A Është Ende I Gjallë Milosheviqi?

    Diese Seite verwendet Cookies. Durch die Nutzung unserer Seite erklären Sie sich damit einverstanden, dass wir Cookies setzen. Weitere Informationen

    Përkthyes

    Radio Projekt 21

    Ndegjo me Internet Explorer

    Ndegjo me Firefox

    Forumsstruktur

    Team

    • A Është Ende I Gjallë Milosheviqi?




      Shkruan: Bajrush Morina Pasardhësit e kriminelit Milosheviq nderuan të martën para “varrit” të ish-presidentit serb në varrezat e qytetit të Pozharevcit duke e rikujtuar edhe një herë liderin e tyre shpirtëror, ideologjik e partiak. Vetë kryeministri serb Ivica Daçiq e kujtoi me mall “babanë” e tij ideologjik duke i thurur lavde e duke e kujtuar me nostalgji epokën e tij plot me gjak e me krime.

      Por, a ka ndërruar jetë, a është ende i gjallë, në të vërtetë Milosheviqi?

      Kjo pyetje vazhdon të shtrohet jo vetëm në opinionin serb, por edhe në Kosovë e herë pas here edhe në atë ndërkombëtar!

      E përgjigjja asnjëherë nuk ka qenë e prerë: Ka vdekur apo është gjallë Milosheviqi?!


      Dyshimi i parë: Asnjë raport mjekësor në Qendrën e Paraburgimit në Hagë!


      Në majin e vitit 2008, në sportelin e qendrës spitalore të Qendrës së Paraburgimit të Sheveningenit të Hagës, mjeku kujdestar më thërriste emrin tim, ndërkaq unë përpiqesha të gjeja kartotekën mjekësore të pacientit me emrin Slobodan Milosheviq.

      Kur mjekut të burgut të Tribunalit të Hagës iu ankova se përse mungon kartoni mjekësor me emrin Slobodan Milosheviq kur aty ishin kartelat mjekësore (raportet mjekësore) për të gjithë ata që kishin qenë apo që edhe më tutje ishin “banorë” të burgut të Sheveningenit, ai si me përbuzje m’u përgjigj: “Oh come on! Të lutem mos u merr me atë punë! Nuk është punë për mua, as për ty! Hajde të lutem ulu këtu!”

      Në shenjë revolte edhe unë i thashë se ndjehem mirë dhe se nuk kam nevojë për kontrollim mjekësor!


      Dyshimi i dytë: Askush nuk e ka parë kufomën e Milosheviqit!


      Asnjë prej të akuzuarve serbë nuk fliste për vdekjen e mistershme të Milosheviqit. Madje të gjithë i shmangeshin bisedës rreth vdekjes së tij në qelinë e Qendrës së paraburgimit të Tribunalit të Hagës. Krejt çka thoshin ishte një përpjekje për të arsyetuar misterin e vdekjes së tij. “Ka vdekur në qeli, ka pirë tableta shumë...” etj. etj.

      Kur insistoja më shumë duke i pyetur se a e keni parë ju me sytë tuaj kufomën e Mileshviqit, të gjithë i rrudhnin krihet, nuk jepnin përgjigje dhe e mbyllnin bisedën për “vdekjen” e Milosheviqit.

      E ç’është e vërteta, nga përvoja ime e qëndrimit tremujor atje, e shihja se ka qenë pothuaj e pamundshme të mos shihej së paku me sy çdo lëvizje e të burgosurve të tjerë, qoftë edhe nga qelia.


      Dyshimi i tretë: Arsyetimi banal i Karla Del Pontes


      Në qelinë nr. 26 të Qendrës së Paraburgimit në Sheveningen, ndër të tjera kam pasur mundësinë të lexoj edhe librin e famshëm të ish-kryeprokurores së Tribunalit të Hagës Karla Del Pontes “Gjuetia...”

      Në një nga kapitujt e këtij libri, vetë Del Ponte merret me vdekjen e mistershme të Milosheviqit. Ajo e arsyeton këtë vdekje me përdorim të tepruar të tabletave gjoja të futura në qelinë e Milosheviqit nga avokati i tij!

      Një arsyetim absurd për ata që kanë “jetuar” së paku një ditë në këtë qendër të paraburgimit!

      E para, jo tableta, por as maja e gjilpërës nuk ka mundësi të futet në qelinë e një të burgosuri pa kontrollin paraprak që në hyrje të objektit. Aty kontrollohet deri në detaje (i zhveshur edhe lakuriq) çdo i burgosur, ndërkaq edhe vizitorët, familjarët ose avokatët, kontrollohen me pajisjet më të sofistifikuara që në hyrje të objektit dhe para çdo takimi eventual me të burgosurin.

      Gjatë gjithë kohës së takimit, bisedës dhe qëndrimit të vizitorit, familjar apo avokat, çdo gjë është nën vëzhgimin e kamerave dhe të mikrofonave kështu që është 100% e pamundshme të fusje diçka të ndalueshme në atë qendër të paraburgimit.

      E dyta, edhe po të konstatohej se Milosheviq ka vdekur nga përdorimi i tepruar i tabletave, atëherë patjetër se do të duhej të akuzohej avokati i tij për tentativë të vrasjes së Milosheviqit me futjen ilegale të tabletave për klientin e tij.

      E treta: në qelinë e çdo të burgosuri gjatë kohës së qëndrimit me dyer të mbyllura, çdo 30 minuta gjatë gjithë natës, gardiani të vëzhgon përmes dritares së derës.

      E katërta: Edhe terapia mjekësore e mjekut të burgut për çdo të burgosur jepet rreptësisht në kohë të caktuar. Dhe ky itinerar dhe kjo sasi e përdorimit të tabletave jepet rreptësisht nga gardiani kujdestar dhe në prani të gardianit.


      Përfundimi logjik: Milosheviq nuk ka vdekur në Hagë!


      Karla Del Ponte në librin e saj “Gjuetia...” në mënyrë të tërthortë e jep “arsyetimin” e saj për vdekjen misterioze të Milosheviqit. Ajo thotë se tre drejtuesit e atëhershëm të tri republikave jugosllave kishin dosje për krime lufte nga Prokuroria e Tribunalit. E ata ishin: Slobodan Milosheviq, Franjo Tuxhman e Alija Izetbegoviq. Këta dy të fundit vdiqën para se t’u aktualizoheshin aktakuzat, ndërkaq fajtori i tretë Milsheviqi nuk mund të akuzohej si i vetmi fajtor për gjakderdhjen në ish-Jugosllavi. Për Milosheviqin do të duhej të gjendej një “zgjidhje tjetër” të shpallej i vdekur!