - Të kishe kërkuar edhe më shumë diije të kisha ofruar. Por pasi që po e kërkon të Vërtetën, do të çoj tek ajo.

      Dhe ajo më çoi tek Zoti, e Zoti ma shpjegoi se sa e jashtme është krejt ajo që kisha mësuar.Kur jam kthyer në botë,askush nuk ka dashtë të më dëgjoj dhe rrotullimi i studimit të së jashtmës vazhdoi. Siç më ka thënë Zoti,kështu do të vazhdoj deri në mbarim të kohës.